Rüyalarım.

 

Dün bir rüya görmüştüm. Kısa ama tuhaf bir rüyaydı. Nedense normalde rüyalarımın anlamlarını hiç merak etmememe rağmen bunu google'a bir sorayım diye zihnime not almıştım. Unuttum. Zaten bilinçaltım yine havadan nem kapmış bir şeyler uydurmuştur amannn, modundaydım. Sonra sosyal medyada boş boş gezinirken ''aaaa rüyam vardı'' aydınlanmasını bana yaşatacak birkaç kelime gördüm. Gittim önce google'a sordum. Ah şunu da bu noktada eklemeliyim... Artık internet yavaştan çağ atlıyor. Yapay zekanın google'a entegre olması (bana mı geç geldi yine bu güncelleme... ah bu yaşlı ruhum) bence yeni bir çağın başlangıcındaki önemsiz yeniliklerden biri bile olabilir. Neyse konumuz bu değil... (Ama gelecek bir gün gelecekteki gelecek bu olsa gerek diye de düşünüyorum doğrusu.)

Rüyamın anlamı içimdeki karanlık hissettiren korku, endişe, kaygı ve türevi hislerin hızlı bir şekilde akıp gideceği imiş. Bana mantıklı geldi. :P Neyse sonra aklıma eskiden gördüğüm ve beni bugün bile etkileyen bazı rüyalarımı yapay zekaya yorumlatmak geldi. Yapay zeka, psikolojik analizleri güzel yapıyor bence. Çünkü mantıkla bakıyor, salt mantıkla. Bu nedenle küçük detayları hızla kapıyor. Neyse... bundan yaklaşık dört yıl evvelce gördüğüm ama bugün bile, buna ben de şaşırdım, hatırladığımda ağladığım bir rüyamı ona sordum.

Özetle... Şu an yayında olan veya yayında olmayan son dönemde yazdığım tüm yazılarımdaki farkındalıklarımı bana anlattı. Bir rüyayı içimde anlamlandırmam -ki bence hala daha tam değil- dört yılımı almış! Yuh... (pardon). Rüyam fantastik bir rüyaydı ve belki bir gün kurgusunu yazarım diye anlatmayacağım ama aslında bilinçaltı boyutundaki kök inançlarımı çok güzel sembolleştirmiş muazzam kurguya sahip de bir rüyaydı doğrusu. Beni bu kadar çok ve derinden etkileyenin de sembolleştirme işlemini oscarlık seviyede rüyama aktaran beynimin başarısı oldu diye düşünüyorum.

Rüyamda terk etmek istemiyordum. Evet, daha dün gördüğüm akıp gidecek şeyleri bırakma temalı rüyamda olduğu gibi. Bu rüyanın zaman zaman aklıma gelmesi ve onu dört koca yıl içinde parça parça anlamlandırma, hatta kimi zaman en başa sarma ve hatta yanılma nedenim de bence bu: Kabul edememek. Son yazılarımda yazdığım gibi, ben aslında potansiyelime sahip olduğum gerçeğini kabullenemiyorum. İçimde olan, benim olan o gerçeği, o bilgiyi, dışarıdan almaya çalışıyorum. 

Rüyamı anlatmayacağım dediğim gibi ama o rüyamı daha uyku halindeyken bile derinden hissetmiştim. Hatta uyurken ağlamaya başladığımı anımsıyorum. Daha önce de, sonra da böyle bir şey yaşamadım. Gerçekten de rüyamdan bir anda uyandım ve bir baktım uykumda ağlamaya başlamışım. O rüyada deneyimlediğimi sandığım hayal kırıklığı ve burukluk hissini uyanıkken bile o kadar yoğun deneyimlememişimdir. Bu, korkunç veya kötücül bir rüya değildi. Aksine, gördüğüm en güzel rüyaydı.

Rüyamda bana bu dünyada en çok istediğim şey(ler) sunuluyordu. Ama ben hala eksik bir şey kalmış gibi hissediyordum. Burada çift anlamlı bir işleyiş var diye düşünüyorum. 1. Buna yapay zeka değinmedi ama bence ben o bana sunulan şeyi hak etmediğime içten içe inanıyordum. Onu hak etmek için daha görevimin sonlanmadığı sanrısına saplanmıştım. 2. Potansiyelimi gerçekleştirememiş olmaktan çok korkuyordum. Hatta potansiyelimi gerçekleştirmeden dünya yaşamımın bittiğini görmüştüm rüyamda. Kendi kendimi yargılamıştım. Yargı gibi de değil... Daha saf bir istek: Ama ben kendim olmadım. 

Bu cümle yıllarca beynimde kaldı. Daha öncesinde kelime formuna dönüşmemiş olan bu cümleyi rüyamdaki benliğim kurduğu anda bu cümle beynimde kendine bir yer buldu ve beni hiç bırakmadı. Kendim olmak için ne yapabilirim bilmiyorum, böyle düşündüm. Çok uzun bir süre böyle düşündüm. Geçen yıl, galiba ben hiç kendim olamayacağım yani tam potansiyelime ulaşamayacağım, diye hissettim. Evet bunu düşünmedim ama çok derinden hissettim. Bu da beni var olan halimi yaşamaktan geri tuttu. 

O söz konusu potansiyeli yaşamak için dışsal bir kişi, durum, nesne vb'ine ihtiyacım yoktu. Rüyamda da yoktu, gerçeğimde de. Bu gibi durumlarda potansiyel olarak adlandırdığımız şey aslında potansiyelimiz olmuyor bence. Daha çok, keşkelerimiz veya keşkelerimiz olmasa bile gerçekleştirmediğimiz için bilinmezlikte kalan ve bu nedenle beynimizin bir sonuca varamadığı durumlar oluyor. 

Oysa potansiyel, zaten seninle olan bir şey. Potansiyel, belki de, insanın bizzat kendisidir ve andadır. Her anda.

O rüyamda neden başlangıçta o kadar telaşlıydım diye düşünüyorum... Sanırım korkuyordum. Bitmesinden mi acaba? Bilmiyorum, belki de biraz. 

O rüyamda neden sonunda o kadar buruktum diye düşünüyorum... Sanırım yine korkuyordum. Başlamasından mı acaba? Evet öyle. Kendi cennetimi yaşamaktan korkuyordum. Çünkü koşulların yeterli olmadığına ve bu nedenle hep, belki de sonsuz bir döngüde, çabalamam gerektiğine çok inanmıştım.

Kendi içimde olan kendim, kendim olamadığım için üzülecek kadar kendimden uzaktım. Tuhaf, ilginç ve hayal gücümün işlediği bir rüyamdı.

Her neyse. Bu yazıyı not almak istedim. Belki yine yayından hopp gidiverir :P ama öncesinde onu görmek istedim. Yazımı görmek istedim.

Herkese iyi bayramlar. Bu bayramda havanın soğuk olması değişik hissettiriyor.