Travma.

 

Bende okunma travması olmuş okurlarım. Bende gerçekten bundan var. Bunu artık burada ulu orta itiraf edeceğim ki şu yazılarımla olan dengesizliğim bitsin. 

Ben beni tanıyan veya yeni tanıyan birinin benim bloğumu okumasından çekinmesem de... aman bilmiyorum. Bir de bende hiç bundan yoktu ama son bir yılda iyice ayyuka çıktı: Eziklik psikolojisi. İç sesim arada bir bana ''ezik miyim lan ben'' diyor. Evet bunu itiraf ederek aslında ne kadar ''cool'' bir kızcağız olduğumu herkese gösteriyorum.

İnsanlara bakıyorum. Maşallah herkese tü tü tü ama sanki herkes ilerlemiş, ben ne idüğü belirsiz bir sapağa sapmışım gibi hissediyorum. Ben ne yaşıyorum inan ben de bilmiyorum. Yine de ben, ennn büyük karın ağrımı iyice anladık, başkasının mutluluğunu yaşamak istemiyorum. Kendi yaşamımı yaşamak istiyorum.

Bu nedenle de tabi ki kimseyle kendimi hiçbir zaman, bakın HİÇBİR ZAMAN, kıyaslamadım, kıskanmadım, etmedim. Bana ne bee. Ama içimde son bir yılda hissettiğim ben bunları neden yaşıyorum, neden aynı şeyler, neden basiretim bağlandı, yalnızım ühüüüü, (millete) bi sus ya dırıldanması vs derkeennn...

Ezik miyim lan ben? Hayır.

Bir de burada yazdığım anlık hisler gerçekliğim sayılacak korkum var. Bir de insanlar bana insan gibi ''İlkay necesen'' demek yerine buradan nasıl bir hayat simülasyonu içinde olduğumu millete yansıttığımı öğrenmek istediğinden...

Son yıllarım bok gibiydi, özet.

Ya ben böyle yazılar yazmayacaktım vallahi inan. Bloğu kurumsal yapacaktım, daha eli yüzü düzgün yapacaktım ama... Yapmayacağım galiba. Ya da yine bir siliş. 

Bu yazıyı artık yazılarımı kaldırmayım öggg geldi diye yazıyorum. Kendime meydan okuma, hadi bakalım.

(Evet benim umurumda.)

Okuyan ses eden okurlarıma selam olsun.