Unutmak, kaybetmek midir?

 

Dün gece içimde bir boşluk hissettim. Buna izin verdiğim nadir anlardan biriydi. Bunu baskılamıyorum, sadece... 

Burada düzenli yazdığımda anlatmak ne kolay. Yazmayı bıraktığımda unutuyorum. İşte bunun gibi, boşluk da bunun gibi: Unutuluş. 

Unuttum. Bunu bana sadece eski defterlerim hatırlatabilirdi. Artık onlar da yok. Buna seviniyorum. Beni hüzünlendiren ve son birkaç aydaki isyanımın ana sebebi de burada. O defterlerde yazan şeyleri özlemiyorum veya o defterlerde ne yazdığımı hatırlamak istemiyorum veya o anları özlemiyorum. O düşünceleri, o inançları da özlemiyorum. Komik, hüzünlü, bilgece veya salakça... Kimin umurunda? Benim değil; hatırlamıyorum bile. Sadece, tek bir şeyin boşluğunu taşıyorum. Çünkü beni artık tek bir şey hüzünlendiriyor. O satırları yazmış olan parçamı yitirmek. Bunun ne olduğunu bilir misin?

Canımdan can kopuyor sanmıştım. Abartmıyorum. Hayır defterlerimi yok ederken değil. Hayır yalnız kaldığım ve hissettiğim zibilyonca günde ve gecede de böyle olmadı. Yıldızımla vedalaşırken böyle olmuştu. Ölüyorum sanmıştım. Dramatik değil. Ben dramatik şeylerden nefret ederim. Belki de böyle aşırı tepkiler gösterdiğim için kulağa dramatik geliyordur (dramatik şeylerden ''nefret etmem'' gibi).

Yıldızıma veda etmem demek aslında kendi kendime yetiyor olduğumu, özgür olduğumu, iyi olduğumu, tamam sorun yok devammm diyor olduğumu, artık ''GERÇEK'' deneyimleri korkusuzca yaşayabilecek olduğumu... elinin körü olduğumu... Tüm bunları OLDUĞUMU bana kanıtlasa da... Neden hepsi tek başıma oldu? Bu benim başıma vurdu. Sonra beyin kimyam mı değişti acaba? Çok ağladım. Biri bana neden ağlıyorsun dese yine açıklayamayacağım kadar çok ağladım. Aslında açıklardım, bir sürü sebebim vardı. Hep vardır. 

BEN KİMSENİN YANINDA AĞLAMMMM. İyi bravo. :)

Yıldızımın yanında da ağlamadım zaten. Tekken ağladım. İnan bana ben hep tekken ağladım. Belki de o an bu bana ağır gelmiştir. Canım koptu sandım. Sahi, ''can'' dediğimiz şey nerededir?

Artık ık-mık edemiyorum. Sorumsuzluktan, bahane bulan insandan nefffreett kaçççç... böyle biriyim. Tüm hayal kırıklıklarım böyle davranışların ürünüdür. En sonunda bende mi buna dönüşmüştüm? Hatırlamıyorum. Bak bu çok ilginç. Kendi içimdeki bir parçayı aşmak, bunu anladım da... ne mana be okurcuğum ne mana? 

Hayatta dümdüz şeyleri dert etseydim keşke, dedim sık sık. Görünen şeyleri. Bu benim için daha kolay olurdu. Bu benim ''başarılı'' olmakta zorlanmayacağım bir alan olurdu eminim. Ben ne yaptım salak gibi... Kızgın falan değilim. Hafif hakaretler yazının dinamizmini oluşturuyor ve öylece... Tuz biber canımmm. -aslında sadece yazmayı hatırlamaya çalışıyorum, bak ağzıma acı biber sürerim dııtt-

Hayatta bu kadar yalnız kalmak istemezdim. Biraz duygusal olmak isterdim. Duygusal biri olmak, evet bunu isterdim. Bunu daha önceden de bir yazımda yazmış olmalıyım, bana pek bir tanıdık geldi. Zaten ennnn temel mızıklamam budur: AMA BEN BİR ŞEYİ OLSUN!... Sus sus sus, kaç kaç kaç. 

Buna hakkım yokmuş gibi, bana bunun için izin verilmedi! Bunun öfkesini üstümden attım pek şükür. Bunu da atlattım, tek atlattım ben atlattım. HER ŞEYİ BEN ATLATTIM, BEN. Ben...

Belki de yıldızımla bu nedenle... Ona veda edeceğimden habersizdim ama öyle oldu. Çünkü aniden, onu unuttum. Bu inanılmaz, bakın inanılmazzzz, büyük bir şoktu. Yıldız... Sahi, ''yıldızımmm!! değil mi? O neydi... Canım yandı çünkü tümmmm tüöm tüm tüm can yanmalarımı o yıldız sırtlıyordu ve yıldız kaybolunca... Benim bir parçam öldü.

İyi olsa da... Bu bana ''salak'' gibi hissettirdi. -yemeğime acı biber katacağım sözzz- Sahi, yıldız neydi...

Onun ne olduğunu tabi ki biliyorum. Ama artık onu hissetmiyorum çünkü o aslında yokmuş. Bunu da biliyordum. Bana hiçbir şey de sürprayyzz olmadı. Yine de...

Yıldız, dilek demektir. Ah... sonunda bir yıldızda ''herkesin'' gördüğünü (tamam hadi hadi hemen hemen herkesin diyelim) gördüğünü görebiliyorum. Bir dilek. Birçok dilek. DİLEK dilek dilek.

Dilek! Yıldız bu olmalı. Asıl kendime alışınca, bunu anımsadım. DİLEK! Evrekaaaa gibi. 

Bu beni yükseltti mi acaba? Ruhumun kaldırma kuvvetini keşfettim mi bilemesem de... -aman ne bayat bir ilişkilendirme İlkayyyy, senin yerine kendime omuz attım sevgili okur.- 

Neden böyle oldu buna kızdım. Neden kendimi kandırmama... HAYIR. Hayır. Neden böyle oldu; sadece bu. Diğer insanlara hayaller verilmedi. Tamam. Diğer insanlara hayaller verildi. Tamam. Diğer insanlar hayallerini aldı. Tamam. Diğer insanlar hayal kırıklığı yaşadı. Tamam. Diğer insanlar sonra ne yaptı bu insanlar neredesiniz siz insanlar!?

-Delirmiş anlatıcı.-

Böyle yazmak beni güldürüyor. Ondan böyle yazıyorum, yaaaa. İşte! Dilekler de böyle olmalı. Bırakmalısın. Gökyüzüne. Uçsun uçsun. Salak salak ağlamayı -of tamam ''basiiittt'' düzeyde hakareti de bırakacağım- ben seçtim. Oysa yıldız yerinde parlıyordu...

Tamam. Ne var! Olabilir? Yine de hayal kırıklıklarımı inkar edemeyiz!

-Ağlamayı sen seçtin.-

Bazen diyorum keşke ben de diğer insanlar gibi... ahahahhahah. Tamam tamam. 

Boşluk neye ait bilmiyorum. Biraz karanlık bir parça, kabul. Yine de... İnsan dönüştürmek istediği parçalarını ancak anlayışla yok edebilir. Nefretle, iterek kakarak, görmezden gelerek değil; anlayışla. Ve bu, acı vericidir. Çok acı verici. Herkes yapamaz. Yaaa. :)

Açıkçası artık tek bir büyük yıldızım yok. Bir galaksi okyanusundayım. Zaten ben Neptünlüyüm. Üstelik bir cadıyımmm! Hıııııhiiii. :) 

-Dünya algısından çık!-

-Neptün algısından çık.-

Tek bir yıldıza pek çok şeyi tıktım. Başka çarem yoktu! Yine de... İnanmıştım. Ne safım. O yıldızı görmedim bile ama daha önce görmeyip de inananlar... Ben hep kendi mutluluğumu istedim. Bunu söylerim. Gökyüzünde bir sürü yıldız var. Hepsi de parlak. Bir sürü yıldız. Onlar saklama kabı değil, yıldız. Aloooo! :)

Ay ciddi olamıyorum. Oysa bu ciddi bir konu. Öhömmmm. Neyse yani unutmuşum. Unuttuğum şey beni hüzünlendirdi çünkü emeğim boşa gitti sandım. Emeğim de dilemekti. Kalbimle dilemek yanlış olmasın. Bir zaman sonra -ki uzunca bir zaman- ne dilediğimi bile unuttuğumu itiraf etmeliyim. Hırs oldu bende. Hırs. O dileği bana vereceksinizzzz, yıldızlar. Böyle şeyleri de, evet, aptalca bulurum (aslında).

Ben istesem de dramatik olamam. Çünkü ben doğaçlama oynuyorum. Bunu seviyorum. Yıldızları, parlaklığı, hissetmeyi. Ve özgür olmayı. -Zaten bu yüzden acı çektim galiba...- Hep.

-Kimse sana HİSSETMEYECEKSİN demedi!-

Acı çektiğim bir gerçekti. Yalnız hissettiğim ve olduğum gerçekti ve diğerleri de. Belki de bu görülmediği için... en çok bunun için... Bir anlamı yok muydu? İşte bunun için.

Vardı, dedim kendime. Tardis'ime atladım, artık yıldızların olmadığı uzay zamanda, onlara ulaştım. İlkaylara. Canım İlkay'a. Ona biraz sevgi, şuna biraz neşe, buna sarılma. Bunu da ben yapayım! demeden yaptım bunu. Çünkü o benim, en parlak ışığım. Belki de acı verici olan buydu.

-bu da bir yöntemdir bu arada hadi yine iyisiniz okurlarımmmm bir cadıya rastgeldiniz, ben gelememiştim-

Buydu. Artık komiklik yok.

Yıldızlar - Pinhani (İnandığın Masallar, 2006)