Bıçak Sırtı - Mara Dyer Üçlemesi 2. Kitap (Michelle Hodkin) | Kitap Yorumu

Yazar: Michelle Hodkin, Çevirmen: Dilan Toplu,
Yayınevi: Pegasus Yayınları

Serinin ilk kitabını şu yazımda yorumlamıştım. Serinin konusu ve genel bilgileri hakkında bilgi edinmek için ilk kitabın yorum yazısına gidebilirsiniz. Bu yazımda direkt olarak ikinci kitapta yaşanan olaylara odaklanacağım, dolayısıyla ilk kitabı okumayanlar için yazımın içerisinde spoiler içerikleri bulunacaktır.

Kitap, ilk kitabın kaldığı yerden doğrusal zamanla devam ediyor. İlk kitabın sonunda Mara'nın Jude ile olan karşılaşmasını görmüştük. Bu kitapta gözlerini hastanede açan Mara'yı ilk olarak bir hemşire karşılıyor. Mara başına gelenleri ailesine ve emniyet birimlerine açıklamak için uğraşsa da yine kimsenin ona inanmadığını görüyoruz. Ne Jude'un yaşadığına, ne de kendi evinin içindeki tuhaflıklara dair söyleyeceklerine Noah dışında kimse ilgi göstermiyor. Gündüz programına katıldığı psikoloji programına uyum göstermeye çabalayan Mara, bu süreçte Jude'un yaşadığını ve başına gelenlerin kendi halüsinasyonları değil, gerçekten yaşadığı olaylar olduğunu kanıtlamaya çalışıyor. 

Giderek artan tuhaf gündelik karışıklıklar, Jude'dan gelen tehdit mesajları ve terapideki tuhaf insanlar zamanla Mara'nın da kendi aklından şüphe etmesine sebep oluyor. Yanında Noah olmasa tüm bunların ne kadarına katlanabilir şüpheli. Üstelik büyükannesinin hastalığı ile kendi yaşadıkları arasında bağlantı kurmaya çalışan Mara'ya, geçirdiği ani baygınlıklarda gördüğü kendisine ait olup olmadığı belirsiz eski bir zamandaki anılar eşlik ediyor. Bu anılarda başkasının bedeninde Hindistan'da gözlerini açan Mara, neyin gerçek neyin hayal olduğunun ayrımına varamayacağı deneyimler hakkında bilgi ediniyor. 

Kitap boyunca Mara'nın ilk kitapta yaşadığı olayların ne kadarının gerçek, ne kadarının halüsinasyon olduğunu kendine ve çevresine ispat etmek için Noah ile birlikte kanıt toplama sürecini okuyoruz. Öte yandan Jude tehlikesi Mara ve ailesinin yaşantısının tam ensesinde bekliyor. Ancak bununla baş edenler yalnızca Mara ile Noah oluyor.

Kitabı sevdim. Sanıyorum ki söze bu noktadan girebilirim. Bu kitaba dair ilk kitaptan itibaren devam eden en sevdiğim durum ise, kitapta yaşananların gerçeklik sınırının hep belirsiz kalmasıydı diyebilirim. Hatta öyle ki bir ara ''lan yoksa Noah falan da Mara'nın hayal ürünü olmasın'' derken buldum kendimi. Yaklaşık bir yüz sayfa falan bu ihtimalden şüphelendiğimi söylemeliyim. Bu bakımdan kitabın ve serinin en büyük başarılı tarafı, oluşturduğu gizem atmosferiydi.

Bunun dışında bizleri tipik bir genç yetişkin olay akışı karşılıyor. Histerik bir genç kız, ıssız adam olmaya aday on yedi yaşında küçük adam. On yedi yaş aslında ne küçük bir yaş değil mi? Bu serileri lisede yalayıp yutarken bunun üstünde pek durmazdım sanırım ancak on yedi gerçekten mini minnacık bir yaş. Bu nedenle de, ne kadar zengin olurlarsa olsunlar, on yedi yaşındaki bir karakterin özellikle de zihinsel olarak bu kadar güçlü bir konumda olabileceği fikri bana Mara'nın yaşadıklarından bile daha gerçekdışı geliyor. :) Neyse ki bu bir kurgu.

Bu kitapta Noah'a biraz daha ısındığımı söylemeliyim. Her ne kadar Mara ile yaşadıkları ilişki toksik üstü bir ilişki olsa da, Noah'ın Mara'ya olan ketum aşkı bana geçti. Güzel seviyordu kerata Marayı hani. İkili arasındaki aşkın çok ani, adeta bir anda, sanki hayatları boyunca birbirlerine aşık olmayı bekliyormuşçasına hızla ve doruk noktasında, hiçbir bahane kabul etmeden yaşanması her ne kadar -yine- gerçekdışı (ve gerçeküstü) olsa da, aralarındaki kader yoldaşlığı meselesi bu olaya biraz ışık tutuyor denilebilir.

Bu kitaba dair en sevdiğim detaylar arasında, yaşanan büyük, toksik veya gizemli olaylar yer almıyor. En sevdiğim detaylar, Nora'nın gündelik yaşamında ''normal'' bir genç kızın yaşantısına dair yaşadığı basit anlardı. Bu da ilginç, evet. Örneğin; abisi Daniel ile şakalaşmaları, Daniel ve Sophie ile birlikte Noah'ı da yanlarına alıp ikili çift randevusuna çıkmaları, Mara'nın sıkıcı bir kitapla verdiği mücadele... Tüm bunlar büyük resmi eğlenceli kılan detaylardı. Mara'nın gündelik hayatı içerisine serpiştirilen tuhaf durumların ise kurguyu besleyen esas noktalar olduklarını düşünüyorum. Çünkü bir noktadan sonra Jude meselesinin -her ne kadar yazar ona da bir kılıf uydursa da- biraz günü kurtarmaya yönelik bir tarafa kaydığını düşünüyorum. Bu biraz şuna benziyor, hani karakterler olaylar yaşarlar yaşarlar da sonra kitabın\ filmin sonunda bir bakarız aslında aaaaa, her şey rüyaymış. ''Ama işte böyleymiş'' tadında bir son bizleri karşılar... İşte, ben kurgularda böyle tümmm tuhaflıkları sırtlayan bir karakterin ortaya çıkması olayını da biraz buna benzetiyorum (kolaya kaçmak).

Tabii henüz hala Mara ile büyükannesi arasındaki ilişkiyi ve Mara'nın baygınken gördüğü anı benzeri rüyaların anlamını bilmiyoruz. Aynı şekilde Mara'nın özel yeteneğinin sırrına da vakıf değiliz... Bu noktada, bu özel yetenek konusunda da, yazarın kitabın son düzlüğünde biraz zorlama sulara bizleri çektiğini düşünmeye başlasam da, bundan sonra yaşanacakları da merak eden bir yanım var. Bunun dışında yanlış olmasın, yine, çok akıcı bir kitaptı. Aynı şekilde kitabın kendi türü içerisinde özgün içerikli olduğunu düşünüyorum ve bu çok hoşuma gidiyor.

Benim genel olarak merakla okuduğum bir kitaptı. Bu tarz kitaplardan hoşlanıyorsanız belki seriye bir şans verebilirsiniz. Serinin tüm kitaplarını vaktiyle edinmiş olmam ise bana eski günlerde ardı sıra dizi bölümleri izleyip eski dizilerin sezonlarını devirmemi hatırlatıyor, ahahahahah, nostalijiyaaa.

Kitaplarla kalın.

ALINTILAR

Daha önce kendimi bu kadar kaybolmuş hissettiğimi hatırlamıyordum. (Sayfa 17)

Cesurca bir şey yapmıştım demek. Ya da aptalca. Bazen ikisini ayırt etmek oldukça güçleşiyordu. (Sayfa 20)

İnsanlar hakkında hep en kötüyü düşünürsen en kötüyü görürsün. (Sayfa 59)

Önemsediğimiz insanlar her zaman diğerlerinden daha değerlidir. Ne dersek diyelim. (Sayfa 63)

Ben yaptığın seçimlerin sana yapacaklarından endişeliydim, diğer insanlar için yaratacağı sonuçlardan değil. (Sayfa 64)

Sana bir şey olmasına izin vermem. (Sayfa 196)

Ben kendime baktığımda ne gördüğümü biliyordum: Bir yabancı. Korkmuş, dehşet içinde ve güçsüz. Onun gördüğü de bu muydu? (Sayfa 218)

Bazen en gizli sırlarını yalnızca yabancılara söyleyebilirsin. (Sayfa 248)

Bu aralar her şeyden keyif almaya bakıyorum. (Sayfa 264)

Yanlış soruları sorarsan yanlış cevaplar alırsın. (Sayfa 279)

Kaderini bildiği halde seninle kalırsa bu, alınyazısını mühürler. (Sayfa 281)

Birinin bir işten nasıl bir çıkarı ya da zararı olduğunu asla bilemezsin. (Sayfa 283)

Ne gördüğünü söyle bana. Çünkü neyin gerçek olup olmadığını, neyin yeni, neyin farklı olduğunu anlayamıyorum ve kendime güvenmiyorum ama sana güvenim tam. (...) Biliyor musun? Söyleme. Çünkü unutabilirim. Onun yerine yaz; böylece belki bir gün iyileşirsem bana okutabilirsin. Yoksa her gün biraz daha değişerek kendimi kaybedeceğim ve eskiden kim olduğumu bile hatırlayamayacağım. (Sayfa 308)

Birini sevdiği kelimelerden tanımak mümkün müdür diye merak ediyorum. (Sayfa 310)

Bunu Noah'ya şimdi itiraf etmezsem bir daha asla yapamazdım. Yalanlar bizi başka insanlar haline getirirdi. Oysa Noah'nın yanında kendim olmam gerekiyordu. (Sayfa 328)

Korkunun seni ele geçirmesine izin verme. Kendi kontrolünü ele al. (Sayfa 373)

Hiçbir şey hissetmiyormuş gibi yaptı çünkü her şeyi hissediyordu. (Sayfa 430)

Not: Bu kitap yorumu yazısı reklam değildir, kitap önerisidir.