Ben sıradan değilim, seni bilmem amma.

 

Uzun zamandır anılarımdan, özellikle de çocukluk anılarımdan bahsetmediğimi fark ettim. Tabii ben burada genellikle ''uzak tarihli'' geçmişimi anlatma eğilimindeyim. Benim bile baaazı çekincelerim var. Kimden bilmem; evet yine muhtemelen kendimden, ahahhahaha, başka kimden çekineceğim okurcuğum? :)

Yazılarımı her silme işlemimden sonra, evet yine o konu, bu bloğa bir çeşit reset atıyorum. Evet öyle yapıyorum. Bazı yazılarımı yeniden yayınlayıp hem senin okunma listeni hem de internetin Ganj Nehri'ni -ahahahahah- bilinci çıkmış yazılarıma boğuyorum... Sonra da pişman oluyorum. Aslında şundan dolayı, diyorum. Aslında aslında. Bu kelimeden... hayır nefret etmem, bunu BEN BİLE söylemem. Sadece... bu kelime benim uzunnnn bir süre boyunca ''umut'' kelimesinden iğrenmeme neden olduğu için, kendisiyle aramız açık (şşşş).

Bak ne oldu, bunu anlatmalıyım çünkü demek ki BENİM BİLE (ahahaahha), tamam tamam, işte benim bile *-* içimde bazı tınlamama delikleri kapanmamış. Vay arkadaşşşş. Instagramda bir gönderi görmüştüm. ''SIRADANNN'' olmayı güzelleyen bayık bir içerik. Ben de, sıradanım demenin olgunlukla alakasının olmadığını ve açıkçası kendimin sıradan olmadığını, yazdım. Çünkü öyle. Ben sıradan değilim, seni bilmem. Hatta biliyor musun, eski sal- yani saf günlerimde şuna inanırdım: Her insanın bir potansiyeli vardır! -bu doğru değilmiş- Yani insanlar ''sıradan'' varlıklar değillerdir. Yanlış olmasın, sözgelimi, kediler de, bukalemunlar da, böcekkapanlar da... sıradan falan DEĞİLLERDİR! Ne münasebet canım aaaa. İnsanların ''ben sıradanım'' triplenmeleri ise oldum olası içimi geçtirir (pardon uyumuşum). Bana göre bu sadece, evet, sorumluluktan kaçmak. Kendin olmak sorumluluğundan kaçmak. İHANET! :)

Tabii ''ben farklıyım helölö'' değil mevzuu. Altını dolduracaksın kardeş, yoksa evet, robottan farkın yok. Papağan tekrarlarından farkın yok. Kendi fikri olmayan insan kadar... Ay neyse ne diyordum, işte ben o gönderiye başkasına ASLA laf atmadan kendimin hiç de bile sıradan olmadığını ve sıradanım demenin de olgunlukla ilgisinin bulunmadığını yazdım. Birisi de bana ve içeriklerime laf atmış su kertenkelesi (öyle bir SIRADIŞI varlık var mı bilmem). Yani bu durum umursanacak bir durum değil elbette, daha da\ de ekini ayıramayan adamın yorumunu okumam bile zaman kaybı da... Benim içeriklerime laf attı ve bunu ''kopyacı'' demeye getirerek yaptı.

Bakın, benim yazdığım şu uzun uzuuunnnn yazıları bazı insanlar oturup bir ayda yazamazlar. Düşünsünler taşınsınlar yazamazlar. Ben, tamam bu özensizliğimle övünmüyorum ama, şu kitap yorumlarımı bile taş çatlasın bir saate yazıp bitiriyorum. Herhangi biri, çoookkk tahsillli birilerinde bile bunu gördüm, şakşaklanmanın ötesine geçmeyi göze alıp bir eserdeki kendi bakış açısını halka açık bir yerde kolayca dile getirmez biline. Ben insanların arasında da böyleydim hep. Hatta tartışalım, fikir üretelim, SIRADIŞI olalım diye kavga çıkardığımı bilirim. Hey gibi teyyyy. Lavuğun biri de çıkmış bana ''kopyacı'' diyor. Hade len ordan. Ay bak sinirlendim yeminle.

Bunu anlatmam lazımdı çünkü bu içime dert oldu. Çünkü benim yedi ceddime biri küfür etse bu kadar kızmazdım! Ben bu hayatta KOPYACI, SIRADAN, ROBOT, PAPAĞAN vs olan SON İNSAN BİLE DEĞİLİM BE. Ben kendimim, özgünüm. Bu beni çok tetikledi. Hayatta beni en çok da kendi benliğimden çıkmış bir şeye laf atanlar tetikliyor sanırım. Bunu anlattım, çünkü bunun zayıf noktam olmasını istemiyorum. Daha iki kelimeyi yan yana getiremeyen ınstadaki sıradan birisini takmadım ama bu yazdığı yorumun beni bu kadar tetiklemesini taktım. 

Açıkçası ben hayatta HER ŞEYİ kendim olmak için yaptım. Hayatta EN İĞRENDİĞİM ŞEY yalancı, ikiyüzlü insandır (iyi niyetli bile olsa :). Papağan olmak, robot olmak, şakşaklanacağım kadarıyla yetinmek... Benim için sıkıcı bir cehennem tasviri. O kişi de muhtemelen şakşaklanma sevdalısı SIRADAN bir insandı (aaa bir de sıradan ve olgun bir insan, lütfennn). Evet, hayatta sıradan insandan bol bir şey yok inan bana. Şakşaklanmak için iyi veya art niyetli her şeyi yaparlar. Çok var bunlardan. Ama ben, öyle değilim. Öyle olmayan insanı da anında tanırım, bu konuda kibre varan bir kendime güvene sahibim. (Çünkü bunun eksikliği de benim için bir cehennem tasviri olmuştur genellikle).

Sinirim geçmedi ama... Son günlerde başka konularda da sinirliyim. Hayatta önceliğim kendim oldum hep. Kendimi var etmek. Eh haliyle insan bir noktada karşılık bekliyor. Kimseden değil, hayattan... Hayat bana nanik yapıyormuş gibi hissediyorum. Hatta ağlayabilirim... :'( Bu konuda devasa bir hayal kırıklığı yaşadım. Bunu hala atlatamadım. Hayat bana gerçekten nanik yaptı!

Keşke ben de SIRADAN mı olsaydım o zaman... Hep konuyu buna yönelik öfkeme getiriyorum çünkü içim ASLA serinlemiyor. Bunu aştım ama... Nanik ne yaaa, offf şımarık çocuk gibi beni bir yere çekti hayat sonra da... Neden, anlamıyorum. Bir karşılık bana verilir diye bekliyorum. Gidip sen çekip alamazsın öyle! Hayatın da bir adım atması gerekir. Ama bana hep yeni dersler gönderiyormuş gibi görünüyor... Artık dayanamıyorum dayanamıyorum dayanamıyorum. Çünkü sinir oluyorum! BEN DE Mİ SIRADAN OLAYIM!

Yani kendim olmayım? Bunu yapamam. Artık çok geç. Üzgünüm. Değilim derdim ama fark ettim ki değmezmiş. Bir karşılığı yok. Bu dışsal değil, içsel bir şey. Sana ''güç'' verir ama... Şakşaklanmazsın ahahhaha, aman pardon. Galiba gerçekten sevilmezsin de... Ve bu kalp kırıcı.

Şu anki kalbim kırık olmasa da... Baksana benim kalbim gıcır  gıcır yenilendi. :) Eskisi çürüdü döküldü. Bak eski kalbim SIRADANDI işte. Herkes deriiinn bir nefes alabilir ahahahhaha. İnsanlar SIRADAAANNN olmaya da ne meraklı. Ruhsuzlar.

Çocukluk anılarımı anlatmak yerine analiz kastığımı ve bunun beni hüzünlü hissettirdiğini fark ettim. Oramda buramda delik gedik var mı artık bakmama gerek yok sanırım. Aman lavuğun biri de beni SIRADANNN buluversin. 

AMA BEN SIRADAN OLAN SON İNSAN BİLE OLAMAM, ONA GÖREEE.

:)