Yıldızımdan vazgeçmedim. Ben yıldızımdan hiçbir zaman vazgeçmedim. Çünkü o, BENİM YILDIZIM.
Hiçbir zaman hayal kurabilen biri olmadığım doğruydu. Hayallere inanmadığım da. Ben, ideallere inanırım. Bu hep böyleydi. Tabii kendimi ayakta uyuttuğum çok oldu. Bu bakımdan sanılanın aksine, ''hayalperest'' olmayı küçümsemiyorum. Hatta bunu önemsiyorum. Keşke ben de bir idealist olmak yerine bir hayalperest olsaydım diyorum. Hayalperestler ya alıp başlarını yürürler, ya da... hiçbir şey olmasa bile onlara bir şeyler mutlaka ''verilir.'' Diğerleri, tarafından. Oysa idealistler için durum böyle olmaz. Onlar, umutsuz vakalardır. Tabii oturma organlarını yerinden kaldırmazlarsa!
Benim ''hayalim'' olarak adlandırabileceğim çoğu şey, idealdi. İdealleri hayallerden ayıran keskin sınırlar var dersem yalan olur ancak ideallerin bariz farklılıkları olduğu da bir gerçek. İdealler gerçeklikten beslenirler. Bu eksik bir ifade olsa da... İdealler kişinin içinden beslenirler, hayallerin buna ihtiyacı yoktur. Hayaller de içimizden beslenip zamanla idealleşebilirler evet ancak, hayaller dış dünya merkezli de kalabilirler. Oysa idealler... eni konu fikirlerdir. Ben hep düşünerek hayal kurmuşumdur, kelimelerle. Sorularla, yeni sorularla ve yeni kelimelerle. Benim imajinasyon ettiğim hayalim bile sınırlıdır. Bunu yaptığım sayılı tanesi de kötü senaryo olarak gerçekliğimde yerini aldı.
Hayallerden korkmuyorum veya onlara sataşmıyorum. Aksine, ben hayal kurmayı önemserim. Kişinin gözlerini parlatan her şey bana heyecan verir (saptalca bir durum değilse). Ama ne diyordum... İdeallerim. Bu, sorumluluk isteyen bir şey evet anlıyorum. Buna çok dırıldandığımı da, mırıldandığımı da, sessizce somurttuğumu da söyleyebilirim. Yine de aslında umurumda değil. Hep ''en iyisini'' yapmak zorunda değilim. Aklı başında bir kız olma sorumluluğumu bıraktığım birkaç yıl yaşadım. Bana kötü geldi; çünkü bu sorumluluk nünüğümden ayrılmadı. Oysa ben belki ''sıkılgan'' bir kız olmak istiyordum. Bir de laf aramızda ''nazlı'' bir kız olmak istiyorum -evet hala- ve bunun için bazen sıkılgan birinin yapabileceği taklitleri yapıp kendimi eğlendiriyorum. Ama ben nazlı biri olamam, buna öfkeleniyorum. Ne vardı sanki nazlı bir kız olsaydım. Dudak büken, isteyen, hayal kuran... Böyle bir kız. Çok geç cık cık cık.
Bunun yerine ben hep ideallerime inandım. Biri iyi biri daha kötü değil. Elimde olsa, dedim, nazı geçen bir kız olurdum. Bana bu verilmedi. Artık bunun için nazlanmayı bırakmaya karar verdim ahahahahah, tamam. İnsanın kendine güvenmesi de sorumluluk isteyen bir şey. Kendine saygı duyması, kendine değer vermesi... Özgür olması. Özgürlüğü seçmesi. Bunlar hep sorumluluk. Bu noktaya gelmek zaten yaşam şartlarına bağlı olarak yeterince acılı ve kafa karıştırıcı değilmiş gibi bir de sonrasında! Bunun için fazla delici ve net bakışlarım var. Ben bu kızım ve gördüğüm bakışları seviyorum. Sorumluluğu varsa da var aman başım üstüne yetti gari.
Yıllar önce genç bir kızken ahahahahha. Bazen böyle diyorum beni okuyan da ne sanacak. Eskisi kadar çocuksu bir gençlik çağında değilim kabul ama hala yaşım genç biliyorum. Biyolojik yaşım, genç. Görüntüm hele, yaşımdan bir beş yaş daha küçük bir yaşı söylesem, ciddi durmuyorsam, bunu doğru kabul eden çıkabilir. Hele parladığım anlarda, biyolojiden bağımsız gençleşirim. Yaşsız bir gençlik... Bu ne güzeldir. En güzelidir daimi gençlik. Ben bunu net görebilirim. Bir insanda. Bakınca bile görebilirim. Bazı insanlarda bu barizdir, herkes görür. Sanırım en büyük hatalarımdan biri, potansiyellere dikkat kesilmemdi. Böylece kendi potansiyelim hakkında da fikir edinirim mi sandım nedir... Hayır, sadece kibir. Hayır, sadece yeteneğim. Bir de parlaklığı sevmem. İnsanların en çok da gözlerinin parladığı anları izlemeyi severdim. Artık insan deyince ıııı- hahahaha neyse.
Ne olmak istediğimi, nasıl bir hayat istediğimi, nasıl bir iş, dostluklar ve aşk istediğimi biliyorum. Yıldızımı nerede bulabileceğimi de. Yıldız olmuş bitmiş bir şey değil, olan ve olmakta olan bir şey. Bir yaşam. Bunu kurmak, işte yıldız bu. Gönül isterdi ki... Gönlüm isterdi ki o... O... Bunu artık istemiyorum. Çünkü yıldızın ne olduğunu da, onu nasıl bulabileceğimi de artık inkar edemem.
Son öfkem buna yönelikti. İnkar edemememe. Çoğu insan inkar eder ve bu yolla bir şekilde bir yerlerde ''nazı geçer.'' Ben öyle değilim ve olamam da. Olma hakkımı yitirdim. Buna öfkelenmiştim. Hala arada öfkeleniyorum, ancak geçmek zorunda biliyorum. Ben beni bir yere götürmeyecek şeylere sinirleniyorum. Boşa emek vermeye, zamanım dahil kendimden bir şeyler vermeye. Artık enerjimin tek bir zerresini boşa harcayamam. Çünkü ben, kıymetliyim. Bunu altı boş bir yerden söylemiyorum. Bu açıklamayı kendime yazıyorum. Sen istersen, ben istersem, altı boş bir yerden de söyleyebilirdim. Kimin umurunda ahhahah. Yine de... Ben altı boş bir yerden yazmadım, sorumluluğunu aldığım bir yerden yazdım. İnsan kendinin sorumluluğunu almalı. (Ki bedelini ödediğimi de biliyoru(z).
Yıldızımı nasıl bulabileceğimi sezsem de, ona nasıl ulaşacağım konusunda kafam hala karışık. Tüm yollar bana ık mık dedirtiyor. Sevmiyorum! Yine boşa emek harcayacağım bir yolu istemiyorum! -Hatta bu konuda anksiyetem var.-
Hayatı romantize etme eksikliğim olduğunu fark ettim. Kitap okurken öylece aklıma geldi. Belki de bu nedenle en son yıllar yıllar önce, hayal kurabileceğime inandığım yıllarda okuduğum kitaplara elim gitmiştir. Bu tip gençlik çağı kitapları insana hayatı romantize etmeyi kolayca başardığı yılları anımsatıyor. Öte yandan ne okursan oku, örneğin elimin altında Sineklerin Tanrısı da var onu okusaydım da aynısı olurdu, kitap okurken kitap okuduğunun farkındalığını yaşamak bammmmbasit bir hayatı romantize etme yolu.
Saçlarımı kestirmeye yönelik son gelen atağımı savuşturmam doğru bir karardı. Saçlarımın uzun olması da bana hayatı romantize ettiriyor. Kendime dair her şeyi seviyorum. Aslında bu hep böyleydi. İlginçtir, kendime değer vermediğim yıllarda bile böyleydi. İçimi de dışımı da hep beğenirdim. Değiştirmek isteyeceğim tek özelliğim yoktu (kendini beğenmişşşş ahhahaha). Benimkisi bir şeyi sevmemek veya değer vermemenin ötesinde... Ah bu konu da bayatladı. Ancak kendime hakkımı teslim etmek istiyorum. Ben kendimi hep beğenmişimdir (kıps kıps).
Bir şeyleri kafamda büyütmemeye karar verdim. Açıkçası ben hayata bile güvenmem. Yine de... Bunu özel olarak düşünmem gerekmiyor. Bu kabulümün bu zamana kadar bana yarar sağladığını da söyleyemeyiz... (Söyleyemem. Gördüm mü bilmem ama söyleyemem.)
Keşke yıllar önce korkmasaydım. Biliyorum yapabileceğim bir şey yoktu. Hem o yıllarda pısırıktım. Yine aynı kapıya gelmek zorunda kalırdım. Her şey insanın kendisiyle ilgilidir. Sen kimsen, kim olduğuna inanıyorsan, onu deneyimlersin.
Ben, artık kendimim. Dilerim, kendimi deneyimlerim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder