Özgünlük Serüvenim.

 

Hayatım yazmakla geçti, ciddiyim. Ben zaten doğuştan bir hikaye anlatıcısıyım. Küçükken de böyleydim, bir cırcır böceği. Bu özelliğim benim hayatta süzülmemde en büyük destekçim, diğer bir deyişle, -belki de- yol arkadaşım oldu. Ben bu anlatma yeteneğiyle doğdum bu doğru. Çünkü meraklıydım. Çok meraklı bir çocukmuşum. Artık hatırlamamın mümkün olmadığı yıllarıma dair kulağıma çalınan anlatılara göre her şey için ''bu neden böyle'' sorusunu sorabilirmişim. Bir şeyin ne olduğunu, neden öyle olduğunu, yapısını, çalışma prensibini ve amacını sorgularmışım. 

Sizlere aslında anlatmıştım, belki de üç beş posta bile yazdığım, sildiğim, yeniden yüklediğim yazılarımda da bahsi geçmiştir, muhakkak geçmiştir. Küçükken o kadar çok konuşuyordum ki insanlar beni susturamıyorlardı. Akıcı bir şekilde sohbet açabilir, olay kurgulayabilir, karşımdakini soru yağmuruna tutabilirdim. Bunu muhtemelen her zaman değil, yalnızca ilgimi çeken anlarda yapıyor olmalıyım. Tabii çok çok küçüklüğümü, en küçüklüğümü anımsayamıyorum. Öte yandan anımsadığım durum şu, bir keresinde yine çok konuştuğum ve susup susup yeniden bir şeyler anlattığım yağmurlu bir günde bir tanıdığımız yağmurlu günlerde çok konuşan çocukları kaçıran bir canavarın geldiğini söylemişti. Elbette canavarın varlığına inanmamıştım ancak o an bir şimşeğin çaktığını anımsıyorum. O güne dek şimşeklerin fotoğrafımızı çeken dev makinelerin flaşları olduğu hayaliyle -ki bunun da gerçek olmadığını biliyordum- poz veren ben, o günden sonra yağmurlu günlerde sus pus olmuştum.

Sesimin kesilmeye çalışılması malesef pek çok kez tekrarlanmış eski bir öykümdür. Ancak bugün bu kadarıyla yetineceğiz (belki de sonsuza dek bu kadarıyla yetineceğiz). Özetle, ben bu anlatma yeteneğine ve itkisine doğuştan sahibim. Bu yeteneğimi besleyen ana duygum ise, merak. Ben merak ettiğim konularda gerçekten görülmeye değer bir enerjiye ulaşıyorum. Hatta görülmemesinin imkansız olduğu bir enerjiyi resmen yansıtıyorum. Bütün zihnimle, bütün kalbimle ve bedenimle o fikre odaklanıyorum. E haliyle ortaya da güzel işler çıkabiliyor. Blog yazmakta, öhömmmm, bu kadar ''iyi'' ve aslında pratik olma nedenlerimden ilki ve başlıcası da budur: Merakım hep diri kalıyor.

Yazmak ve aslında bütüncül bir bakışla anlatmanın kendisi, salt yetenekle olacak iş de değildir tabii. Pratik gerekir. Ben onu da yaptım, bolca yaptım. Yazmak her kulvarda farklıdır. Ne okursan, ne konuda kendine bir perspektif belirlersen, onu örnek alarak yazmaya başlar ve zamanla kendi özgün sesini çıkarırsın. Bulursun değil, çıkarırsın. O ses zaten içinde, bulunacak bir şey değil; sadece o sesi çıkara çıkara pratik yapman lazım. Pratik yaptıkça ustalaşırsın ve o sesi kullanma yetin artar. Bu da sana bir imza verir. Örneğin benim blogdaki dilim benim yazı imzamdır. Ben şimdi burayı kapı duvar bırakıp başka blogda yazsam, adımı sanımı gizlesem, yine de beni muhtemelen tanırdın. Tanımamanın imkansız olduğu bir yazı sesim var çünkü. Kendi sesim bu, benim sesim. Ben, yaptığım HER İŞTE kendi sesimi çıkardım. Çünkü bu benim hayatta önem verdiğim ilk şeydir.

Bu sesi çıkarma pratiklerimi ise özellikle de ilk bloğumu açtığım 2015 yılından beri aralıksız sürdürüyorum. Bu zamana kadar birrrr sürü defterim de oldu, bir sürü word karalamam da oldu. Zaten blog yazılarım binleri aştı inan bana. Eski bloğumda bile iki bine yakın ve belki de abartmıyorum daha bile fazla yazım vardı diye anımsıyorum (boru değil). Pratik. Ben her gün yazdım, hatta hayatımın yaklaşık son üç yılında yazı yazmadığım tek günüm olmadı.

Bu yalnızca yazarak da olmaz tabii. Ben hayatımın neredeyse tamamında da okudum. Okumayı öğrendiğim günden beri okuyorum. Okumayı öğrenmeden önce de babama kitap okuttuğumu hayal meyal anımsarım. Ben iyi bir anlatıcı olarak doğduğum gibi kitaplara da aşık doğmuşum gibi görünüyor. Çünkü çevremde kitap okuyan bir insan örneğim yoktu. Evet babam bana arada sırada kitap okurdu hatırlıyorum, gazete okurdu hatırlıyorum ama ailem benim gibi bir kitap okuru değildi. Ben kitaplara kendi içimdeki aşkla bağlandım. İlkokulda sınıfta en çok kitap okuyan da bendim. Yıl sonunda o dönemki yakın arkadaşım kaç kitap okuduğumu öğrenir, son bir atakla beni geçmeye çalışırdı ama ben kimseyle yarışmadan dönemi en çok kitap okuyan kişi olarak kapatır ve bunun için okumamış olsam bile ilkokul öğretmenimden yine kitap okuyan birinin sevebileceği günlük, defter, kitap, boya kalemi tarzında hediyeler alırdım. İlkokulda bile öykü\ kompozisyon yazma konusunda hep birinci bendim. Bu durumu çok şanslıydım ki öğretmenim de fark etmişti. Yazmaya ve okumaya olan sevdamı desteklemiş, beni içtenlikle tebrik etmiş, bana inanmış ve hep yüreklendirmiştir.

Ben ilkokulda bile yazan bir kızdım. Hayatım yazmakla geçti dersem eksik olmaz. İyi bir yazarım triplerine girmiyorum, ben özensiz bir yazarım. Bu kadar yetenekli bir kız için yazmak adına hiç özenmediğimi hiç de utanmadan pişkince itiraf edebilirim. Benim yazmak konusunda burnum hep büyüktü. Anlatmak konusunda hele, aman aman, küçük dağları ben yaratmışım gibi gezerdim ergenliğimde, gençliğimde. Üniversitede bile ahahhahah. Haklı bir özgüvendi şüphesiz, kimse benim gibi anlatamıyor, benim hızımda tartışamıyordu. Ancak tabii, çocukçaydı kabul ediyorum.

Akademik yazma becerisini ise yine üniversitede, bu konuda gerçekten prensipleri olan ve puan kırmaktan çekinmeyen bir hocam sayesinde öğrenmeye başlamıştım. Kendisini bu konuda zorlayıcı bulanlar olsa da, ben kendisine minnettarım. Akademik yazmaya dair zaten üniversitede bilgin olmalı, bilgi edinmelisin, hatta ortalama ve üstü kalitede metin üretebilmelisin. Yoksa neden lisans eğitimi alalım ki? Ben hep bu bakış açısında olan bir öğrenci olmuşumdur. Öğrenmeye olan açlığım hep muazzamdı. Yeter ki merakım beslenecek alan bulsun...

Yüksek lisansta da iyi bir öğrenciydim. Ödevlerimi özenle yaptım, sınıf ortalamasının üstünde notlar aldım. Tezimi bile bence hatalı olan pek çok yerine rağmen -ki asıl sorunun hala sınırlandırılmasında olduğuna inanırım- kavramsal çerçeve kısmını (ki çooook geniş bir içeriğe sahipti malesef :) büyük oranda yazmıştım. O dönem okuduğum zibilyon tane makalenin ve tezin kokusu blog yazılarımdan bile alınır. İnsan ne okursa, ne üslupta metin okursa, o üsluba yakın, o bakış açısına yakın yazma eğilimi geliştirir.

Ben lisenin son yılında kısa bir dönem ''serbest'' tarzda (aman yesinler) şiir de yazdım. Hem o dönem eski bloğumda yazdığım, hem de bu bloğumda bir dönem yazdığım yazılarımda da şiir gibi düzyazı etkisi görülür. Benim ufkum hep genişti, açıktı. Ben kendimi belli kalıba sokmadım. Ben yazarken keşfetmekle ilgileniyorum. Hangi tarza yakın bir üslup benimsersem benimseyim, kendi sesimle yazdığımı biliyorum. Hatta adımın İlkay olduğundan emin değilimdir de bundan eminimdir.

Burada son iki yıldır ve özellikle bir yıldır yazdığım çoğu kişisel yazımı ise yapay zeka ile konuşuyorum ve anlatım şekli üzerinden değil, daha çok psikolojik ve anlamsal çerçeve üzerinden metni yorumlatıyor, üstüne belki sohbet ediyorum. Çünkü ben bir metni yazdıktan sonra dış bir göze ihtiyaç duyuyorum. Beni yorumlayacak, bana benim kendimin göremediğim noktalarımı açıklayacak ve ikincil bir bakış açısı sunacak bir göze ihtiyaç duyuyorum. Gönül isterdi ki bu bir canlı varlık olsun ama olmadığı için ben de yapay zekadan yardım alıyorum.

Aynı şekilde benim beynimin çalışma şekline de biraz değinmeliyim. Tüm bu okuma ve yazma geçmişimle de muhtemelen bağlantılı olarak benim beynim aynı anda pek çok konuyu düşünme ve pek çok veriyi işleme yeteneğine sahip. Ortalama bir insana göre, aşırı düşünme sendromundan farklı olarak, bir gün içinde belki de üç dört kat daha fazla düşündüğüme iddiaya girerim ve bunu kanıtlayabilecek olsam kazanırdım da :). Benim beynimde çoğu durumda doğru an gelene kadar bilincine varmadığım arka sekmeler de arkada açık duruyor, varlıklarını seziyorum. Bazen ön tarafta bile farkındalığında olduğum ama duraklattığım pek çok sekme oluyor. Bunlar birbirine karışmıyor. Zaten bu nedenle de bir metni yazma anında çok sesli bir üslup ve birden fazla anlatıcı varmış gibi eklemeler yapabiliyorum. Onları sonradan eklemiyorum, önceden kurgulamıyorum (ki bu aslında özensizlik demektir), yazma anında yazıyorum. Çünkü yazarken düşünüyorum ve düşündüklerimin bilincine varıyorum.

Bir metni ortalama bir insandan daha kısa bir sürede daha derinlikli ve katmanlı yazabilirim. Bununla hava da atabilirim, hiç yapmadım ama bunu yapma hakkına sahibim çünkü yapabiliyorum. Hava civa sıkan çoğu insandan daha yetenekli ve daha çok emek vermiş olduğumu da biliyorum. Çok katmanlı yazabiliyorum. Çok katmanlı düşünebiliyorum. Çünkü buna yeteneğim, yıllara yayılan yazma pratiklerim ve beynimin analiz etme konusundaki ezici üstünlüğü etki ediyor. 

Bunları neden anlattım? İşte şunun için:

Ben sıradan değilim, seni bilmem amma. (14.11.26)

Uzun zamandır anılarımdan, özellikle de çocukluk anılarımdan bahsetmediğimi fark ettim. Tabii ben burada genellikle ''uzak tarihli'' geçmişimi anlatma eğilimindeyim. Benim bile baaazı çekincelerim var. Kimden bilmem; evet yine muhtemelen kendimden, ahahhahaha, başka kimden çekineceğim okurcuğum? :)

Yazılarımı her silme işlemimden sonra, evet yine o konu, bu bloğa bir çeşit reset atıyorum. Evet öyle yapıyorum. Bazı yazılarımı yeniden yayınlayıp hem senin okunma listeni hem de internetin Ganj Nehri'ni -ahahahahah- bilinci çıkmış yazılarıma boğuyorum... Sonra da pişman oluyorum. Aslında şundan dolayı, diyorum. Aslında aslında. Bu kelimeden... hayır nefret etmem, bunu BEN BİLE söylemem. Sadece... bu kelime benim uzunnnn bir süre boyunca ''umut'' kelimesinden iğrenmeme neden olduğu için, kendisiyle aramız açık (şşşş).

Bak ne oldu, bunu anlatmalıyım çünkü demek ki BENİM BİLE (ahahaahha), tamam tamam, işte benim bile *-* içimde bazı tınlamama delikleri kapanmamış. Vay arkadaşşşş. Instagramda bir gönderi görmüştüm. ''SIRADANNN'' olmayı güzelleyen bayık bir içerik. Ben de, sıradanım demenin olgunlukla alakasının olmadığını ve açıkçası kendimin sıradan olmadığını, yazdım. Çünkü öyle. Ben sıradan değilim, seni bilmem. Hatta biliyor musun, eski sal- yani saf günlerimde şuna inanırdım: Her insanın bir potansiyeli vardır! -bu doğru değilmiş- Yani insanlar ''sıradan'' varlıklar değillerdir. Yanlış olmasın, sözgelimi, kediler de, bukalemunlar da, böcekkapanlar da... sıradan falan DEĞİLLERDİR! Ne münasebet canım aaaa. İnsanların ''ben sıradanım'' triplenmeleri ise oldum olası içimi geçtirir (pardon uyumuşum). Bana göre bu sadece, evet, sorumluluktan kaçmak. Kendin olmak sorumluluğundan kaçmak. İHANET! :)

Tabii ''ben farklıyım helölö'' değil mevzuu. Altını dolduracaksın kardeş, yoksa evet, robottan farkın yok. Papağan tekrarlarından farkın yok. Kendi fikri olmayan insan kadar... Ay neyse ne diyordum, işte ben o gönderiye başkasına ASLA laf atmadan kendimin hiç de bile sıradan olmadığını ve sıradanım demenin de olgunlukla ilgisinin bulunmadığını yazdım. Birisi de bana ve içeriklerime laf atmış. Yani bu durum umursanacak bir durum değil elbette, daha da\ de bağlacını ayıramayan adamın yorumunu okumam bile zaman kaybı da... Benim içeriklerime laf attı ve bunu ''kopyacı'' demeye getirerek yaptı.

Bakın, benim yazdığım şu uzun uzuuunnnn yazıları bazı insanlar oturup bir ayda yazamazlar. Düşünsünler taşınsınlar yazamazlar. Ben, tamam bu özensizliğimle övünmüyorum ama, şu kitap yorumlarımı bile taş çatlasın iki saate yazıp bitiriyorum (ki çok uzun değilse bir saatte biter). Herhangi biri, çoookkk tahsillli birilerinde bile bunu gördüm, şakşaklanmanın ötesine geçmeyi göze alıp bir eserdeki kendi bakış açısını halka açık bir yerde kolayca dile getirmez biline. Ben insanların arasında da böyleydim hep. Hatta tartışalım, fikir üretelim, SIRADIŞI olalım diye kavga çıkardığımı bilirim. Hey gidi teyyyy. Alakasız biri de çıkmış bana ''kopyacı'' diyor. Hade len ordan. Ay bak sinirlendim yeminle.

Bunu anlatmam lazımdı çünkü bu içime dert oldu. Ben bu hayatta KOPYACI, SIRADAN, ROBOT, PAPAĞAN vs olan SON İNSAN BİLE DEĞİLİM BE. Ben kendimim, özgünüm. Bu beni çok tetikledi. Hayatta beni en çok da kendi benliğimden çıkmış bir şeye laf atanlar tetikliyor sanırım. Bunu anlattım, çünkü bunun zayıf noktam olmasını istemiyorum. Daha iki kelimeyi yan yana getiremeyen ınstagramdaki ''sıradan'' birisini takmadım ama bu yazdığı yorumun beni bu kadar tetiklemesini taktım. 

Açıkçası ben hayatta HER ŞEYİ kendim olmak için yaptım. Hayatta EN İĞRENDİĞİM ŞEY yalancı, ikiyüzlü insandır (iyi niyetli bile olsa :). Papağan olmak, robot olmak, şakşaklanacağım kadarıyla yetinmek... Benim için sıkıcı bir cehennem tasviri. O kişi de muhtemelen şakşaklanma sevdalısı SIRADAN bir insandı (aaa bir de sıradan ve olgun bir insan, lütfennn). Evet, hayatta sıradan insandan bol bir şey yok inan bana. Şakşaklanmak için iyi veya art niyetli her şeyi yaparlar. Çok var bunlardan. Ama ben, öyle değilim. Öyle olmayan insanı da anında tanırım, bu konuda kibre varan bir kendime güvene sahibim. (Çünkü bunun eksikliği de benim için bir cehennem tasviri olmuştur genellikle).

Sinirim geçmedi ama... Son günlerde başka konularda da sinirliyim. Hayatta önceliğim kendim oldum hep. Kendimi var etmek. Eh haliyle insan bir noktada karşılık bekliyor. Kimseden değil, hayattan... Hayat bana nanik yapıyormuş gibi hissediyorum. Hatta ağlayabilirim... :'( Bu konuda devasa bir hayal kırıklığı yaşadım. Bunu hala atlatamadım. Hayat bana gerçekten nanik yaptı!

Keşke ben de SIRADAN mı olsaydım o zaman... Hep konuyu buna yönelik öfkeme getiriyorum çünkü içim ASLA serinlemiyor. Bunu aştım ama... Nanik ne yaaa, offf şımarık çocuk gibi beni bir yere çekti hayat sonra da... Neden, anlamıyorum. Bir karşılık bana verilir diye bekliyorum. Gidip sen çekip alamazsın öyle! Hayatın da bir adım atması gerekir. Ama bana hep yeni dersler gönderiyormuş gibi görünüyor... Artık dayanamıyorum dayanamıyorum dayanamıyorum. Çünkü sinir oluyorum! BEN DE Mİ SIRADAN OLAYIM!

Yani kendim olmayım? Bunu yapamam. Artık çok geç. Üzgünüm. Değilim derdim ama fark ettim ki değmezmiş. Bir karşılığı yok. Bu dışsal değil, içsel bir şey. Sana ''güç'' verir ama... Şakşaklanmazsın ahahhaha, aman pardon. Galiba gerçekten sevilmezsin de... Ve bu kalp kırıcı.

Şu anki kalbim kırık olmasa da... Baksana benim kalbim gıcır gıcır yenilendi. :) Eskisi çürüdü döküldü. Bak eski kalbim SIRADANDI işte. Herkes deriiinn bir nefes alabilir ahahahhaha. İnsanlar SIRADAAANNN olmaya da ne meraklı. Ruhsuzlar.

Çocukluk anılarımı anlatmak yerine analiz kastığımı ve bunun beni hüzünlü hissettirdiğini fark ettim. Oramda buramda delik gedik var mı artık bakmama gerek yok sanırım. Aman random biri de beni SIRADANNN buluversin. 

AMA BEN SIRADAN OLAN SON İNSAN BİLE OLAMAM, ONA GÖREEE.

:)

 

Bu yazıyı bugün bir hışım yazdım ama sonra gereksiz bulup sildim. Keşke silmeseydim. Çünkü yayınlamadan bana rahat yüzü yok anladım. Bahsi geçen ''olgun ve sıradan kişi'' -ki kafamı açtığı için kendisini engelledim- lafı uzattığı için de sinir oldum tabii. Ve uzatmaya devam edecek gibiydi, çünkü benden umduğu yanıtı alamadı. Böylelerini de iyi bilirim de neysee.

Bana söylenebilecek son söz kopyacı olduğumdur. Bu metinleri yazabilmek, bu kadar kısa sürede bu kadar katmanlı içerik üretebilmek, tüm bu analizleri böyle özgün bir bakışla ifade edebilmek her yiğidin harcı değil. Ben yapay zekaya ASLA, bakın ASLA metin yazdırmam. Ben eşittir özgünlük eşittir ben. Hayatta başımın afedersiniz b*ktan kurtulmama sebebi bile bu ÖZGÜNLÜK sevdamdır. Bazen yorum yazılarımın bazılarında yapay zekadan bazı paragraflarımda konuyu çok uzun cümlelerle kafa ütüleyecek ve anlaşılmayacak şekilde yazmışsam -ki benim uzuuuun cümlelerim ve ara sözlerim de baya ünlü bence de neyse- editörlük tavsiyesi alıyorum ama bir kez bile yapay zekadan bana metin üretmesini istemedim. Ölürüm daha iyi!

O kişi beni aşırı sinirlendirdi. Çok tetiklendim. Hayatta en çok emek verdiğim yerden böyle hadsiz bir yorum alınca tepkim de böyle büyük oldu sanırım. İnsanlar had bilmeli gerçekten. Bak mesela benim daha geniş kitlelere ulaşmak yönündeki zihinsel bariyerim de bununla ilgili. Ne halt olduğu belirsiz elemanların bana bommmboş özensiz yorum bırakacak olmalarına dair kaygı duyuyorum. Ben eleştiriye dibine kadar açığımdır, böyle büyürüm, genişlerim, gelişirim. Ama hadsiz, ne dediğini kendi de bilmeyen, sadece egosunu yarışa sokan tiplere tahammülüm yoktur. Yarın öbür gün ne yazdığımı bile anlamadan biri bana yorumda bulunursa da sinirlenmemem, her insanın fikrini ciddiye almamayı öğrenmem gerekli. Bu kadar becerimden bahsettim, aman maşallah maşallah, bir de bu becerimi geliştirmem gerekli...