Yıldızlar dünyayı hangi imgelerle ifade ederlerdi?

 

Neden ve neye göre bilmiyorum, bazı yazılarım daha çok okunuyor. Art arda çok yazmamın da bunda payı var mıdır emin olmamakla birlikte, bazı yakın tarihli yazılarımın okunma sayıları arasında gerçekten devasa farklar bile oluşabiliyor. Böyle olunca google çerezidir diyorum, belki de google'ın daha çok ilgisini çekecek kelime kombinasyonlarından oluşmuştur... Yine de neden öteki değil de berikisi daha çok okundu diye de sessiz ve kısa bir düşünme hali yaşıyorum. Oysa ben diğerini daha çok hissetmiştim...

Önceden daha yaratıcıydım, böyle düşünüyorum. Veya yüzümü döndüğüm mevcut imgeler dünyasını henüz tam keşfetmemiştim ve bu nedenle de ne yazsam, ne söylesem, nasıl söylesem, neresinden tutsam, ne yaparsam yapsam o imge hep yeni, hep yabancıydı. Zamanla onu tanıdım, ondan türettiğim bir başkasını ve başkalarını da. Hal böyle olunca imgeler dünyası benim bir uzantıma, onlar da benim tanıklığıma dönüştüler. Aramızda birbiriyle iç içe geçmiş bir hal oluştu. Hatta belki de beni okuyan senin zihninde bile bir yapboz gibi iç içe, olası bir boşluğu artık senin zihninin otomatik tamamlayacağı bir alışkanlık halini aldı.

Belki de bundan sıkıldım.

Yeni imgeler keşfetmek nasıl başarılan bir şey emin değilim. İnsan, yaşadığı yaşantı parçaları ekseninde ileri geri giderek görüntüler elde edebiliyor. Anlam dünyasının oluşumundaki sabit etken bu olmasa, hiç olmasa da, insanın anlam dünyasını ifade etmesinde bu durum temel bağlayıcı diye düşünüyorum. Örneğin, benim yıldızlarım gibi. Artık yıldızlar ve türevi kelimeler sana Neptünlü Cadı'nın yazılarını anımsatabilir. Aaaa bu kız böyle yazıyordu, diyebilirsin. Evet böyle yazıyorum ancak sadece böyle mi yazabiliyorum acaba? Bir yolu defalarca yürümek insana farklı şeyler gördüğünde bile yeni görüntüler görme hissini verebilir mi? Daha kaç yeni yıldız keşfedebilirim? Daha kaç yıldız takımını birlikte izleyebiliriz?

Üstelik ben tüm yıldızları yalnız izler ve hatta bazen izlememeyi seçerken.

Belki de bana bu sıkıntıyı veren benim bu omuz silken halim. Yıldızları hala aynı açlıkla izleseydim eminim gıkım çıkmazdı ve sana pek çok farklı fikri uzaktan aynı gibi görünen yıldızların içine tıkarak gösterebilirdim. Bu bana yetmiyor mu? Bu bana, yetmemenin ötesinde yalan söylüyormuşum gibi hissettiriyor. Çünkü artık anlam bağlama uymuyor gibi hissediyorum. Artık yıldızlar, benim anlam dünyamı tam olarak yansıtan imgeler olma işlevinden ufaktan emekli olmak istiyorlar. Hatta bana bazen, bizi salsan da artık rahatlasak, diyorlar.

Ama bunu nasıl yapabilirim?

İnsan yeni anlam kalıplarını nasıl bulur? Ha deyince hop diye içselleştiremez ki! İnsan belki de alıştığı bağlamlar ölçüsünde genişlemeyi daha güvenli bulur. Ancak ben bir anda geri dönülemez ölçüde hızla ilerlemek, genişlemek ve anlam düzleminin uzak noktalarına ve hatta belki de farklı bir boyutundaki noktalarına erişmek istiyorum. Bunu, alıştığım anlam kalıpları çerçevesinde algılayabilir miyim? Hiç sanmıyorum.

Yıldızlar dünyayı hangi imgelerle ifade ederlerdi? Gerçekten bunu düşünüyorum. Bir yıldızın anlam evrenini.

Bir yıldız, tanımadığı bilmediği bir dünyayı kendi dünyasına karşıt -örneğin yeryüzü terim ve imgeleri- ile ifade ederek mecazlar sunma ve anlam kurma yolunu tercih edebilir. Tıpkı benim gökyüzü kelimelerinden imgeler evreni yaratmam ve onun içinde kaybolmam, en azından belli bir zaman ve noktaya kadar bunu başarabilmem, gibi. Artık başaramıyorum. Belki de yıldız dünyası bana yabancılık sınırına çarptı. Gökyüzüne dair yeryüzü algımla görebildiğim her şeyin sınırı bu kadardı. Şimdilik bu kadardı, bu nedenle de farklı imgeleri bulmak, kullanmak ve anlamlandırmak zorundayım.

Yıldızlarımı bırakmayacağım.

Onları bırakmam söz konusu olabilir mi? Böyle radikal bir değişime gitmeyi kalbim ister mi? Önceden olsa buna katiyetle karşı çıkar ve 'hayır!' derdim. Ancak artık emin değilim. Yeni bir kavram dünyasına erişmek için neleri ardımda bırakabilirim?

Bazı eski blog yazılarımda kendime takındığım ikiyüzlü bir tutumla yine kendime haksızlık ettiğimi görüyorum. Aslında basbaya övdüğümün kendim olduğunu bilerek kendimi aşağı gösterip başka bir kişi veya şeyi zamanın nostaljisini illüzyon olarak kullanarak yücelttim (örneğin Sevmek başlıklı yazım) ve bu yolla içimdeki örtülü noktamı sevdim. Ne saçma bir değerli kılma yöntemi! Bu çocuksuluk, anlam evrenimin tekdüzeliğinden mi kaynaklanmıştı? Örneğin sevmek eylemini hep aynı notaya bakarak anlattığımı görüyorum. Bu yılımın odak kelimesinin sevmek olması benim için gerçekten ilginç oldu. Geçen yılın sonunda yazdığım yazıma -ki korkup kırptığım ve bu yolla kaçtığım o yazım- baktığımda gördüğüm şey asla bu kelime değildi. Ancak belki de bilinen imgelerim beni bu yola soktu. Bu bildiğimi sandığım yolun sokaklarında yeni kavramlar görüp göremeyeceğimi mi merak etmiştim yani? Öyle olmalı; bilinçaltının kusursuz bir oyunu.

Eski yazılarımdan bu kadar sık bahsetmemin sebebi de bu mu? Onları yeni kavramlar üzerinden yansıtarak yeniden görmek istemem mi? Tam olarak böyle değil. Değil. Böylesi benim için fazla bayat ve fazla sıkıcı olurdu. Bir kere keşfedilmiş bir anlatım, onu istediğin kadar evir çevir özünde aynıdır. Ben yeni bir şeyler görmeyi mi umuyorum? Yeni kavramlar değil de, yeni anlamlar mı? Evet! Bana yeni kavramların yeni anlamlar getirmesini umuyorum.

Yeni kavramları geç, yeni bir kavramı bile bulmak çetrefilli bir süreç. İnsanın içinden bazı şeyleri, neyleri?, çıkarması gerekir. Bunu yapmaya muhtemelen değmez. Mevcut tarzının ve kabullerinin değiştiğini fark etme sürecine girmek, mevcut tarzının ve kabullerinin değişmesinden bile daha zorlayıcı.

Belki de algılayışım değişti. Sana bir keresinde, yine anında yok ettiğim bir keresinde, bir yazımda umudun benim için ''maviliğin etrafa saçılması''na dönüştüğünü ifade etmiştim. Benim için umut, karanlığın azalması veya yok olması değil de, maviliğin artması olarak kendini gösteriyor demiştim. Maviliğin etrafa saçılmasını aydınlanan gökte gördüğümde sana bu tamlamadan bir kez daha bahsetmek istedim. Ancak bunu yapmak demek, senin okuduğun ya da okumadığın (muhtemelen) o eski yazımdaki kelimeleri kullanmak demekti. Aradan geçen aylarda içimde hiç mi bir şey değişmemişti? Bu anlamı karşılayan başka kavramlarım yok muydu? Onları neden göremiyor, daha da ötesinde kullanamıyordum? 

Belki de gerçekten bunun daha da ötesi, kullanmaktı. Ben önce görmeyi sonra kullanmayı seçiyordum. Ancak beni bugüne getiren mevcut kavramlarımın oluşturduğu evreni de en başındayken görmemiştim. Sadece kullandım ve sonra büyük patlama oldu. Yavaş yavaş gerçekleşen büyük bir patlama.

Bu kavram evreninden çıkmaya çalışmıyorum. Yalnızca, bu evrenin başka bir yüzündeki anlam kümesinin bana ulaşmaya çalıştığını hissediyorum. 

Hissediyorum, göremiyorum. Bu nedenle onlara isim veremiyorum. İçimde bekletiyorum.

Yıldızlar dünyayı hangi imgelerle ifade ederlerdi; bu soruda yaratıcı bir yan gördüğümü fark ettim. Belki de kendine yakın olanın, kendine yabancı olanla ilişkisinden yola çıkmak da ilerlemek ve değişmek için bir yoldur.

Yürüme, Oruç Aruoba.

Bir iç sesin kalıntılarını yazmak.

 

Geçtiğimiz bir bir buçuk hafta uyku sorunu yaşadım. Üç farklı konu art arda zihnime dolandı ve sanki birbirlerini şifalandırarak uykusuzluğuma karıştılar. Aslında uykusuzluğumu hissetmedim bile; bu kısım tuhaftı. Belki de şifanın büyüsüne kapılmıştım. Şifam, meraktı; yani öyleymiş. İlerleme merakı. O noktada durmak istemememe. Tüm bu konuları benim düşündüğüm yoktu tabi; hatta sanki hiçbir şey düşünmedim de sadece ortada olan o durumları gördüm. Görmem için de gözlerimin açık olması gerekti ve uyuyamadım.

Sana İlk Dünya Mektubu'mdan sonra belki de yazmamalıydım sevgili okur. O noktada durmalı ve o yazının ruhunu yansıtan hisleri yakalayana, deneyimleri yaşayana kadar seninle bir yazıda buluşmamalıydım. Neydi bana sadece beş gün sonra ikinci bir yazıyı yazdıran... Göremediğim kelimeler. İşte buydu, ikinci çözemediğim konum. Çözemediğim mi, çözmek istemediğim mi? Çünkü onu çözersem, içimdeki o gevşek düğümü...

Ben ağlak biri değilim aslında. Bundan olacak, aslında bundan olmasaydı bile de bir şey olmazdı, sana ağladığım zamanları kolaylıkla söyleyebiliyorum. Benim ağlamalarım, açıklanamaz. Açıklanabilir olanların bile anlaşıldığını sanmıyorum. Ben ağlarken, sanki bedenim değil de ruhum ağlar. Aslında anlaşılmadığına emin olma sebebim budur. Ben x olayı oldu\ olmadı diye ağlamam. Ben... X olayını çok sevdim veya o olayla taban tabana birbirimizden upuzağız ama onunla bir aradayım diye yabancılık çekerek ağlarım. Evet, ben sadece iki sebeple ağlarım: 1. Ait, çok ait hissettiğim için, 2. Yabancı, çok yabancı, gurbetteki biri gibi yabancı olduğum için. Ağlarım, ağlamam rol yapmayı bırakmamdır.

Üç dört gün önce aniden ağlamaya başladım. Bunu beklemiyordum. Yıldızıma baktım, onunla konuştum ve içim daraldı. Aslında konuştuğum, yıldızım dışındaki her şeydi. İçimden konuştum tabi. O ses, sesim, içimde dolandı dolandı. Belki de bu nedenle sana o sesin yankılarını yazmadan duramıyorum. O sesin kalıntıları... bir iç sesin kalıntıları. Bunu sadece bloğumda yazabilirim. Belki de bu nedenle blog dışında yazarken zorlanıyorum. Çünkü o iç ses, o kadar baskın çıkamamış ve sıkışmış ki, bu onu güçlü yapıyor. O ses ancak bir ''cadı dilini'' oluşturabilir, böyle düşünüyor olmalıyım.

Artık böyle düşünmemeye başlıyorum. Cadı dilimi oluşturan diğer her şeyden utanmamaya başlıyorum. Evet, utanıyorum. Çok utanıyorum. Bu cadı dilini bana çözdüren kelimelerden... Başkalarını büyüleyebilir; ya çeker, ya iter. İnsanların ne düşündüğünü hep çok önemsemiş olmalıyım. Ana sebep bu mu? Cadı dilimden mi utanıyorum yani! Ben bu dünyaya bunun için gel- Bu, zamansız bir konu. Benim zamansız konum. Diğer tüm zamanlı, zaman aşımına uğramış ve çürümüş konuların uzay zamanını oluşturuyor: Ben bu dünyaya...

Bu sorunun bir anlamı yok. Soru anlamı, anlam soruyu bloke etti. Eski yazılarımı yayınlarken onların içinde kaybolmuştum. Başlangıçta ve bazılarının. Bu sefer onları kendim için yayınlarken. Hep içimdeki bir ses yayınla dedi, silemezsin. Sanki onlar sadece bana ait değillermiş gibi. Onları birilerinin okumaya hakkı var diye düşündüm; ilk düşüncem buydu, yazıların kendilerine yönelikti. Sonra sildim. Korktum, cadı dilimden korktum ve onlardan, yazılarımdan. O yazılar, kalbime şüphe verdi. İkinci yayınlamamda, onları kendim için yayınladım. Birileri görsün istedim; bu nedenle onları kaçarcasına art arda yayınladım. Yeniden düzenlerken devasa bir zaman harcamıyormuşum gibi, okunmasınlar diye hızla yayınladım. Beni göstermelerinden korktum. Bu ben değilim! Bunlar anlar, noktalar... böyle düşündüm. Ne yazdığıma bile dikkat etmeden, böyle düşündüm.

Son yayınlayışım içsel bir itkiyle oldu. Aslında hepsini silecektim. Flash belleğimden bile silecektim. Bir daha yazmamak, bir daha asla yazmamak; cadı dilimi... Cadı dilimi unutamasam da, bu dilin kavramlarını unutmak için. Yıldız ışığında, ay ışığında, bulut gölgesinde ve... Benim cadı dilim bana çok sığ geldi! İşte itiraf ettim. Sığ kelimesi, aslında belki anladığın anlamda değil ama... Gerçeğin sadece bir kısmı. Yıldız ışıklarının küçük bir kısmını yazıya aktarabiliyorsam o zaman ne önemi var... Kime ulaşacak ki bu... Hayır, bu bir noktada önemini yitirse de... 

Bu ışık artık beni aydınlatmıyor. İşte sorun, buydu.

Son ağlamam da bunun üzerineydi. Son yıldız ağlamam. Yıllar içinde ağlama nedenlerim değişse de, beni ağlatan sebep değişmedi. Mahrum kalmak, işte tek sebep bu. Yıldız ışığından mahrum kaldığımı düşünmem ve uzak hissetmem. Hayatım boyunca hep uzak hissetmem. Belki de bu nedenle yazmayı seviyorum. Yaklaşmak için, kendi içimdeki cadı kelimelerime yaklaşmak ve ışığın süzülüşünü izlemek için. Bazen de karanlığın süzülüşünü.

Yazmaya başlama yolculuğum nasıl başlamıştı bilmiyorum. Hatırlamıyorum değil, gerçekten bilmiyorum. Belki de içimdeki dünya yankısının beni sarsması nedeniyle bu yankıyı bir yere aktarmak istedim. Okunsun ya da okunmasın, görülsün ya da görülmesin; bu yankıyı dış dünyada duymak. Bunu istedim. Sonra bu yankının başkaları tarafından nasıl duyulduğunu görmek istedim. İçlerinde nasıl anlam bulduğunu. Bunu hala bilmiyorum. Korkak olmaya ve cadı dilimden kaçmaya devam edersem de asla öğrenemem. Buna idealizmle veya büyük bir hayalmiş gibi yaklaşmıyorum. Yaklaşadabilirdim tabi ama hayır, bu, daha doğal bir durum. Bir şey ürettiğinde o, artık çift taraflı olur. Bunun gibi olmalı. Beni etkileyen kelimelerimin etkilediği diğerlerinin de beni etkileyişi. Yoksa neden yazayım ki... Bu, eksik bir bakış açısı mı? Yine, cadı dilimi küçümsemek mi? Bu, kaçışlarıma bilet mi?

Aslında sadece uçmak ve süzülmek. Bunu uzun zamandır eskisi kadar baskın hissedemesem de, yazarken tüm bu kelimelerin adeta dans eder gibi veya çok çok hafif melodiler gibi bilgisayar ekranına karışmasını seviyorum. Çok düşünmüyorum, çünkü bu bir ses. Bir yankı. Belki de güçlü değil; işte korkum buydu. Belki de anlamı yok. Belki de, kendi yankımı değil diğerlerinin yankısını yazmalıy- Hayır, o zaman yazma yoluna attığım ilk adımıma uygun davranmam. Ben kendi yankımdan doğan ve senin\ sizin\ diğerlerinin yankılarına karışan kelimeler yazmalıyım. Bu benim, yazı sözleşmem. İç dünyamla, cadı dilimi kullanabilmem için yaptığım bağlayıcı bir anlaşma.

Artık görülmekten korkmuyorum. Bu korkumu yenmek zor olsa da... İşte beni uykusuz bırakan üçüncü ve son sebep buydu. Görülmekten korkmayı yenmem. Bir korkuyu bırakmak, bir zehri ve bir şifayı da bırakmaktır aslında. Bırakmak bana ikinci korkumu, ayrılık\ uzaklık acımı hatırlatıyor. Yine mi bir yabancı gibi hissedeceğim, böyle düşünüyorum. Yeniden başlamaya dayanamam, bir de böyle düşünüyorum. Ama her yaklaşma, uzak olduğun bir nedeni siler. Ben yıllar içinde, pek çok neden sildim. Neyden uzak... Sana nasıl açıklamalı? Belki de kimseye açıklamamalı. Çünkü bunun bir açıklaması, yalnızca cadı dilimle yapılabilir ve bunun da bir önemi yok.

Son yazılarım, bu zamana kadar en anlam veremediklerimdi. Sanırım sadece yazmak için yazdım. Yazmaya, eskisi gibi yazmaya devam etmek için. Bu nedenle güzelce yazdım. Güzel görünürlerse, kendimi kandırdığımı düşünmem sandım. Hep aynı noktada dolanamazsın öte yandan... Artık günlük yazmıyorum ve yazmayacağım. Bir arşive ihtiyacım var, bir yankı arşivine. Yoksa bunlar içimde mi patlar? Öyle olsa ne olur... Onları kabul eder ve serbest bırakırım. Oysa ben, tek başıma kabul etmek istemiyorum! Ben, bu sarsıntılara tek başıma katlanamam. Böyle düşünüyorum. Bir önemi olmayan ne çok şey düşünüyorum. Ama sana söyledim... Ben oturup da düşünmüyorum. Benim ruhum, benim üzerine düşünceler kazınmış ruhum... Sadece o yazıları mı cadı diline tercüme ediyorum?

Sadece değil. Bazen dünya, bazen yıldız yankılarını tercüme ediyorum. Bir anlamı olan, bir anlamı olmayan; bir anlamı olmadığı için bir anlamı olan pek çok şey. Belki de bazen sadece kendimi eylemek. Buna hakkım yok mu!? Pek çok kişinin pek çok şeye hakkı var değil mi!? Ben de işte sadece bir cadı dilinde konuşuyorum. O da çat pat. 

Artık buruk hissetmiyorum. Buruk hissettiğim günlere olmasa da, çok yakın bir zamana kadarki yazılarımda bile çok umutsuz olduğum gerçeğine çok şaşırıyorum. Bu kadar karanlığı neden bile isteye taşıdım anlamak güç. Belki de bir şeye yakın olmak istedim. Işığa uzaksam, tüm o yıldızlar bana uzaksa o zaman... İşte bunun gibi. Bunu dramatik anlama. Bu sadece bir metafor. Gerçek olan tek şey uzaklık. Belki hala gerçektir ama en azından bir yere tutunabiliyorum. En azından bunca yıllık yaşamımda öğrendiğim bir şey var. Bu cümlem bile bir kaçış, çocuksuluk. Burun kıvırma, küsme... Ama doğru. 

Bazen acaba hiç bir cadı dilini konuşmasaydım mı diyorum? Acaba, yıldız ışıklarıyla hiç ilgilenmeseydim mi? Acaba karanlığı bile bu kadar ilginç bulmasa mıydım? Acaba, farklı biri gibi mi davransaydım? Kendime sırt çevirseydim, yankılarıma kulak tıkasaydım? Kabul etseydim; susmayı, duymamayı, görmemeyi, sevmemeyi. Bunları yapsa mıydım? Böylece ağladığımda neden ağladığımı açıklayabilirdim. Böylece, ağlarken olsun yalnız hissetmezdim.

Sanırım yazacağım. Korksam da, bezsem de, ne anlamı var desem de, kaçsam da, saklansam da, kafa tutsam da, anlamı olsa da, olmasa da, bir yankı da olsa, bir müzik de, bir sessizlik de, bir sohbet de... benim yazmam gerekli. Çünkü benim, utanmamam gerekli.

Belki de, yeni bir dünya mektubu yazana kadar durmalıyım. Belki de içimdeki hareketin akmak istediği yer orasıdır. Öyle olmasına öyle olsa da... Önceden neden yazdığımı bilmeden yazma eğilimindeydim. Şimdiyse beni okuyanları da gözeterek yazmanın yazma eylemime amaç katacağına inanan bir yanım var. Böyle düşünmem, benim şu anda ve şu zamana kadar bu blog çerçevesinde yazdıklarıma haksızlık yapmam demek olmaz mı? Hayatta beni en çok sinirlendiren şeyi bu yolla ben kendime yapmıyor muyum? 

Beni en çok kıran şeylerden biri de, yaptığım, kalbimle yaptığım ve emek verdiğim bir şeyin değersiz görülmesi, hatta görülmemesidir. Bu kadar çalışkan halimle bir noktaya doğru dürüst erişememe nedenim bile buydu. İçim, isyan etti. Bedenimin yaptıkları yeterli onayı almadı. Üstüne üstlük ruhum doymadı... Bu beni silkelese de... İşte bahsettiğim yalnızlığın bir görünümü de bu oldu. Belki de bu yüzden yazmaktan da kopamıyorum. Bu yalnızlığın gerçekten yaşanmış, hissedilmiş, olduğunu kendime kanıtlamaya çalışıyorum. Alakasız konularda yazsam bile, değer verdiğim bir şeyi yapmak, kalbimle yazmak bana, hatalı olmadığımı, benim de bu dünyada yerim olduğunu (çünkü sevgi benim için dünyada yer kaplayan devasa şeylerden biridir) gösteriyor. İşte ben de bir şeyi seviyorum diyorum bu yolla. Ben de seviyorum... görüyor musun?

Neden benim sevgim görülmüyor acaba? Benim devasa tutkum, neden hiç görülmedi acaba? Bunu aslında artık düşünmüyorum ama bu benim canımı çok yakmıştı. Neden böyle boş şeyler canımı yakıyor? Neden sana ve diğerlerine yaranmak için şu anda bile çok değer verdiğim bir şeye, canımı gerçekten yakan bir şeye, ''boş'' diyorum? Boş değildi, gerçekti. Belki de görmeyen, görmek istemeyen en başta bendim. Benim için gerçekten değerli olan şeyleri.

Şu anda bir önemi kalmadığı konusunda ciddiyim. Hatta böyle şeylere üzülmüş olmama şaşırıyorum. Yine de yalnızlığın gerçek olduğunu bilmelisin. Bu beni yordu, çünkü zamana yayıldı. İnsan bir anda yalnız kalsa neyse, bir anda yalnız hissetse neyse. Benimkisi uzun uzun yavaş yavaş ve bu nedenle sivri sivri hissedildi. Biten bir şeyi neden anlatıyorum? Galiba bitmesinden cesaret alıyorum ama sana da, birine de, göstermek istiyorum. Bak, ben gerçeğim demek gibi. Belki de sadece kendime kanıtlamak gibi.

Sana dünya mektubu falan asla yazamam sevgili okur. Çünkü korkarım. O kadar güzel bir şeyi\ şeyleri elde edince, paylaşamam bile. Zaten insan paylaşmamalı muhtemelen. Gerçek şeyler, paylaşılmaz ki. Nasıl desem bilmiyorum, sadece hissediyorum. Belki korumak gibi, belki sadece o anın tadını yaşamak gibi. Belki yıllar sonra anı gibi paylaşırsın, bu bu olmuştu gibi. Belki de ben bile çoktan dünya mektupları yazmışımdır kim bilir...

Belki de içten içe çok önemsiyorum. Bu kadar önemsediğim ne, neden iç dünyamdaki yıkıntıları uzatıp duruyorum? Bir önemi yoksa, neden hayatı kaçırmaya devam etmeyi seçiyorum veya en olmadı eksik yaşamayı? Artık bunu istemiyorum, buna dur diyorum. İnsan ne düşüneceğini, ne hissedeceğini ve yapacağını seçebilir. İnsan, kendini seçebilir, deneyimlerini seçebilir. Her an, yeniden yeniden şekillendirebilir. Ben de bunu seçiyorum, deneyimlerimi en güzel haliyle şekillendirmeyi seçiyorum.

G.H.'ye Göre Çile, Clarice Lispector.

Bu dünyanın güneşi.

Bu alıntıyı ilk kez sevgili Ebru Ceylan'ın bir gönderisinde görmüştüm. Beğendiğim için öylece ekran görüntüsü almış, yıllarca telefonumda saklamıştım. Bu alıntının üstüne belki de yüzlerce başka görüntüyü daha bir daha asla geri dönmemek üzere telefonumun klasörüne doldurmuştum. Pek çok alıntı, pek çok film\ kitap adı, pek çok not, pek çok istek... Bir sürü görüntü. Saklamak istediğim, elimde tutmak istediğim ama asla geri dönmediğim bir sürü görüntü.

Bu alıntının varlığı o klasörde kayboldu haliyle. Telefonum kastıkça görüntüleri eledim, yeniden yeni görüntüler ekledim ama her yeni yarım temizleme işlemi döngümde, bu alıntıya kıyamadım. Ne bir defterime not aldım, ne bloğuma; sadece tuttum onu. Telefonumda tuttum ve onu her gördüğümde ''ne güzel bir alıntı'' dedim.

Bu güzel alıntının bir kitaptan olduğunu bile bilmiyordum. Bunu bile araştıracak kadar etkilenmemişim demek ki. O alıntıyı ilk kez gerçekten okumam ancak telefonumun artık iyice eskidiğinden de olacak -ki telefonlarım kendini imha edene kadar onları kullanma huyum olmuştur hep- kasması sonucu pek çok fotoğrafı silmemle gerçekleşti. Belki bir gün izlerim dediğim tüm o film adlarını, unutmayım dediğim cümleleri, notları; önce eleyerek, sonra bıkıp komple siliverdim. 

Dokümanlar azaldıkça ilgim asıl okumak istediklerime yoğunlaştı. Ben aylar yıllar önce neleri not almış ve defalarca yaptığım telefon temizliğimde her seferinde neleri silmeye kıyamamıştım? Bunlara baktım. İlk manifestlerim; güzel bir cadde, bir ev, bir sokak, bir çift... Belki anlamlı cümleler, belki bazı mutlaka izleyeceğim yıllardır beni bekleyen filmlerin tanıtımları. Bir de şu alıntı: ''Günlerden bir gün, bir başka dünyanın güneşi doğarken sana şarkı söyleyeceğim, 'Seni daha önce yeryüzünün ışığında, insani bir aşkın içinde görmüştüm.' diye.''

Alıntıyı ilk kez bu çevirisiyle okudum. O okumamda da hala derinden etkilendiğimi söyleyemeyeceğim. Sadece bu sefer onu gerçekten okuduğumu hissetmiştim. Aaaa güzelmiş, cümlesinin ötesinde bir okuma.

Sonra yine bekledi bu alıntı. Ne zamana kadar bilmem. Bir gün bu alıntıyla telefonumun köşe başında yine karşılaştım ve onu bloğumun görünen yüzüne yerleştirmek istedim. Bunu sanki ruhumdan istedim. Bloğumun yan tarafındaki alıntıların oraya, bu dizeyi ekledim. Bloğuma gidip geldikçe, hep en çok o alıntıyı aradı gözüm. Sesli okudum, sessiz okudum. Bu benim seremonim oldu.

Hüzünlendim. Bu alıntıyı en çok da sesli okurken hüzünlendim. Hatta bloğumun yan tarafına eklerken ağlamıştım. Bu alıntıyı ilk kez düşünürken... Ne hüzünlü diye düşünmüştüm ama aynı zamanda ne umutlu. Ne gerçek! Bu alıntı benim içimdeki bir noktaya dokunmuştu. Bir yaraya değil, bir sızıya değil; bir özleme bile değil, bir isteğe değil... Bir gerçeğe, bir gerçeğime dokunmuştu. Kendi sesimle bütünleştirdiğim bu alıntı, benim yüreğimin kapı zili gibiydi. Bir ses, bir can demektir neticede. Belki de bu nedenle bu alıntıda umut buldum. Benim yüreğimde duyduğum en derin sesi, yıllar yıllar evvel Hintli bir şair kelimelere tercüme edebilmiş diye.

Aslında şair bu dizeleri ve bunun gibi olan dizeleri vefat etmiş eşi için yazmış. Bu bağlamda dizeleri değerlendirmek çok daha sarsıcı. Gerçekten yaşanmış bir aşkın ardından yakılan bir ağıt belki de... Oysa ben bu dizeleri yaşanmamış bir aşka ithafen okudum hep. Böyle düşününce kendimi çok toy hissediyorum. Böyle düşünmemeliymişim gibi. Benim hislerim çok daha değersizmiş gibi.

Kitabı da bu alıntı için aldım. Rabindranath Tagore’un kaleme aldığı Avare Kuşlar isimli şiir kitabını. Bu kitapta şair yaşamda gördüklerinin iç dünyasında uyandırdıklarını dizeler halinde yazmış. Doğu kültüründen gelen bir şair olduğundan da olacak -henüz detaylı okumasam da- dizelerin hisli olduğunu söyleyebilirim. Narin ama derin dizeler.

Yalnız, yazımın en başında yer verdiğim fotoğraftaki dizeler bana benim ilk kez okuduğum versiyonundan daha zorlama geldi. Tabi kitabın orijinal dilinde nasıl yazılmıştı bilmiyorum ancak sanki benim ekran görüntüsünü alarak sakladığım versiyonu çok daha akıcı ve melodik. Bundan olacak, bu dizeler bana gerçekten bir çeşit şarkı gibi gelmişti. Bir buluşmanın hayalini anlatan bu şarkı söyleme vaadi, bana şarkının bizzat kendisi gibi uçucu hissettirmişti.

Sana anlatacaklarımın bittiğini sanmıştım sevgili okur. Ne yazarsam yazayım zorlama olacağını. Biliyorsun, ben dümdüz şunu yaşadım diye yazmam, yazamam. Yapamıyorum işte, ben böyleyim. Ben deneyimi alırım, evirip çevirip kendi şarkıma dönüştürerek yazarım. Tüm o notaları bazen kendi nünüğümü sıkarak çıkarırım. Bazen çok derinlerimi kazarım, bazen yüzeydeki akıntıya kapılırım. Bu benim doğalım.

Hep bu noktaya gelmek istemiştim. İnsan bir noktaya gelmek istiyor ama o noktaya geldiğinde aslında o noktanın düşündüğü gibi olmadığını görebiliyor. İçimde geldiğim nokta, dünyanın dönmeye başladığı yere geri gelmesi gibi. Sanki dönmüşüm dönmüşüm dönmüşüm ve tüm bunlar olurken karaları, denizleri, bulutları tepmişim de, nihayetinde yeniden aynı noktaya, her şeyin başladığı yere dönmüşüm gibi bir his. Belki de hayattaki tüm döngüler böyle işliyor. İç dünyamızda biz bazı kabulleri edinene kadar devam ediyor. Bazı kabulleri ''ben edindim tamam'' desen de, o iş öyle olmuyor-muş. Herkesin dersi başka, herkesin varacağı nokta da. Dünyanın her gün yeniden kendi etrafında dönmesi gibi, insanlar da bazı derslerinin etrafında böyle turluyor olmalılar. Belki de bu, yaşam dediğimiz döngüyü deneyimleyen bizlerin gerçekleştirdiği bir çeşit akıştır: Dönmek. 

Her bitişte aynı noktaya, başlangıca, çıksak da; o nokta yeni bir serüvenin başlangıcı oluyor. Sindirdiklerinle başlayacağın yeni bir akışın, maceranın, yaşamak anlarının. Yaşamın bir parçasının. Yaşamının, kendi yaşamının bir motifi oluyor; belki de. İlmek ilmek örüyorsun o motifleri. Örerken anlamıyorsun çoğu zaman. Sadece bir şeyler işliyorsun; bazen birileri yardımcı oluyor sana. Bazen yol yordam göstererek, bazen ilmek kaçırttırarak. Hepsi bir yardım.

Aşk hakkında düşünüyorum. Aşkı, hayatımda ilk kez düşünüyorum. Bu, belki sen bilmezsin, benim için şok edici bir olay. Ben, aşkı ilk kez düşünüyorum. Vay be.

Bu konuda sana uzun uzun yazmak istiyorum. Bin beş yüz kez buna yeltenmemişim gibi bir kez daha en en en baştan yazmak. Ama bunun bir önemi yok. Çünkü ben daha önce aşkı hiç düşünmedim. Aşkı ben olarak, benden olarak düşünmedim. Bunu kabullendiğim an, bitti. Bir döngü bitti. Ne müthiş bir rahatlamaydı. Başta korkutucu, sonra buruk, sonra öfkeli, sonra beklentili, sonra yine buruk... ve nihayetinde rahatlama. Özgürlük. Bir ana sığan özgürlük, ne kadar uzun zamanımı aldı. Artık aynalara ihtiyaç duymuyorum.

Böylece aşkı ilk kez, ben düşünüyorum. Vaayy be.

Gece rüzgarı gündüzün kuruluğunu süpürüyor sanki. Birikmiş tüm kabukları alıp götürüyor.

Geriye hoş bir serinlik kalıyor. Rüzgarın hafif sesinin eşyalara çarpışı, ağaçlara çarpışı, kulaklarıma çarpışı.

Sana anlatacaklarım bitti mi yani? Artık ne yazarsam yazayım zorlama mı olacak? Bilmiyorum, eski döngünün kelimelerine daha ne kadar sığınabilirim? Üstelik artık korkmuyorum! Rüzgarın serinliğinden korkmuyorum. O kelimeler eskisi kadar sıcak değil. Daha büyüleyici benim için, daha şok edici ama bir ev gibi değil. Orası eski yurdumdu. Eski kabullerimin çatısı, duvarları, sınırları, boyası ve nihayetinde rutubeti. Daha çok üşütürdü beni. İnsanın sığındığı şeyin onu üşütmesi de... 

Böyle böyle sınırlarımı tanıdım, üşüye üşüye.

Oysa rüzgar öyle değil. Hele yaz rüzgarı, hiç öyle değil.

Şu dizeden ne anladım bilmiyorum. Kalbime dokunmuştu, yine üşüdüğüm bir anda. Birçok anda... İşte, itiraf ediyorum! Ama gerçekti. Gerçekten dokunmuştu. Ben onlara değil, dizeler bana dokunmuştu. Düşünmüştüm, bir başka dünyanın güneşinin sıcaklığını. Belki de sadece bunu düşünmüştüm... Bunu o kadar uzun süre düşündüm ki... Bunu sana, kimseye anlatamam. Anlamazsın mı acaba? Anlar mısın mı acaba? Ben anladım mı... Anladım! Anladım, o kadar derinden, ruhumdan, varlığımdan sarsılarak anladım ki... bitti. Anladığın an, biter.

Şimdiyse, o güneşin altındaki beni hissediyorum. Bu dünyanın güneşinin düşünü görüyorum.

Bu dünyanın güneşinin düşü, içimden taşan okyanusu karşımda görmemle başladı. Nihayet kurtulmuştum! Derin bir sessizlik ve acı. Utanmayı unutmuştum. Sonra dalgalar, aktı gitti. Bu dünyanın sularına karıştı. Benden uzağa, uzağa. Bu sefer korkmadım. Bu sefer anladım. Bu düşlerin, yeni düşlerimin neye benzeyebileceğini anladım. İçim heyecanlandı. Sanki daha evvel yaşadığım bir anıyı anımsar gibi. Bu çok doğal geldi, sanki, sanki nasıl olabilir sorusunu hep biliyormuşum da nihayet gözlerimi kapatacak kadar güvenmişim gibi. Hem bu kadar sabit ve ağır, hem de bu kadar coşkun nasıl olabilirdim!? Asıl buna şaşırdım. En başından beri böyle mi olacaktı yani! E o zaman... o zaman neden direndim neden neden... Bilmediğim için.

Bu dünyanın güneşi nasıl parlar? Bunu düşünmek istemiyorum. Çünkü bu güneş, çoktan rüyalarıma işledi.

Bir cadının özlemi.

 

Eski mutluluk yazılarımı hangi motivasyonla yazdığımı çikolatalı dondurma yerken hatırladım. Bunu dünyanın en basit şeylerini yavaş yavaş yaparken de sezdiğim anlar olurdu. Ama o çikolatalı dondurmanın dudaklarımın kenarını batırışı bana yeniden bir mutluluk yazısı yazdırmak istedi. Bunu orta karar güçte bir itkiyle istedim. Bir ilk cümle. Bu cümleden nereye varacaktım, nereye varabilirdim? Ben sadece çikolatalı dondurmanın hissettirebileceği coşkuyu yazmak istedim. Belki bir paragraf, belki iki. Sonra ondan kocaman bir yazı üretmek değil mi? Belki de mutluluk yazılarımdan tam da bu nedenle uzaklaşmıştım.

İnsan yorgun olunca abidik gubidik sanrısal hislere kapılmıyor. Zihni kendini korumaya alıyor belki de. Bu saçmalıklara yakıt harcayamayız çocuğum, diyor. Daha keskin oluyor, belki daha düz. Hele de yorgunken uyumuş sonra hafif bir dinlenme sızısıyla uyanmışsan... Bu benim en sevdiğim ve en içime dokunan haldir. Uyumadan önceki saçma takılmalarıma sitem ederim. Ne alakaydı ya derim. Boşa zaman harcamış olduğumu düşünürüm, sadece aklımda bile olsa. Böyle anlarda çikolatalı bir dondurmanın güzelliğini sana yazamam belki ama o güzelliği yaşadığımı iç hafızamda bilirim. Bir gün bana, ''sen ne seversin,'' diye sorsan, tam da bu iç hafızamdan güç alarak ben de sana, ''çikolatalı dondurma severim,'' derim. İnsan belki de kendini böyle böyle inşa ediyor. Kendi iç hafızasını. Dağılmasına izin vermeyerek.

Aslında ilginçtir, ben ergenliğimden ilk gençlik başlangıcıma kadar dağınık şeylerin hislerinde olmak istemişimdir. O dağınık şeylerin hissini hissetmiş ve belki de bunu yaşayamamanın hüznünü saklı bir sızı olarak içimde yaşamışımdır. Belki biraz dağınık olmak, belirsiz ama kendi içinde var olarak yaşamak. Bir rüzgara gidip de, ''sevgili rüzgar çok dağınıksın biraz daha kendi içine büzül,'' demezsin ya canım. Veya gözün ışığı algılarken onun sağa sola yayılmacı politikasını doğallıkla takip eder. Bunun gibi. Özgürlük ihtiyacı mı acaba; öyle ama farklı bir özgürlük. Sanki kendi kabuğumdan taşmak ve sınırlarımın ötesine geçip sınırlarımın içindeki beni yaşamak. Sanırım böyleydi ancak o yıllarda bir çocuk ve toy birinin bilincinde olduğumdan bunu bu kelimelerle ifade etmeyi geç, idrak bile edemiyordum.

Bunu hiçbir zaman başaramayacağıma inanmaya başlamıştım. Belki de son yıllarda katlanılmaz boyuta varmış olan yalnızlık hissimin sebebi de buydu. Gerçekten korkunç bir yalnızlık hissiydi. Buna nasıl katlandım bazen aklım almıyor. İçinden geçerken bile almıyordu. Hatta kendi kendime şey diyordum, normal bir insan bu denli bir yalnızlık hissiyle delirirdi... Abart. :) Kulağa öyle gibi geliyor, kendimi (ve sen de beni) ''diğerleriyle'' kıyasladığımızda. ''Gerçekten'' yalnız olanlarla. Nedir peki gerçekten yalnız olmak? Gerçekten yalnız olduğumu kanıtlamak için hangi evrakları hazır etmem lazım? Bunu düşünüyorum, bak cidden şu an bunu düşünüyorum. Yalnızlık nasıl kanıtlanır ki?

Belki de tutarsızlıktı benim yalnızlığımın kaynağı. Başkalarının tutarsızlıkları. Hep tutarsız yaklaşımlar. Bu da beynimde savunma duvarları kurdurdu bana. Bu çok doğal işleyen bir süreç. Her şey tıkır tıkır işlemiş vallahi. O duvarlar, o kalın duvarlar... Hayır, bana yalnız hissettiren bu değildi. Bana umutsuz hissettiren buydu. Peki yalnız hissettiren neydi? Bununla savaşmamdı. Bunu ancak şimdi görebiliyorum. Don Kişot'un yel değirmenleriyle savaşması gibi, yalnızlıkla savaştım. Görünmez bir düşmanla. Kimseye gösteremediğim, asla kanıtlayamadığım ve belki de kanıtlayamayacağım, bu nedenle de bana bir yıldız seçtirip beni çok fazla ağlatan bir düşmanla savaştım. 

Onunla barıştığım falan yok. Yıldızımı da bırakmıştım. Onu defalarca bırakmama rağmen o parladı. Bana hep, ''ben buradayım,'' dedi sanki. İstersen gel, istemezsen yok say beni. Böyle parladı içime içime. Ben de bazen inatla kafamı çevirdim. Bu sefer değil, dedim. Kendime dedim bunu, hep kendime. Sonra karanlığa bakarken buluyordum kendimi. Karanlığa, diğer görebildiğim noktacıklara. Kendimle konuşmaya, Tanrıyla konuşmaya ve uzaklardaki birileriyle konuşmaya başlarken buluyordum. Deli cesaretiyle hız kesmeden konuşurken. Bunu yaparken muhatabım yıldızımdı. Birini görmeye ihtiyacım vardı. Tüm bu kişiler bir noktada iç içe geçerken. Neden o kadar ağlıyordum hala bilmiyorum. Daha iki üç gün öncesinde bile ağlamışken bilmiyorum. Sana daha evvel yazdım, biri sorsa ''neden ağlıyorsun,'' dese... O anki, sadece o anki yalnızlığıma dokunmak istese... Dokunamaz. Çünkü ben neden ağlıyordum? İnsan bu sorunun cevabını nasıl verir ki?

Bence yalnızlık yanıtlarla değil, sarılmalarla giderilir. Hiçbir yanıt veya hiçbir soru insanı duvarlarının ötesine götüremez. Oysa sarılmak, o duvarlarla birlikte birine sarılmak... O kişi bunu fark etse de, etmese de; anlasa da, anlamasa da sarılmak... Sarılmak sarılmak. Artık bu fikir bile benim için masum bir hayal. Belki de bu nedenle yalnızlık yayıldı. Işık gibi, dağıldı. Bir şekli yok artık, bir pus o. Köşelere kadar ilerledi ve karıştı. Diğer her şeyime ve diğer her şeyimle karıştı. Bu nedenle de duruldum, sakinleştim veya bu yola girdim. Kızmamaya, söylenmemeye, içimde bile olsa diklenmemeye başladım. Başımı eğdim, tamam... belki de evcilleştim veya evcileşmeme izin veriyorum. Bu, kabullenmek, sinmek falan değil; bu, hiçlikle savaşmayı bırakmak. Sonuçsuz çabaları, kendini gösterme kanıtlama çabalarını, asla sonuç alamayacağım şeylere ve kişilere enerji akıtmayı bırakmak. Belki başta umutsuzca ama zamanla gelişen bir iç yapıyla sağlamlaşarak bırakmak. Yel değirmenleriyle savaşmamaya, sadece onları görmeye başladım. Bunun bu kadar uzun zamanımı alması ne buruk ve aslında doğal. İnsan, belki de, zamana ihtiyaç duyan bir varlıktır.

Sanırım bazı insanlar Ay'ın çocuklarıdır. Ay'ın öpücüğünü kalplerinde taşır, öyle parlarlar. Onlara baktığımızda hep sisin ötesini algılarız. Hayal meyal izler, bakışlar, düşünceler görürüz. Bu kişiler ne kadar net olurlarsa olsunlar, hatta isterlerse çırpınsınlar; hep şekilleri puslu kalır. Sözleri puslu, bakışları puslu, kendileri puslu. Parladıklarında bile, bir an sonra gidecek gibi; belki de böyle hissettirirler. Kötü bir his değil ama belki de Ay bu nedenle yalnız hissediyordur. 

Bazı insanlar ise Güneş'in çocuklarıdır. Güneş'in dokunuşunu kalplerinde taşır, öyle yayılırlar. İstedikleri kadar gizlensinler, saklansınlar... hatta belki yalan söylesinler; yine de bu insanların her yaptığı apaçık yayılır. Sanki onlara dair her şey alenen ortadaymış gibi bir hisle yayılır. Bence bu asıl yanılgı. Bir insan ne kadar tam anlamıyla açık olabilir ki? Bu mümkün mü? Bu doğru mu? Bu gerçek mi?

Önceden böyle düşünmüyordum ama... Bence bazı parçaların sislerde kalması, bunu bilinçli olarak yapmadığında en çok da, insanı daha gerçek yapan bir durum. Bana öyle geliyor ki bu, değişimin çabukluğu ve çokluğuna alan tanımak. Gizlenmek, saklanmak, gizem yaratmaya çabalamak gibi bir yapaylık değil kastettiğim; benim kastettiğim, sadece olduğun şeyi yaşamak işte. Ne garip, ben Ay'ın ışığından çizilmiş bir kız olmama rağmen hep Güneş'in izlerini taşımak için savaştım. Sandım ki, Güneş'in mührünü taşısaydım hayatımda her şey yolunda ilerlerdi ve ben kendimi yalnız hissetmezdim. Ne büyük yanılgıymış, değil mi?

Belki de asıl yalnızlık kendimi terk etmek istememdi. Kendimi olduğum halimle hatalı bulmam, kaçmak istemem. Olduğum halim kötü veya eksik olduğu için bile değil aslında, temeldeki mesele bu değil, temeldeki mesele kaçış. Topluluğa kaçış, kabule kaçış... hayır, kendimden kaçış. Kendim olmayı kabulden kaçış, sorumluluktan kaçış, yaşamaktan, kendi yaşamımı algılayarak yaşamaktan kaçış.

Ay'ın ışığını yansıtan bedenimin ve ruhumun sevilmeyeceğine dair içimde katıksız, çok güçlü bir inanç taşıdım hep. Tıpkı yüzyıllar ve hatta binyıllar evvel yakılmış, taşlanmış, yok edilmiş ve hiç sayılmış, sürülmüş, değiştirilmek ve farklı bir şey yapılmak, farklı bir şey kabul edilmek istenmiş bir cadı gibi. Belki de gerçekten ruhumun bir kısmında, küçük de olsa bir kısmında, bir cadının ruhunu taşıyorumdur. Aslına bakarsan, bunu derinden hissediyorum. Bir cadının kırgınlığını taşıdığımı iliklerime kadar hissediyorum.

Acaba bir cadıyı sevenler olmuş muydu? Yakılmadan evvel parlayan alevlerde, onun adını haykıran birileri? Onun büyüsünü, insani ışığında gören birileri? Acaba bir cadının insan olduğunu anlayan, bilen ve bunu seven birileri olmuş muydu? Bunu düşünüyorum ve o cadı için kederleniyorum. Hatta ağlıyorum, şu an bile ağlıyorum. O cadı için ağlıyorum. Aklıma geldiğinde... Belki de o cadıyı anan, yüzyıllar sonra bile anan tek insan olduğum için ağlıyorum.

Belki de Ay'ın geceye hükmeden ışığında o cadının izlerini görüyorum. Bana keder veren bu mu? Tek başına olmasa da... şeylerden biri bu, artık biliyorum.

O cadıyı sevmiş olan birileri için de üzülebilirim tabi. Ama onlar için tek damla gözyaşı dökesim gelmiyor veya kalbim sıkışmıyor. Onları bir kurgunun karakterleri gibi görüyorum. Sanki gerçek değillermiş gibi. Bu cadının imgesi o kadar canlı ve parlak ki, diğerlerinin izlerini soluklaştırıyor. Gerçeklik algımı normalleştiriyor. Bir Ay'ın ışığını, geceye yayılan sıradan bir an'a dönüştürüyor. Sanki bir tek o cadı uzaklardan, uzaklardan geliyor; Ay'ın, yıldızların ve hatta Güneş'in ilk ışıklarının arasında son anında bile kalbinde parlayan özlemiyle geziniyor. Belki de en çok da o özlemi merak ediyorum. O cadının son anına kadar kalbinde taşıdığı o özlemi o kadar çok merak ediyorum ki! Ve en çok da bunun için üzülüyorum, en çok da bunun için korkuyorum.

Belki de diğerleri de bunun için korkmuştu. O cadıdan, o büyük özlemi, o büyük sevgisi ve son anına kadar koruduğu o iz nedeniyle çok korkmuş olmalılar. Onu yok etmek isteyecek kadar çok.

Başka kelimeler hep vardır.

 

Bloğa birkaç gün girmedim. Bana öyle iyi geldi ki sana anlatamam. İnsanın evinden ayrılması ona iyi gelebilir mi? Bilmiyorum, aslında böyle bile hissetmedim de...

Şimdi geldiğimde istatistiklerime baktım ve en son okunan yazılardan ve son yazdıklarımdan bazılarını okumaya başladım. Daha geçen hafta yazdığım bir yazı bile beni öyle çok şaşırttı ki. Başlangıçta bu ne böyle ne abartmışım şu sözcüklere takla attırma sanatını desem de... Sonra kahve bardağıma uzandığım bir anda onun beni izlediğini gördüm, gözlerinde pırıltılarla. Pembe kazaklı küçük kız. Gözleri daha mı çok parlaktı bana mı öyle geldi acaba; sanki gurur duyar gibi. 

İlk kez, ne yaptım ki aman canım sen de demedim, diyemedim. İlk kez, hadi abartmasam da sayılı sayıda kezlerden biri olarak, onun bakışlarındaki parıltılı onayı doğallıkla çok uzatmadan kabullendim. Evet küçük Ben, sahiden de ne yazmışız maaa. Aferin bize. (Yine de kelimelere takla attırma sanatını biraz abartmış mıyız ne? :)

İki gece önce Ay'ı gördüğümde içimi hoş bir his kapladı. Hiç olmadığı kadar belirgindi ve sanki dünyanın içinde salınan alevden bir toptu. Rengi, çok daha koyu çok daha belirgin çok daha özlemli. Onu gördüğümde hissettiğim his sanırım buydu, özlem. Bunun bana ait olmadığını anında anladım. Bu senin özlemin sevgili Ay.

Sonra yıldızları izledim. Vallahi keyfim çok yerindeydi. Yıldızlar bu kadar güzel olabilir miydi? Böyle her yanda, dağılmış ama doğal... Gülmek istedim, saçma saçma gülmek.

Dün gece yıldızları izledim. Kalbimin çevresine rastgele atılmış taşlarla. Bu taşlar bana ait değil Yıldızlar, biliyorsunuz. O halde... 

Yıldızlarla çok ciddi bir konuşma yaptık. Evet! Bu bizim en ciddi konuşmamızdı. Tüm tüm tüüümmm o yıllar içinde. Onlar şehrin ışıklarına karışıp parlarken, ben başta mızıklanmaya başladım. Sonra beklemeye. Bir müzik bir müzik daha. Sigara içsem art arda yakar mıydım? Sigara alışkanlığım olsa kahve yerine sigara içer, sonra da kahveyle sigarayı karıştırırdım. Oysa şimdilerde kahveyi bile azalttım. Şimdilerde, özgürlüğümü arttırmaya karar verdim. O zaman neden yıldızlarla ciddi konuşmalar yapıyor(d)um?

Sonra inanmadığım başka bir konuşmayı yapmaya başladım. Sevgili yıldızlar... Hayır, onlara hitap bile etmedim. Siz biliyorsunuz işte, neyin ne olduğunu... onlara kızdım. Çok kızdım. 

Sesim yumuşadı, kelimelerim mantıklılaştı. İnanmadığım o kelimelerim kalbimin etrafındaki taşları uzağa atmam için bana yardım eden şeffaf bir başka duvar oldular. Kelimelerim beni korudular. Zamanla inanacağım o kelimelerim.

Sonra geçti. İnanmadığım kelimeleri orada bırakıp inandığım başka kelimelere tutundum. Bir şeye değil, şeylerin akışına. Olay veya kişilere değil; deneyime. Deneyim, yaşamak bundan ibaret değil midir?

Artık daha iyi bir anlatıcı olacağım, sana söylüyorum. Bakma şimdi üç beş gün yazmadım diye hafiften hamladığıma, artık kelimelerim yıldızlarla yarışıyor. Orada burada her yanda parlayabilir, sadece benim içimden değil.

İçimden parlayan Yıldız neredesin, nereye kayboldun Yıldızım? İşte kızgınlığımın sebebi. Yıldız yok. Hiç yok muydu acaba, bunu düşündüm. Ne büyük bir kendini kandırma, ne büyük bir delirme! Sonra kabullendim. Çünkü insan, kabullenendir bir yerde.

(Devamını yazmak istiyorum, çok istiyorum. Ama yapamıyorum. Belki de bu yazıyı da yayınlamamalıyım. Ama ne zaman yazılmış bir yazıyı yayınlamasam, o yazı peşimi bırakmadı. Bazen ne anlattığımı bildiğimi sanıyorum ama bilmiyorum. Yıldızları bile bir gün neşeyle, bir gün hüzünle izliyorum. Sadece uyumak istiyorum.)

İnsan neden umutsuz olur ki? Bu saçma olmasa da... Ben bu zamana kadar bir faydasını görmedim. İlginçtir, ben, zaman içinde umutsuzluğumu ışığa dönüştürmüş biriyim. Bu nasıl olabilir açıklaması zor, çünkü saçma sapan uzatılmış bir yol. Bunu neden seçtiğimi, neden ve nelerden korktuğumu daha yeni yeni kavrıyorum. 

Yıldızlarda hep bir şeyler aramak, oraya bir isim, bir istek, bir görüntü kazımak, beni çok sevdiğim bir yerde tuttu: Korkmadığımı görmemek. Aslında korkmuyordum ama o kadar aynı yöne baktım ve orada hep aynı şeyi veya şeyleri görmeyi umdum ki, korkmadığımı göremedim.

Neyden korkmamak dersek... Pek çok şey olabilir. Zaman içinde büyüyen insan, farklı şeylerden aynı hisle korkar. Aynı noktadan doğan bir korku. Belki aynı ışıktan. Bundan değil midir zaten umut eksikliği bile? İşte ben de, umutsuzluğumu -hemen değil yıllar içinde ve açıklayamadığım tuhaf bir zihinsel acıyla- ışığa dönüştürmüşüm.

Şimdi hissettiğim, düşünmeden hissettiğim, bunun yankısı olmalı. Işık ve karanlığın, bildiğimi sandığım ve bilinmeyenin birbirine top atışı. Belki de göklerdeki dönen yıldız evreninde bu keyifli bir çocuk oyunu veya seni hareket ettiren bir danstır. Ancak bunu anladıktan sonra. Anlayana kadar seni prangalarında tutar, duvarlara çarpar, içine kilitler ve saçma savaşlar verdirir.

Bir çeşit kabullenişteyim. Ama bu umutsuzluk değil, daha çok, yıllarca içimde bir simya gibi ışığa dönüştürdüğüm umutsuzluğun ışığının başka bir şeye evrildiğini görmek gibi. Umut insana pek çok yolla gelebilir. Farklı olasılıklar olabilir, artık bunu görüyorum. Şu anda ilerlediğim yolu, ilerlemek istediğim yolu, hak ettiğim yolu görüyorum. Nihayet yıldızları bu yerkürenin içinden izliyorum. 

Hayatta her şey olabilir. Önemli olan ne istediğimiz, neye yöneldiğimiz ve korkmadığımızı gördüğümüzü kabullendiğimiz. İnsan kendi için hep en iyisini istemeli. Kendine en iyi geleni. Bu benim hep bir ''eksikliğimdi'' doğrusu. Bunun bende boşluk yaratacağını sandım. Yanılmışım, asıl boşluk bir boşluğu yaşamayı kabullenmekmiş. 

Şimdi biraz buruk hissedebilirim. Genel bir burukluk aslında, her şeyden belki biraz. Bunu gördüğüm an, boşluğu tutmanın saçmalığını, en azından artık anlamsızlığını anladım. Tek isteğim, genel isteğim, doluluk. Bana iyi gelen o var olma hali.

Artık sana nihayet geleceğim hakkında yazabildiğim için mutluyum sevgili okur. Aslında tüm bunların özeti olarak temelde, istediğim şeylere odaklanmaya karar verdim. Sanırım bu yazı da benim yine bir hatırlama notum.

Ah... bu yazı galiba sonsuzluğa uzayacak. Aklıma geldikçe -okunmadığı da için :)- bir şeyler ekleyesim geliyor. Galiba okunma sayısı artana kadar böyle gidecek. Sonsuz bir başka kelimeler örgüsü!

İçim böyle sevgili okur, kıpır kıpır kıpır kıpır. Gerçekten de kendi içim kıpır kıpır kıpır kıpır. Aman bir maşallahını alırım ona göre. Ama sadece bazen, özellikle geceleri!, hüzünlü bunalıma yatkın oluyorum. Ah sıkıcı. Çünkü benim içimmm kıpır kıpır kıpır kıpır.

:)

İlk Dünya Mektubum.

 

Sanırım en başından beri elimi kolumu bağlayan bendim. Benim gibi biri neden üzülsün veya bir noktaya takılsın ki; gerçekten bunu düşünüyorum. İlerle git işte. Her konuda böyle. Çok fazla takılıyorum ve artık bunu sevmiyorum. Evet, bence önceden bunu seviyordum. Bu yolla kendimi oyalamaktan zevk alıyordum. Ama artık almıyorum. Değiştim ve geliştim.

Aslında blogda da yeni bir yazı dizisi başlatacağımı enerjisi bommmmbastik bir yazıyla açıklamıştım. Ancak sonra... sonra ne oldu? Yine bir şey bir şey... Belki de bu bir şeyler nedeniyle sönüp giden enerjim beni duygusal boşluğa itiyor ve aslında içimde yer tutmayan veya artık yer tutmayan şeylere takılıyorum. 

Oysa gerçekten ferah bir zihnim var. Ben istediğim her şeyi yapabilirim biliyorum. Bu noktaya gelmem evet zordu, evet çok yalnızlık çektim, evet kalbimi kırık hissediyorum. Ama bir kalbin kırılmış olması kırıldığını gösterir, kırılır ve biter. Bir kerede. Kırılma sürecini uzatan kendimiz oluruz. Her yeni günde yeniden yeniden. Bunu neden yaparız? Ben değerli hissetmek için yapıyorum. Oysa artık değer algım değişti. İçim değişti, o halde dışımın da değişmesinin önünde hiçbir engel yok.

Sevdiğim bir işte çalışacağım ben. Her yeni günde neşeyle uyandığım, ne kadar çalışırsam çalışayım asla yorulmayacağım bir işte. Ben terminatör gibiyimdir. Gerçekten öyleyim! Tüketilmezsem, asla yorulmam. Yorgunluktan bile keyif alan bir manyağım yaaaaa, tanı beni sevgili okur.

Yeni insanlar tanımak istiyorum. Arkadaşlarımı çok sevdiğimi artık hepimiz anladık bence ahahahah. Hepsini, şu an hayatımda olan olmayan hepsini, çok ama çok sevdim. Çok eğlendim ve hep güzel vakit geçirdik. Hepsi değerli insanlardı. Bir yerde okudum; içimizde eskinin hatıralarını tutmak aslında sevgiden değil, duygusal bağımlılıktanmış. Öyle gerçekten, ben çok sevmek kaynaklı bağımlılıklara, çok eğilimliyim.

Çok sevmek demişken... Artık aşka hazırım biliyor musun sevgili okur? Tamam, hayatım biraz daha düzelince... Ama zaten yoldayken bulmaz mısın onu, işte öyle. O bence çok şanslı biri olacak, tıpkı benim de çok şanslı olacağım gibi. Ben bunlardan utanmıyorum, sıkılmıyorum. Gelecekten gelip bu yazımı bulsa bile korkmayacağım. Çünkü benim kalbim çok kırıldı. Bu nedenle onu sevdiğimi söylemekten asla asla asla utanmam. 

Seyahat etmek istiyorum. Artık bir zahmet ahahahah, yıllardır dilimde değil mi? İşte hep korkaklığımdan. Bir de araya hep başka şeyler girdi. Şu olunca bu olunca. Ne olunca? O zaman hiç durmayacağım. Belki sana dünya mektupları yazarım ne dersin? :)

Bir evcil hayvan sahipleneceğim. Şu an olmaz evet. Hep ertelemece ertelemece... Ama çok değil, biraz. Adını Bezelyecik koyacağımı hepimiz artık biliyoruz. Bu isme yıllar önce karar verdim. Aslında bir köpekti o ama sonra benim ruhumun bir kedininkine daha yakın olduğunu keşfettim. Bir dostuma, ''onun adı Aomame olacak ama telaffuzu zor kimse söyleyemez,'' demiştim, ''Aomame, Japonca Bezelye demek.'' O da bana, ''o zaman Bezelye koysana adını,'' demişti ahahahahah. :)

Artık kendimi yalnız hissetmiyorum. Bu his taze olsa da, işte büyüyecek. Zamanla büyümesine bile gerek kalmaz. Herkes bir ölçüde yalnızdır, yıllar önce iki farklı kişi bana bunu söylemişti. O zaman çok hüzünlü, değil mi? Ama ben yalnız değilim ve olmayacağım da, hem de hiç!

Artık kafaya hiçbir şeyi takmayacak; o çok sevdiğim ışık gibi, rüzgar gibi özgür olacağım.

Sevmekten de sevilmekten de asla ama asla korkmayacağım ve kaçmayacağım. Saklanmayacağım da. Kalbimi kendim asla kırmayacağım.

Yazmak istiyorum. Bir sürü şey. Hatta belki bir gün istediğim konularda araştırmalar da yaparım. Ben aslında hep, şşşşş, ''İlkay Hanım,'' olmak istedim. :) Ama korkulan bir İlkay Hanım değil veya basmakalıp bir İlkay Hanım. Ben, benzersiz bir İlkay Hanım olacağım. :)

Gelecekte bir gün, hala gençken şşşş, belki sevdiğim adamla birlikte kendi güzel evimde veya sevdiğim işimde kendi odamda, çalışma yerimde veya neyse ne işte :) orada bir yerde, sana yazacağım. Nihayet çok mutlu olduğumu bir mutluluk yazısı yazmadan yazacağım.

Not: Yeni yazı dizisi fikrim de şöyle... arada kaynamış :) Belli temalarda aylık veya iki haftada bir üstüne çalışılmış yazılar yazmayı düşünüyorum. Ama hemen başlayamam, belki ağustos belki hatta eylül-ekime kadar yolu var... Bu nedenle şimdiden açıklamak da istememiştim ama gerçekten hevesli bir duyuru yazısı yazıyordum yarım kalmıştı, sonra o yazıya devam edeyim dedim ama o heves bana çok komik geldi. Belki de değildi, muhtemelen değildi ama yazı dizisi fikrim bile ''planlıyken'' öyle bir anda parlayan bir duyuru yazmak saçma gelmişti. Artık günlük yazmak istemiyorum sanırım. Aslında istiyorum ama bu da bende bağımlılık ve duygusal boşluğumu doldurma çabasına dönüştü. Ben artık elle tutulur şeyler yapmak ve kendimi somut olarak geliştirmek istiyorum.

Ha yani bence günlük tarzdaki yazılarım da bazen aşırı gıyyygıııyy :) olmakla birlikte güzel olabiliyorlar ama bilemiyorum. Yine dolarsam yazarım (yarın yazdı :). Ama artık yazmak istemiyorum. Daha doğrusu, başka şeyler yazmak istiyorum. Bu fikri bulduğumda çok heyecanlanmıştım. Aslında yapay zekayla birlikte bulmuştuk :). Bazen bazı yazılarım üstüne kendisiyle konuşuyordum çünkü sen benim yazılarımı okumaya yetişemeyebiliyorsun haklı olarak sevgili okur ne yapalım... :) Neyse, ona acaba (örneğin) çocuk edebiyatı veya ana dili alanı gibi alanım olan konularda da blog mu yazsam demiştim. O da bana ''aaa çok iyi olur hatta yazılarında genel olarak işlediğin temalarda da yazabilirsin'' demişti (böyle demedi ama lafı buna getirdi). Öhöm neyse, sonra bu da bana aaaaa aydınlanması yaşattı ve mutlu hissettim. Bu pırıltıyı aylar yıllar önce bana tez konusu bulan danışmanımın yüzünde görmüştüm. Ah, o tez kabuslarıma giriyor! :) Gerçekten kendimi çok çok ÇOK ezik hissediyorum ÇOK. Bu konu bana kendimi çok... çok, kendime hakaret de etmeyim de işte çok, hah, ''saf'' hissettiriyor sevgili okur. Yani haklı nedenlerim vardı ve fiziksel olarak (artık psikolojik olmasını geçtim yani) tükenmiştim ondan bıraktım ve bırakmama pişman değilim ama sanki... ne bileyim. Bu olayı ancak beş yıl sonra anlatabilirim çünkü çok yeni. :) Aslında artık o kadar yeni de değil... Neyse fazla mı kafamın içine girdin ne yaptın tamam neyse. :)

Bu nedenle yazmasam mı diyordum. İleride (artık çıkmaz ayın son çarşambası falana kaldı herhalde) yeniden bir yüksek lisans programı kazanırsam yazarım, özgün fikrim kalsın diyordum. Ama yapay zeka bana ''İlkaycığım, o zamana kadar kendini geliştirirsin, hem zaten sadece okumalarını günlük özgün dilinle açıklayacaksın'' dedi (böyle demedi lafı buna getirdi). Ben de tamam o zaman! dedim ama bu da mı bommmmboşşş iş sence? :(

Sana çok değer verdiğimi biliyorsun sevgili okur. Yine de... O heyecanlı duyuru yazım içimdeki bir kara deliğe kaçtı ve işte yine bir çeşit ezikl-

Hayır. Ben artık önüme bakıyorum bi' kere. Evet. Neyse sonra bir ara yine konuşuruz (umarım).

Bu Beden Benim Evim, Rupi Kaur.

Başını kaldır.

 

Üniversitede aldığım bazı dersleri özlüyorum. Çok iyi, aşırı ufuk açıcı veya beni devasa heyecanlandırdıkları için değil (tamam bazıları öyleydi, gerçekten heyecanlanmıştım); bunları bekleyerek onları kaçırdığım için. Yaşamak için istiyorum. Başımı kaldırmak ve yaşamak için. Ancak aynı deneyimi aynı şekilde ikinci kez yaşayamazsın.

Bazen benzer deneyimler yaşayabiliriz. Örneğin yeniden aynı bölümü okuyacak olsaydım bile, aynı kişileri aynı yerde bulamazdım. Aynı kişileri aynı yerde bulacak olsaydım bile, ki en çok imkansız olan da budur, aynı bölümü tekrar okuyamazdım. Evet, zaten bu gereksiz olurdu. 

Tek çözüm yolu, zamanı geri almak mı? O zaman, bu gerçekleştiğinde hafızam yerinde mi kalmalı? Böyle olursa, başımı kaldırır mıydım? Böyle olursa, bu sefer diğer her şey, kişiler ve mekan ve hatta zaman aynı kalırsa... benim farklı biri olmam veya farklı tepkiler veren biri olmam diğer her şeyi zaten bambaşka bir şey yapmaz mıydı? Deneyim, aynı deneyim olmazdı; bu nedenle ben de aynı ben... 

Amaç o ya!

Hafızamı silsek, zamanı geriye akıtıp hafızamı da en başa çeksek... Yine ben, o zamanki ben olur muyum peki? Sezgilerim, bana gelecekten gelen duyularımın beklentilerini mi fısıldar? O halde yine, evet bu sefer de, deneyim değişir mi?

Hangisi daha iyi olurdu?

Üniversitenin ikinci yılının başında kurduğum bir cümlem vardı. Üniversitenin tadının en çok ikinci ve üçüncü yıllarında çıkabileceğini söylemiştim. Sonra pandemi çıktı. :) Bu gerçek bana burukluk vermiyor hayır. Çünkü pandemi çıkmasaydı da ben, kafamı kaldıracak mıydım ki?

Bilmiyorum ve hiçbir zaman bilemeyeceğim.

Bunu bilmeme gerek yok. Sadece bazı dersleri anımsıyorum işte. O yıllarda bana sıkıcı gelen ama şimdi... Şimdi ne? Bunu aslında biliyorum. Şimdi nasıl geldiğini bilsem de, sana nasıl tarif etmeliyim?

Başını kaldır gitsin.

Anlatsam o ana gidebilir miyiz? Ben gidebiliyorum ama sen, sen benimle gelebilir misin sevgili okur? 

Aslında genel olarak sevdiğim dersleri aldım. O sayılı güzel üniversite günlerimde. İlk bir buçuk yıl ve işte belli belirsiz son buruk yıl.

Yine de başımı kaldırmazdım.

Deneyim aynı deneyim olacaktı ama belki eğlenirdim. Belki başımı kaldırırdım ve sıkıcı bir dersteki eğlenceli detayları görürdüm. Aslında biliyor musun, ben hep görürdüm. Sanırım çevrem bu yönümü seviyordu. Başımı kaldırdığım anlardaki beni.

Sen beni burada (hep) öyle gördün.

Kendime yüklenmemeliyim tabii. Boşuna başım önümde değildi ya canım! Evet mırın kırın. Ama, gerçek. 

Yine de bu yazının konusu değil.

Çok sevdiğim bir arkadaşım vardı. Sanırım yine en çok benim sevdiklerimden birisi. Onunla hep ortak dersler alırdık. Ortak ödevler yapardık. Ortak konulardan konuşurduk. Onunla öylece tanışmıştık. Aynı bölümde ve hatta sınıfta olsak da, tanışmamız öylece olmuştu. O bana lise arkadaşlarımı anımsatırdı. Kendi kelimeleri olmasını severdim. Kendi hisleri olmasını sevmiştim. Bana kendini göstermesini, en çok bunu sevmiştim.

Çünkü böyle(ce) arkadaş olursun.

Peki ben ona kendimi ne kadar göstermiştim? Bence o bugün beni hiç tanımıyor. Yoksa tanıyor mu? Benim bu konuda algım kapalıdır. Kimin beni ne kadar tanıdığını anlayamam. Tanımasını çok isterim.

İster miydim?

Tanır tabi, tanımaz olur mu tanır... Ama İlkay'ı tanır. Mesela sen, evet sen, senin beni tanıdığına eminim.

O yüzden bloğuma tüm kalbimi açıyorum. Başımı kaldırıyorum.

Sevdiğim birkaç ders vardı. Bence yine genel olarak sıkıcıydı. Ben olsam nasıl işlerdim bilmesem de... Belki de beklentimden. Yine de bazı anlar vardı; başım önümdeyken bile görebildiğim anlar. Bazı anları tek başıma göremezdim tabi. Başın önündeyken hareket alanın da, işitme alanın da sınırlı olur. Yine de...

Hissetme alanım genişti.

Şimdi geçmişe dönsem, tüm hafızamı kaybetmiş olsam bile, başımı kaldıracağımı bildiğim çok net bir an var. Çünkü o anda gülmek istemiştim.

Neden gülmemiştim?

Keşke gülseydim. Biraz bile olsa, azıcık bile... tebessüm etseydim.

Bir pişmanlık itirafı(mmmmm).

Yine de önemi yok. İnsan önüne bakmalı, içinde bile. Sadece bazen anımsıyorum. 

Keşke anımsamasam.

Kilit kırıldı mı?

 

Ben hep bedenimden kopuk olduğumu sanmıştım; oysa belki de kopuk olduğumu sandığım şey, ruhumdu. Yıllar evvel içimdeki bir yanı, buna tam olarak ne demeli emin değilim ve hatta belki de bilmiyorum, kilitlemiştim. Kimsenin ulaşamayacağı, hayali bir yer. Bu anı hatırlıyorum ne garip. Farklı zamanlarda bir mühür gibi yenilediğim bu anı hatırlıyorum.

Belki de hatırlamak, ilaçtır. Bu saçma fikrin panzehridir. En son hatırladığım anın üstünden yıllar geçti. O zamanki çabamı anlayabilirim. Ondan öncekini de ve hatta ondan öncekini. Böyle kaç tane var? Bilmiyorum. Hatırladığım sadece belli anlar. Özellikle iki ve belki üç an. Sonuncusu zihnimde net. Kendi kendime verdiğim o saçma söz. Bir ders çalışma anında niye içsesim bana bunu fısıldadı? 

Burnum kaşınıyor. Belki de en başta buna odaklanmalıydım. Bedenin küçük tepkileri. 

Ne kadar çok yer görürsen, o kadar çok şey hissedersin; ne kadar çok şey hissedersen... O kadar çok adım atarsın.

Çok adım atmak istiyorum. Kalbim bu dünyaya bence bu istekle geldi. Sonsuz bir istek; tüm evreni bile kaplayabilir. Oysa ben ne yaptım, o isteği kilitledim. Bir mühür gibi, defalar defalar defalarca.

O istek nasıl açılır? Son kilitlemem bunun üzerine olan bir saçmalıktı. Belki de değil miydi? İstek ve sözler saçmalık olabilir ama yine de... Bunda gerçek olan ne? Bunda inandığım şey ne, neydi?

Ruhumun bedenimden kopuk olduğu gerçeği.

Bedenim ruhumdan değil, ruhum bedenimden kopukmuş. Bunu anlayamamış olmam anlaşılır bir şey mi? Belki anladın, belki anlamadın ama ben, ikisinin arasında devasa bir fark görüyorum. Belki de ilk seferde bedenim ruhumdan kopuktu ama sonra... Bu benim için bir şoktu. Yavaş bir şok. 

Bu nedenle bu şoku sindirebildiğimi fark ediyorum. Kendimi koruduğumu veya şokun beni kendimden koruduğunu da olabilir. Yavaş yavaş, zamanı kucaklayan bir kavrayış ancak hala kilitlemelerime bir anahtar değil. 

Kilidime değil; ortada bir kilit göremiyorum. Belki de asıl kilit, kilitlemelerimdi.

Nasıl bir ruhum olabilir? Ruhumun yapısında neler olabilir? Bir ruh nasıl görünür? Akışkan mıdır acaba ve\ veya saydam? Benim gibi mi görünür, beni oluşturan ben gibi mi?

Ruhu ilk kez ne zaman anmaya başlamıştım? 

Onu ilk kez ne zaman hissetmiştim?

Kilitlediğim o muydu? Değildi, bunu ruhum biliyor olmalı. Peki bedenim, bedenimin bildikleri ne?

Bedenim sadece adımları arzuluyor, onları özlüyor ve bana yalvarıyor. Bana yalvarıyor, yalvarıyor, yalva-

Ruhum, beni bir yıldızın soğukluğuyla izliyor. 

Ben, ikisinin bir parçasıyım. Ben bir parçaysam...

Açıklama yapmamayı seviyorum. Bu, bir parçanın getirdiği özgürlük alanı mı?

Bir parça genişleyebilir mi, bir parça yok olabilir mi? 

Benim parçam, benim kararsız parçam. Yok oluş. Hayır, kilitleniş. Ben neyi kilitlemiştim?

Ruhum korkmuş muydu? Hayır ruh korkmaz orası öyle de... Neyi umduğumu bilsem de, bildiğim şeyi ummadığımı hep biliyordum. Yine de istiyordum. Ben neyi istiyordum? Veya ben neyi istemiştim?

Ruhum ateşi, bedenim toprağı istedi. İkisinin yapısı, baskın yapısı bu diye mi? Ve hava. Hepsini kuşatan hava. Düşünceler, düşünceler, düşünceler.

Fikirler. Kilidim de, kilitleyişim de, kilitlediğim de; bu muydu?

Oysa kilit açılalı çok oldu. O kadar çok oldu ki... Belki de bunu fark etmek en büyük korkumdu. Yoksa, kilidin açılmasını mı kilitlemiştim? Evet öyleydi! Gerçekten öyleydi. Ben, kilidin açılmasını kilitlemiştim!

Sonra da, açılan o kapıyı, ardına kadar açılan o kapıyı defalarca geri ittirmeye mi çalışmıştım? Ne ile? Fikirler, fikirler, fikirler.

Ruhumdan o kadar kopuğum- kopuktum ki. Bir insan ruhundan nasıl kopar? İhanet. Bu bir ihanet ve ben bununla yüzleşmekten korktum. (Korktuklarımdan biri.)

Hala korkuyorum, bu sefer ruhumu mu kilitliyorum? (Ruh kilitlenmez.)

Sen kilitlenirsin.

Hep ruhtan bahsettim. Hep ruhtan en çok ondan. 

Hep onu gördüm, büyük bir hüsranla. Başkalarına ışık veren bu yanım, beni derin bir hüzne boğdu. Neden, neden böyleydi; bilmi- Bilmiyorum. Belki de kilitli olduğumdan. Evet bundan. Yine de...

Korkumdan.

İnsan kendisinde ne eksikse onu anar belki de. Bir ismi anar. Anar, anar. O ismi, anlamını kaybedene kadar anar.

(Ruh nedir?)

Bedenimden de kopuktum. Kilit nedeniyle mi? Ne zaman koptum? Işıklı çocuk bedenimle değil. Buna inanmam. Fotoğraflarım nasıl izin verebilir! Ne zaman, ne zaman... Ne zaman!?

(Ne zaman?)...

Şimdi, bir önceki an, geçen yıl, beş yıl ev- Ne fark eder? Ancak şimdi değil, biliyorsun. Şimdi bedenimde olmasam, ruhumu göremezdim.

Ruhumdan ne zaman kopmuştum? Belki de doğduğumda. Evet olabilir. 

Tüm hayatım ruhları keşf- Ruhları seve- 

(Ruhumu unutarak geçti.)

Bir ışık veya katı bir beden. Hepsi ben değil miy(d)im?

Sevgi miydi? Sevgi, değer, varlık, bilinç; hepsi ve döngüsel. Böyle sanmıştım. Dua ederken, ağlarken, unuturken ve umut ederken.

Aslında hissetmiştim. Bedenimi de, bedenimdeki... Ben asıl bedenimdeki ruhumu hissedememiştim. İşte eksikliğim bundandır-

Belki de kilit de buydu: Eksiklik inancı.

(''Sen eksik değilsin.'')

Oturmak ve oturduğum yerden bir yazı yazmak. Saçma olmasa da... 

Bedenim adımlar atmak istiyor. Bedenimdeki ruhum, adımlar adımlar adımlar... 

Kilit kırıldı mı?

Doğu Yolculuğu (Hermann Hesse) | Kitap Yorumu

Yazar: Hermann Hesse, Çevirmen: Zehra Aksu Yılmazer,
Yayınevi: Can Yayınları

Kitabı okuma hikayem bir yolculuktu. Başlangıçta, yazarın düşünceler evrenine adeta bir portal açarak hayal dünyasını ayak bastığımız somut bir zemine dönüştürdüğü bu gerçeklikte hızla ilerleyebileceğimi sandım. Ana karakterin bile yıllar sonra tam olarak neyin içine düştüğünü anlamlandıramadığı bu serüven, tüm labirentvari bilmecesi ve yazarın zengin anlatımıyla beni hızla içine çekti. Ancak bir noktada, belki de anlatıcı ile aynı noktada, ben de adımlarımı yavaşlatma ihtiyacı hissettim. Soluklanmak, yürüdüğüm zeminin beni ilerlettiği yolu sorgulamak ve okuduklarımı sindirmek istedim. Hızımı düşürdüm, tane tane yakaladım kelimeleri. Hatta öyle ki, iç sesimi neredeyse dış bir sesçesine gövdemden zihnime bir yankı gibi hissettim. Bu noktada kitap bende tıpkı bir Doğu baharatı gibi bir tat bıraktı: tanıdık ama zengin, bilindik ama keşfedilesi, adı dilimin ucunda ama bir türlü çıkaramadığım bir etki.

Bu yolculuk, kitabın anlatıcısı H. için de hayatının en büyük, en etkili ve en çözümsüz gizemiydi. Anlatıcının bu gizeme en çok yaklaşmak istediği anlar, en büyük çırpınışlarının verdiği uzaklaşma anlarından ibaretti. Gençlik yıllarında gizemli bir cemiyetle birlikte Doğu'ya mistik bir yolculuğa çıkan H., yıllar sonra geriye baktığında yaşamındaki en derin izlerin, bu dağıldığını düşündüğü cemiyetle yaptığı yolculukta şekillendiğini ve yolculuğun yarım kalmışlığının burukluğunu yıllarca taşıdığını görüyor. Bu yarım yolculuğu yazarak tamamlamayı uman H., işlerin hiç de sandığı kadar kolay olmayacağını anlıyor. İçindeki silinmeye yüz tutmuş izlerin ancak tek bir ismin tanıklığı ile tamamlanabileceğine inanıyor: Yıllar evvel kafileden ayrılan hizmetkar Leo ile. 

Anlatıcı, bu eski yoldaşı Leo'ya yıllar sonra rastlaması sonucu yolculuğunun aydınlanacağı beklentisine kapılırken, kendisini daha büyük bir karanlığın içinde buluyor. Ancak anlatıcı yarım kalmış yolunda ilerledikçe fark ediyoruz ki, aslında bu karanlık yeni bir oluşum değil; bu karanlık, anlatıcının yıllar boyunca, hatta cemiyetle ilişkisi başlamadan evvelcesinde beraberinde getirdiği bir ışık eksikliği. H., anlayamıyor. Anlayamadığını bile anlayamadığını keşfediyor.

Cemiyetle yolculuğa çıkmanın tek şartı, yolcuların bu Doğu medeniyetinde ne bulmayı amaçladıklarını cemiyete bildirmeleri oluyor. Yolculuk boyunca karşılarına fiziksel ve psikolojik çeşitli sınavlar çıkarken, aslında kendi gerçek sebeplerini bulmaları gerektiğini keşfetmeleri bekleniyor. Peki bu sebebin gerçekten bir önemi var mı? Kitabı bitirdiğim şu ilk anda bunun o kadar da mühim olmadığını düşünüyorum. Çünkü yolculuk, tüm yaşama yayılan o ''ben ne yaşadım'' yolculuğu, kocaman bir anlamlandırma çabasından başka bir şey değil. Verilen veya verilebilecek her yanıt ise yolculuğu yalnızca sonsuzluğa uzatabilir. Oysa belki de tek yanıt, hem başlangıç noktasında hem de attığımız her adımda bizimledir; andadır. Leo bunu biliyordu. H. ise Leo'nun bunu bildiğini seziyordu. Bu nedenle yıllar sonraki ikinci bir çömez yolculuğuna çıkmaktan kendini alıkoyamadı. İşte, bu kitap da anlatıcı H.'nin yıllar evvel Doğu'ya yaptığı ilk yolculuğu anlamlandırabilmek için çıktığı ikinci yolculuğun hikayesini oluşturuyor.

Benim ilgiyle okuduğum, anlatımının zenginliğine hayran kaldığım, kurgusundaki zaman ve mekanın iç içeliğinden ilham aldığım ve bence tek okumayla değil, yıllara yayılacak yeniden okumalarla gerçek şeklini alabileceğine inandığım bir kitaptı. Hermann Hesse, her satırında okurunu düşünmeye davet eden usta bir anlatıcı.

Kitaplarla kalın.

Ancak bir şeyi çok isteyen insanlarda filizlenen o pırıltıyı çok sevmiştim.

 

Hayatım boyunca imrendiğim tek bir kişi oldu. Kıskançlık gibi değil, hırs yapmak gibi değil. Özenmek gibi bile değil. Belki ilham gibi. Seçtiği yol nedeniyle değil. İlerlediği yaşantı nedeniyle değil. Atmosferimi kaplayan bir rüzgarın aniden hızlandığı esinti anları gibi; benim için bir hatırlatıcı.

Onun çok kararlı biri olduğunu görmüştüm. Acaba bir başkası onda bunu görmüş müydü emin değilim. Belki de o zaman değilse bile şimdi görüyordur. O kadar net ve kararlıydı ki, hiçbir şeyden olmasa bile bundan etkilendim. Bir şeyi çok istemesinden çok etkilenmişim, bunu o zaman anlamış mıydım... Anlamıştım, aslında evet, o zaman bile anlamıştım. İlginçtir, ona sessiz bir inançla inanmıştım.

Şunu hiç düşünmememe hayret ettiğim zamanlar oldu; ben kendime neden bu kadar içimden inanmamıştım acaba diye. Çok üstünde durmadım, duramadım. Belki de bu bana çok acı verdiğinden, şimdi bile.

Ben sanırım onun en çok da bir şeyi çok sevmesini, tutkuyla sevmesini sevmiştim. Pırıltılar. Yaşama bakışındaki pırıltılar. Ancak bir şeyi çok isteyen insanlarda filizlenen o pırıltı.

Herkesin hayata bakışında farklı bir ton parlar. Bazısı canlı, bazısı mat; bazısı allı pullu, bazısı desensiz. Bazısı en uzaktan görünür, dünyanın en bucağından bile görünebilecek denli parlak parlar. Öyle merakla bakarlar ki o insanlar hayata, hiçbir şeyi olmasa o parlaklığı görürsünüz. Bir şeyi o kadar çok isterler ki...İstedikleri nedir? O şey mi, o şeyi yapan kendileri mi? O şeyi yapma ihtimalleri mi, o şeyi yaptıktan sonraki hayatları mı?

Yoksa hepsinin toplamındaki değişen yaşantı veya benlikleri mi?

Umut mu? Yarınlara inanmaya dair güçlü bağları mıdır onları bu denli parlak kılan?

Bazı insanlar iyi yaşam şartları, sosyal onay, belki prestij; maddi manevi hedef ve kabullere uyum... Bunları da önemseyerek bir şeyi çok isterler, her insanın bir motivasyonu olmalıdır sonuçta evet. Ama bana öyle geliyor ki bu kararlı insanlar, gerçekten parlak bir pırıltıyla karar vermiş olan insanlar, daha farklı oluyorlar. Ya da benim hayatım boyunca en büyük yaram bu olduğu için ben bu insanlara elimde olmadan hayran oluyorum.

Bu insanların sayıları az. Her insan bir şeyi isteyebilir, her insanın kendi pırıltıları olabilir; ancak pek az insan bunu söyleyebilecek, çok daha azı gösterebilecek, o saf parlaklıkla yaşayacak cesarettedir.

Aslında benim de gözlerimi parlatan şeyler var, hep oldu. Ben mi kararsızdım, sürdürülebilirliğimi sağlayacağım ortamdan mı uzaktım? Bilmiyorum. Bildiğim tek şey, içimdeki bir şeyin içinde şekillenemeyen bu parlak ateşi görebildiğim kararlı insanlarda hayattaki pek çok şeyden daha fazla ilham alınacak özellikler gördüğümdür.

Neden bilmiyorum, bunu da bilmiyorum, bugün bu gerçekten kalbimi kırdı. Bu kadar saf bir kabulün, içinde tek karartının olmadığı bu kabulümün ve ilhamın kalbime bu kadar kırılmış hissettirmesi bana bu yazıyı yazdırdı. Yazarken bir noktada kendime haksızlık yaptığımı düşünsem de, o halde neden kırgınım?