Tarotta özellikle sevdiğim bir kart var, güç. Bu kartta bir kadın ve bir aslan sembolizmi ön plana çıkar. Kartın ana hikayesi özetle, aslana hükmeden kadının tasviridir. Buradaki aslan, kişinin kendi nefsidir denilebilir. Kartta özellikle kadın cinsiyetinde bir figürün yer almasının da, fikrimce, boşuna ve rastlantısal olmadığını düşünüyorum. Kadın arketipi yaratım enerjisiyle ilişkilendirilir ve bu nedenle de yönlendiricidir. Çünkü enerji akışı kadından (dişil figürden) yayılır.
Bu karttaki aslan ise tipik bir ifadeyle kadının vahşi doğasını simgelemez. Evet o da var; ancak tam olarak değil. Zaten kadının ''hükmederek'' yaptığı eylem de aslanı evcilleştirmek değil. Bu mümkün bir şey hiç değil. Amacımız aslanı evcilleştirmek olamaz, çünkü aslanın yapısında bu yok; o, vahşidir. Gerçek irade -diğer bir deyişle ''güç''- evcilleştirmek eylemi gibi bir ''şeyi'' doğasından koparıp başka bir yapıya büründürmeye çalışmakla gerçekleşemez. Burada gerçekleştirilme amacında olunan ''hükmetmek'' ifadesi, kişinin kendi bilincini tanıması ve kontrol yetisi kazanmasıdır. Bunun tipik bir otokontrol ifadesiyle de sınırlandırılamayacağını, onun da bu kapsamda değerlendirilebileceğini, ancak buradaki ''kontrol''ün daha kapsayıcı bir ifade olduğunu düşünüyorum. Çünkü insanın benliği durağan değildir. Bu benlik insana akan ve insandan akan bazı durum, duyum ve algılarla hareket kazanan bir yapıdır.
Ben bu tip, kişinin kendi benliğine yönelik durumları anlamlandırmak için ''kendi zihnimde'' (yani bu kesin bir yargı değil, ben uydurdum) dört elementin doğasından yola çıkarak bir anlam çerçevesi oluşturuyorum. Çünkü hayatta her şey bu dört elementin birleşimi ve ayrışımından oluşuyor. Tabii şimdi bunu mecazlaştırma üzerinden açıklayacağım.
İlk element ateştir. Ateş temel itkilerimizi oluşturur. Anlık dürtüler, heyecanlar, öfke gibi duygular; genel bir kavramla tutku gibi olgular; bu elementin doğasından çıkar. Ben ateş elementimi hayatım boyunca baskılama yoluyla dengede tuttum. Bu doğru bir yol değil. Hükmetmek bu değildir -hepimiz (içten içe) biliyoruz.- Tutkularına ve heyecanlarına hükmedemediğinde, diğer elementlerde (onların temsil ettikleri alanlarda da) çatırdamalar oluşur. Çünkü hepsi birbiriyle bağlantılı ve iç içe. Baskılama veya dürtü kontrol bozukluğu yaşama (diğer bir deyişle ''serbest bırakma'') otokontrol kaybına sebep oluyor (psikolojik çıkarım değil, kendim üzerinden ulaştığım yargım). Bu nedenle de zaten, tanımalısın. Kendi dürtülerini tanımalı, onları anlamalı ve iradeyi ele almalısın.
İkinci element havadır; düşünceler. Kendi dürtülerini kontrol edemeyen kişi (baskılama veya dıtı başı dağıtmak yollarıyla) düşüncelerini de kontrol edemez. Dahası bu tip insanlar -gözlemlediğim- yönlendirilmeye açık olurlar. Manipüle ederler, ettiklerini sanırlar ve edilirler. Manipüle eden tipler en çok manipüle edilmeye açık kişilerdir çünkü aslında düşünce kontrolü bunlarda zayıf. Sadece bel altı oynuyorlar, yaptıkları tek şey bu. Düşünce kontrolü de algı açıklığı, bilinç farkındalığı, hatta duygusal zeka oranının yüksekliği ile doğru orantılı. Duygusal zekası olmayan adam da düşüncelerini katı yaşar yani onları yönetemez. Benim böyle bir evrem oldu. Ara sıra hep oldu. Ben aslında ''mantık'' odaklı birisiyim (çünkü kendimi, dürtülerimi, baskılama eğilimliyim - en azından bunun farkındayım ahahahah *-*). Son yaşadığım ''evrim'' (ahahahah) bununla ilişkili sanmıştım. Düşünce kontrolüyle. Ancak hayır. Katı bir bakış açısı kazanmanın düşüncelerine hükmetmekle alakası yok. Aksine, bu tip katı ve saf bir düşünce odaklılıkta olan şeyi sizlere söyleyim -başka yerde de bu kadar açık anlatılmaz haaa :)- düşünceler seni kontrol eder. Katı olmaya, mantığına, o kadar bel bağlarsın ki, ya kendini ayakta uyutursun ya da seni ayakta uyuturlar. Bu da aşırılığa varabiliyor. Baskılama veya düşüncelerin bayır aşağı gitmesi gibi. Her şey dengeyle ilgili olsa da, buna aşağıdaki paragraflarda değineceğim (eyay beynim öylesine karar verdi - bir taşşşş).
Üçüncü element sudur ve duyguları simgeler. Duygulardan insanlar öcü gibi kaçma eğilimindedir, çünkü medya bize bunu öğretti. Sinema ve edebiyat bile bunu öğretti. Düşünce kontrolü olmadan duygu kontrolü de olmuyormuş. En azından TAM veya tama yakın ölçekte bir duygu kontrolü olmuyormuş. Ben de bunu son yaşadığım yüreğimi parçalayan algı sıçramamda (diğer bir deyişle kendime, hayata ve genel kabullerime dair perspektif değişimini kalbimi kıran bir hızda yaşadığım süreçte) öğrendim. Benim hayatım zaten duygu düşünce dengesini kurmam üzerine gerçekleşen olaylarla ilerledi. Beni içsel bir sorguya kapatan da hep bu olmuştur. Bir seçim değil, zorunluluk. Ancak ne zaman ki insan kendi kabulleri veya kabulsüzlükleri ile yüzleşir, işte bu noktada hüküm başlıyormuş. Hüküm dediğimiz şey de zaten bunu temsil ediyor: Zorunluluğun ortadan kalkması. Kendi benliğin üzerinde zorunluluk değil, irade yönetimi sağlamak. Sonra da bunda başarılı olursan doğal beceri olması ve huzura ermen (bu dünyada ne kadar huzura erebilirsin tartışılır da neyse yani işte - uzun- lafıııınnnn gelişi).
Duygu kontrolü uzun bir konu. Yine söylüyorum, birkaç güne bu yazımdan utanır mıyım bilmem, bunlar KATI, LİTERATÜRDE YAZAN, BİNLERCE DENEKTE DENENMİŞ, BİLİMSEL ŞEYLER DEĞİL. Bunlar benim kendi kişisel bloğumda kendim üzerinde yaptığım bilinç değimlerim sonucunda (yani deneyimler ve düşünce egzersizleri ile) ulaştığım KİŞİSEL SONUÇLAR. Ama bunu okuyan bir kişi kendince bakış açısı geliştirirse, bu onunla ilgilidir, benimle ilgili değil. Benimle ilgilisi ne yazıyorum zaten uzun uzun. Ben KENDİMİ ANLATIYORUM. Kendi inançlarımı, kabullerimi, anlık olarak ulaştığım SON NOKTAYI not alıyorum. Şimdi yine birisi çıkar (blogda çıkmıyor gerçi bunlar, okumaya üşenirler :) lölölö der falan baştan önlem alayım. Kişi kendine hükmetmeyi zaten oradan buradan öğrenmeyecek, belki psikologlar psikiyatristler yardımcı olabilir ama KİŞİ BUNU İSTEDİĞİ ÖLÇÜDE KENDİ BAŞARIR ya da başaramaz. Kimse kişinin kendisinin yerine karar alamaz, dönüşemez, bilincini genişletemez. ZORLA farkındalık kazandıramaz. Sadece yardımcı olabilir, bakış açısı sunabilir; BU KADAR. Ki kimse de kimseye -psikolog falan değilse- bunu sağlamak zorunda değildir. Gerçi hayatım boyunca millete ücretsiz amme hizmeti veren saftirik ben bunu diyorum hahahahah, neyse.
Son zamanlarda, yani bu yılın TAMAMINDA, duygu kontrolümü kazanmak üzerine olaylar, olmayanlar yaşadığımı ve düşüncelerimi yüz seksen derece değiştirmemle sonuçlanan bir algı kazandığımı gördüm. Ben bunu süper mantıksal bir yapıya ''nihayet'' ermemle gerçekleşen bir durum sanmıştım; hayır. Duygu kontrolü olmadan, düşünce kontrolü; düşünce kontrolü olmadan, duygu kontrolü olmuyor. Geçen yıl ve bu yıl yaşadıklarım bunu anlamamda yardımcı oldu. Binlerce kez öldüm bu arada (mecazen ahahahha). Bu durum kendime bakış açımı, hayatımdaki insanlara bakış açımı, bu zamana kadar yaşadıklarıma bakış açımı, kendi değerime bakış açımı (tüm bu hüküm olayının getirisi, amacı budur zaten, her şey bununlannn ilgili) ve neyi hak ettiğime yönelik bakış açımı (geleceğime de denilebilir) dönüştürdü. Zordu, çok zordu bu arada. Bunu yapmak için zaten kendine karşı dürüst olman lazım. İnsanın bunu tek başına yapması çok çok ÇOK ÇOK ÇOOOKKK zor olduğu için zaten psikolog desteği alırız. İnsanın kendine yüksek düzeyde dürüst olması demek, bilincini ameliyat etmekle eşdeğer. Neyse ki bu konuda antremanlıyım... :)
Duygu kontrolü üzerine konuşmak istesem de, bunun BİLİMSEL BİR YERE BAĞLANMASINI istemiyorum (zaten ben herdıtolog değilim, sadece iç döküyorum). Ben sadece bakış açısı sunuyorum ve kendimi geliştiriyorum (veya öyle yaptığımı sanıyorum). Bunu tekrar tekrar ifade ediyorum çünkü bazı insanlar bunları katı yargılar sanıyor veya benim öyle sunduğumu da sanabilirler. Sanmasınlar. Bu bazı insanlar beni paranoyak yaptı yeminle. Onlar yüzünden üç kuruşluk yazı yazma hevesim bile söndü. Puuuu gerçekten.
Her neyse! Öhömmm. Öhöm öhöm. (Biraz cıvıtayım ki yine ciddileşebileyim yaaa, pışıııkk, aman kıps kıps diyecektim.)
Duygu kontrolü BENCE en zor olanlarından birisi. Çünkü diğer iki alanla bağlantılı. Dürtü ve düşünce kontrolü yoksa duygu kontrolü de yamuk oluyor. Ya da duygularını düşüncen sanabiliyorsun. Ya da ya da, her yerde pazarlandığı gibi, duygularını yok olmaları gereken birer öcü olarak görebiliyorsun. HAYIR! Duygu dediğimiz şey bizim kendi benliğimizle (diğer alanlar gibi) bağ kurmamızda aracı olan durumlar. Sadece, onların farkındalığına ulaşmak (bu konuda bir uzmana danışınız) ve baskı veya zorlama yollarına kapılmadan, onları yok saymadan veya sular seller gibi histeriye kapılırcasına illüzyonlara kapılmadan, duygularının bilincine varmak gerekli. Hükmetmek, işte, budur: Bilincine varmak.
Ben bu yıl kendi benliğimdeki en zor elementim üzerine farkında olmadan çalışmışım. Ben zaten malesef içsel süreçlerle, bilincimle hep çalışmak zorunda bırakılıyorum. Ben de isterdim vallahi pata küte kör topal, kendimin aslaaa farkında olmadan bir yalanı yaşamayı; ama nafile. Ben hep böyleydim ne yapayım! Bu yıl bu öfkem dahil tüm bu öfkelerim, üzüntülerim ve yapıcı duygularımla da yüzleşmek ZORUNDA KALDIM. Bunlar kolay değil... bu nedenle belirtiyorum. Çoğu kişi zorunda kalmadan yapmıyor, haklılar. Ben de yapmazdım.
Son element ise toprak. Maddi dünyadaki hırslar, var ettiklerimiz, gözle görülür elle tutulur ve genellikle parayla ilgili gerçeklikler. Diğer üç elemente hükmediyorsan otomatik olarak bu element dengesi sana yüklenmiyor, ahahahha, keşkem öyle olsaydı işim kolaylaşırdı ahahhahah. Ama hayır. Bu konuda da USTALIK kazanmak lazım... Hayırlısı.
Tüm bunlar, güçle ilgili. İçsel güç. Sonra da içsel gücün dışarı yansıyor; çünkü yansıtmayı bu yolla öğreniyorsun. Aslana hükmeden kadın, aslanını ''evcilleştirmiyor.'' Onun vahşi doğasına saygı duyuyor, onu tanıyor ve onunla birlikte ilerlediğini unutmuyor. Ayakta uyumayı değil, ilerlemeyi seçiyor. Mızıklanmayı veya kendini bir şey sanmayı değil... Kendisi olmayı... deneyimlemeyi öğreniyor. Kendisi oluyor da değil. O ne demek Allah aşkına? Ne demek ''kendin olmak''? Bunu da çok pazarlarlar. Hepsi densiz ve asap bozucu temelsiz havada kalan duyumlar. Sonra da kendini başkalarıyla, ulaşamadığın ve belki de sahte olan hedeflerle (ki gerçek de olabilirler ama neden gerçek veya değil onu algılayamıyorsan sıkıntı bence) ve kendi içsel dengesizliklerinle kıyaslarsın. GÜÇ bu değil. Güç, sorgulamakla başlar. Daima sorgulamak da değil, koşu bandında koşmak, kendi etrafında dönmektir bu. Bir yere varman gerekli... Bu da, evet, süreçle iş birliği yapmakla olan bir şey.
Belki de son elementin doğası da bununla ilgilidir. Bunu henüz keşfetmedim. Ancak en başında da şu andaki son anımda da ulaştığım kesin yargım budur (öznel yargım olduğunu bininci kez bildiriyorum...): Kendi bilinci üzerinde kontrolü olmayan birisinin hiçbir şey üzerinde kontrolü olamaz.
Bu yazımda büyük büyük laflar etmek istemedim. Edebi kaygı gütmedim. Bir şeyi anlama amacım bile yoktu. Bu çok tuhaf. Sadece yazmak istedim. Güç'ten ne anladığımı. Çünkü bu noktaya gelmek kafamı karıştırıyor. Zaten içsel süreçler hep böyledir, bir noktada ne mana oluyorsun. Pek çok kez bunu yaşadığında bile (bununla övünüyorum, demek ki güç hala ben de değil neyse gençliğime veriyorum :).
Ben kendime biraz şaşırdım diyebilirim. Çünkü ben, karanlıktan geldim. Kendime o kadar değer vermediğim bir yerden geldim ki... Bunu birisi gerçekten bilse, benim algı değişimimi deneyimlese şoku şaşardı eminim. Güç neden önemli dersek... Saygı. Tüm bu ''ne mana'' sorgularım ve algı dönüşümlerim sonucunda kazandığım temel durum budur. Kendime saygı. Kendine saygı duymayı da öğrenirsin. Mış gibi yaparak olmaz bu. Veya ''ben şöyleyim böyleyim'' diye kendini veya çevreni kandırarak da olmaz. Dürüstlüğe verdiğim değerin temelinde bile belki de (tek neden olmasa da) bu vardır. Dürüst olmadan, kendine saygı duyamazsın. Ha duyduğunu sanan da çok ama nafile. Neyse insan kendisiyle ilgilenmeli, biliyorum. Bu da saygının bir parçası. Kendine ve deneyime saygının bir parçası. Bunu da öğreniyorum.
Aynı zamanda enerjini kendine harcamanın bir parçası. İnsan kalp kırıklıkları yaşayabilir. Benim hayal kırıklıklarım buradan paysifik oşına yol olur (attım). Gerçekten çok fazla hayal kırıklığı yaşadım. İnsanlar bana hep saygı duymuştur biliyor musun? Ama yine de... yalnız bir yaşamdı. Yapaaayalnız (zaten yoksa bu kız olmazdım neden olayım Allah aşkına ahahah). Birileri size saygı duyabilir ama bu birileri en yakınlarınız olsa bile gerçek bir değeri deneyimlemeyebilirsiniz. Kendine bir gram değer vermeyen ben, gerçek bir değeri başkasına kolayca verirdim. ''Duygu kontrolü'' biraz bununla da ilgili. Akıllanmak (ahhaha) bununla da ilgili. Başkalarına çok değer akıtırsan, sana kalmaz. Sana akmaz. Bunu gördüm, defalarca. İyi niyetli çarpıtmalar, defalarca deneyimledim. İşte, bak bu da ''zihin kontrolü'' antremanıdır.
Her neyse. Artık bir önemi yok. Çünkü gücün merkez noktasını artık orada burada aramıyorum. Bu sıkıcı bir uğraştı. Belki de tüm bu farkındalıklar falan nafile bir çabadır da (hiç sanmam), tek gerçek budur: SIKILMAM. Böylece, illüzyonlarımdan uyandım. İllüzyonlar çok tatlı. Orada burada kabullenilmek için sığındığımız o tatlı illüzyonlar... Ah ki (v)ah. Ne tatlı.
Bu da bir hayal kırıklığı benim için. Ancak yılın son düzlüğündeyiz. Belki son bir ayda da bu hayal kırıklığımdan sıyrılırım, tamamen. Bu yıl için kendime seçtiğim kelime ''irade'' idi. Yazımda ciddiyetle ele almayı umduğum ancak bunu başaramadığım -gerek var mıydı acaba- kavram olan güç de bununla ilgilidir: İrade. Zaten hükmetmekten kastımız da budur. Resimdeki kadın figürü bir araçla, manipülasyonla veya o tip bir yalan itki ve çabayla aslana ''hükmetmez.'' Onun yaptığı, iradedir. Kendine hükmetmektir. Aslan kükrese de, onu kandırsa da (içsel cezalandırıcılar ve manipülasyonlar, belki gölge benlikler cart curt) kadın iradesini ele alırsa, aslanına hükmeder. Yani... içsel gücüne. Aslan, içsel gücümüz anlamına gelir.
Bu aslan hep uslu çocuk modunda kalmak zorunda değildir. Bu da bence içsel bir cezalandırıcının ürünü. Aslan bazen kükreyebilir, çünkü insanız. Ancak irade kendimizde olmalı, aslanda değil. Aslan sadece, belki de, tepki mekanizmamızdır. Tepki mekanızmamıza yönelik algımız da olabilir. Bunlar mühim değil. Aslanın ne olduğunu net olarak tanımlamamız da bence gerekmiyor. Mühim olan onunla bir arada kalabilmek. Bilmiyorum, belki de mühim değildir. Mühim midir?
İnsanın dürüst olması gerektiğine inanırdım. Çok çok çok çok küçükken bile. Bu işlere ilk o zaman başladım. Kendime hükmetmeyi öğrenmeye. Kıytırık bir deftere yazarak 15-16 yaşında başladım. Yeme bozukluğundan (tamamen) iyileşmeye çalışırken, kankalarım beni sebepsizce kapı dışarı koymuşken ve sevdiğim çocuk beni sevmez ki diye triplenip ruh eşimi aramak istemeye yönelmişken... Ah ah umutsuz vakaydım. İnsan, gözünün önündekinden korkabiliyor tabi. Belki de güç biraz da bununla ilgilidir. Korkmamak. Ben hep, kendimden korkmuşumdur. Gücümden, değerimden.
Bu nedenle de bu, benim için, zorlu bir yoldu. Çünkü aslan ateşim içimde parlıyordu ve ben kendi içimdeki bir şeyden kaçıp o ateşi dışarıda arıyordum. Bunu içten içe biliyor ama kabul edemiyordum. Çünkü, evet, İNSANIM. Genç bir kızdım, 20'li yaşlarımın başında da. Çok gençtim, duygusal yoksunluk çekiyordum ve anlayamıyordum. Her şeyin temiz ilerleyebileceğini umuyordum. Dahası, kendimden kaçıyordum. Kendimdeyken bunu yapıyordum. Bazı insan kendini bilmeden kendinden kaçar. Bu insan hayatını güzelce de yaşar. Ama benim gibi insanlar için bildiği şeyden kaçmak bir paradoks olabiliyor. Beklentiye giriyorsun. Dışarıdan bana bir şey gelsin istiyorsun. İstemeye hakkın da var ancak gelmiyor. Bekliyorsun bekliyorsun ama o gelmiyor.
Sonra da dııııttt diyorsun. Bu süreçte küfür etmeye alışıyorsun. Bu süreçte iyi niyeti bırakıyorsun. Bu süreçte beklentilerine öfke duyuyorsun. Bu süreçte... kendine tahammül etmeyi öğrenmek zorunda bırakılıyorsun. Üstelik pasparlaksın. Tek leken bile aslında yok. Yine de kendini sevemediğini sanıyorsun. Sevginin bile ne olduğunu bilmiyorsun. Bu dünyaya yabancı hissediyorsun. Sevgiyi dışarıda görmeye çabalıyorsun ama burada bir hata olduğunu anlıyorsun, biliyorsun. Zaten bildiğin için acı çekiyorsun. Bunlar sevgi mi ki diyorsun. Nihayet bu burnundan kıl aldırmayan tavrın sayesinde insana benziyorsun. Çünkü insanlar böyledir biliyorsun. Delikleri vardır insanların ve bir yerlerine takmazlar. Anlıyorsun, kendine saygı duyuyorsun. Büyük atmaya ihtiyacın yok, çünkü tüm o acılı yıllar sana pek çok hediye vermiş bunu fark ediyorsun.
Sonra bunu anlatmak istiyorsun. Çünkü hepsi sana aptalca geliyor. Gerek var mıydı diye öfke kusuyorsun. Ama sonra bunu bile unutuyorsun. Sanki hep böyle doğmuşsun gibi hissediyorsun. Oysa çok acı çektin içten içe biliyorsun. Yine de biri bilsin istiyorsun. Çünkü belki de insan olmak biraz da budur.
-Kendine yüklenmemelisin.-
Son bir ayda sanırım artık bunu da öğrenip içselleştireceğim. Sonra da ''mutluluk bana gelecek mi?'' ahahahhaha, komik. Mutluluk bu yolla gelecek sanmıştım, ne komik. Hiçbir şey gelmedi. Sadece ben, orada olduğumu keşfettim. Kendimi keşfettim gibi bayık bir şey söylemiyorum. Kendimle buluştum demiyorum. Bunlar saçma sapan laf salataları diye düşünüyorum. Kendim dediğim şey zaten hep burada. Nereye gidip de onunla buluşuyorsun Allah aşkına? Sadece onun farkındalığına ulaşıyorsun, tüm hikaye bununla ilgili. Hükmetmek de biraz bununla ilgili. Gerekli veya gereksiz ancak bazı insanlar buna zorunda kalıyor. Büyük bir hikaye değil, sadece bir hikaye. Bu kadar.
![]() |
| Modern Witch Tarot'tan güç kartı. |

.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)