Yıldızımdan vazgeçmedim. Ben yıldızımdan hiçbir zaman vazgeçmedim. Çünkü o, BENİM YILDIZIM.
Hiçbir zaman hayal kurabilen biri olmadığım doğruydu. Hayallere inanmadığım da. Ben, ideallere inanırım. Bu hep böyleydi. Tabii kendimi ayakta uyuttuğum çok oldu. Bu bakımdan sanılanın aksine, ''hayalperest'' olmayı küçümsemiyorum. Hatta bunu önemsiyorum. Keşke ben de bir idealist olmak yerine bir hayalperest olsaydım diyorum. Hayalperestler ya alıp başlarını yürürler, ya da... hiçbir şey olmasa bile onlara bir şeyler mutlaka ''verilir.'' Diğerleri, tarafından. Oysa idealistler için durum böyle olmaz. Onlar, umutsuz vakalardır. Tabii oturma organlarını yerinden kaldırmazlarsa!
Benim ''hayalim'' olarak adlandırabileceğim çoğu şey, idealdi. İdealleri hayallerden ayıran keskin sınırlar var dersem yalan olur ancak ideallerin bariz farklılıkları olduğu da bir gerçek. İdealler gerçeklikten beslenirler. Bu eksik bir ifade olsa da... İdealler kişinin içinden beslenirler, hayallerin buna ihtiyacı yoktur. Hayaller de içimizden beslenip zamanla idealleşebilirler evet ancak, hayaller dış dünya merkezli de kalabilirler. Oysa idealler... eni konu fikirlerdir. Ben hep düşünerek hayal kurmuşumdur, kelimelerle. Sorularla, yeni sorularla ve yeni kelimelerle. Benim görselleştirdiğim hayalim bile sınırlıdır. Bunu yaptığım sayılı tanesi de kötü senaryo olarak gerçekliğimde yerini aldı.
Hayallerden korkmuyorum veya onlara sataşmıyorum. Aksine, ben hayal kurmayı önemserim. Kişinin gözlerini parlatan her şey bana heyecan verir (saptalca bir durum değilse). Ama ne diyordum... İdeallerim. Bu, sorumluluk isteyen bir şey evet anlıyorum. Buna çok dırıldandığımı da, mırıldandığımı da, sessizce somurttuğumu da söyleyebilirim. Yine de aslında umurumda değil. Hep ''en iyisini'' yapmak zorunda değilim. Aklı başında bir kız olma sorumluluğumu bıraktığım birkaç yıl yaşadım. Bana kötü geldi; çünkü bu sorumluluk nünüğümden ayrılmadı. Oysa ben belki ''sıkılgan'' bir kız olmak istiyordum. Bir de laf aramızda ''nazlı'' bir kız olmak istiyorum -evet hala- ve bunun için bazen sıkılgan birinin yapabileceği taklitleri yapıp kendimi eğlendiriyorum. Ama ben nazlı biri olamam, buna öfkeleniyorum. Ne vardı sanki nazlı bir kız olsaydım. Dudak büken, isteyen, hayal kuran... Böyle bir kız. Çok geç cık cık cık.
Bunun yerine ben hep ideallerime inandım. Biri iyi biri daha kötü değil. Elimde olsa, dedim, nazı geçen bir kız olurdum. Bana bu verilmedi. Artık bunun için nazlanmayı bırakmaya karar verdim ahahahahah, tamam. İnsanın kendine güvenmesi de sorumluluk isteyen bir şey. Kendine saygı duyması, kendine değer vermesi... Özgür olması. Özgürlüğü seçmesi. Bunlar hep sorumluluk. Bu noktaya gelmek zaten yaşam şartlarına bağlı olarak yeterince acılı ve kafa karıştırıcı değilmiş gibi bir de sonrasında! Bunun için fazla delici ve net bakışlarım var. Ben bu kızım ve gördüğüm bakışları seviyorum. Sorumluluğu varsa da var aman başım üstüne yetti gari.
Yıllar önce genç bir kızken ahahahahha. Bazen böyle diyorum beni okuyan da ne sanacak. Eskisi kadar çocuksu bir gençlik çağında değilim kabul ama hala yaşım genç biliyorum. Biyolojik yaşım, genç. Görüntüm hele, yaşımdan birkaç yaş daha küçük bir yaşı söylesem, ciddi durmuyorsam, bunu doğru kabul eden çıkabilir. -ve ben bu gençliğimi hep unuturum :)- Hele parladığım anlarda, biyolojiden bağımsız gençleşirim. Yaşsız bir gençlik... Bu ne güzeldir. En güzelidir daimi gençlik. Ben bunu net görebilirim. Bir insanda. Bakınca bile görebilirim. Bazı insanlarda bu barizdir, herkes görür. Sanırım en büyük hatalarımdan biri, potansiyellere dikkat kesilmemdi. Böylece kendi potansiyelim hakkında da fikir edinirim mi sandım nedir... Hayır, sadece kibir. Hayır, sadece yeteneğim. Bir de parlaklığı sevmem. İnsanların en çok da gözlerinin parladığı anları izlemeyi severdim. Artık insan deyince ıııı- hahahaha neyse.
Ne olmak istediğimi, nasıl bir hayat istediğimi, nasıl bir iş, dostluklar ve aşk istediğimi biliyorum. Yıldızımı nerede bulabileceğimi de. Yıldız olmuş bitmiş bir şey değil, olan ve olmakta olan bir şey. Bir yaşam. Bunu kurmak, işte yıldız bu. Gönül isterdi ki... Gönlüm isterdi ki o... O... Bunu artık istemiyorum. Çünkü yıldızın ne olduğunu da, onu nasıl bulabileceğimi de artık inkar edemem.
Son öfkem buna yönelikti. İnkar edemememe. Çoğu insan inkar eder ve bu yolla bir şekilde bir yerlerde ''nazı geçer.'' Ben öyle değilim ve olamam da. Olma hakkımı yitirdim. Buna öfkelenmiştim. Hala arada öfkeleniyorum, ancak geçmek zorunda biliyorum. Ben beni bir yere götürmeyecek şeylere sinirleniyorum. Boşa emek vermeye, zamanım dahil kendimden bir şeyler vermeye. Artık enerjimin tek bir zerresini boşa harcayamam. Çünkü ben, kıymetliyim. Bunu altı boş bir yerden söylemiyorum. Bu açıklamayı kendime yazıyorum. Sen istersen, ben istersem, altı boş bir yerden de söyleyebilirdim. Kimin umurunda ahhahah. Yine de... Ben altı boş bir yerden yazmadım, sorumluluğunu aldığım bir yerden yazdım. İnsan kendinin sorumluluğunu almalı. (Ki bedelini ödediğimi de biliyoru(z).
Yıldızımı nasıl bulabileceğimi sezsem de, ona nasıl ulaşacağım konusunda kafam hala karışık. Tüm yollar bana ık mık dedirtiyor. Sevmiyorum! Yine boşa emek harcayacağım bir yolu istemiyorum! -Hatta bu konuda anksiyetem var.-
Hayatı romantize etme eksikliğim olduğunu fark ettim. Kitap okurken öylece aklıma geldi. Belki de bu nedenle en son yıllar yıllar önce, hayal kurabileceğime inandığım yıllarda okuduğum kitaplara elim gitmiştir. Bu tip gençlik çağı kitapları insana hayatı romantize etmeyi kolayca başardığı yılları anımsatıyor. Öte yandan ne okursan oku, örneğin elimin altında Sineklerin Tanrısı da var onu okusaydım da aynısı olurdu, kitap okurken kitap okuduğunun farkındalığını yaşamak bammmmbasit bir hayatı romantize etme yolu.
Saçlarımı kestirmeye yönelik son gelen atağımı savuşturmam doğru bir karardı. Saçlarımın uzun olması da bana hayatı romantize ettiriyor. Kendime dair her şeyi seviyorum. Aslında bu hep böyleydi. İlginçtir, kendime değer vermediğim yıllarda bile böyleydi. İçimi de dışımı da hep beğenirdim. Değiştirmek isteyeceğim tek özelliğim yoktu (kendini beğenmişşşş ahhahaha). Benimkisi bir şeyi sevmemek veya değer vermemenin ötesinde... Ah bu konu da bayatladı. Ancak kendime hakkımı teslim etmek istiyorum. Ben kendimi hep beğenmişimdir (kıps kıps).
Diğer yandan kendimde beğenmediğim özelliklerim de olabilir, bu beni ilgilendirir. Hatta şu anda da aklıma spesifik olarak gelmeyen ancak bazı zamanlarda düşündüğüm ''daha farklı yapabilirim'' tarzı özelliklerim olabilir, bu benim kendime bakış açımla ilgili bir şeydir. Bana mesela hiç kimse hayatım boyunca saçma sapan hadsizce eleştiri getirmedi, getiremedi; evet kimse. Çünkü buna cesaret edemezler. :) Hem ben buradan, bu noktadan, bu ağızlarla ''manipüle edilecek'' bir tip değilim (kendime güvenim bu konuda hep yüksekti), hem de ciddi birisiyim bana laga luga yapılamaz. Evet net konuşuyorum, çünkü insanların başka insanlara hadsizce karışmalarını her şeyden öte SAÇMA buluyorum. Densizlik evet; ancak saçma da.
Örneğin ben ergenlik yıllarında yeme bozukluğu yaşadım. O yıllarda blog da yazıyordum ancak bu konuda tek kelime yazmadım; çünkü benim için hassas bir konuydu. Hatta uzun yıllar bu konuyu kendim bile düşünemedim, değerlendiremedim. Ben kilo problemim var diye bu bozukluğu yaşamadım ki zaten çoğu kişi bunu da anlamıyor. Yeme bozukluğu psikolojik bir hastalıktır. Bedendeki değişimler, bozulan psikolojinin yani bozuk beden algısının vücuda yansımasıdır. Zaten bu nedenle de kişi aşırı zayıflamadan malesef ne yaşadığı ciddiye alınmıyor. Hatta bu kadar ağır psikolojik ve fizyolojik süreçlerden geçerken bile yeme bozukluğu yaşayan bireylerin ne yaşadığına dair empatiyi geçin, anlama çabasında bile bulunulmuyor. Ben yeme bozukluğu yaşamadan önce 38 bedendim, hatta 36. Yani bedenim sağlıklı ve zayıftı. Psikolojik nedenlerle yemek yemiyordum. Yeme bozuklukları hakkında bilgi vermeyi amaçlamıyorum ve bu konuda özel olarak bir yazı da yazmayacağım. Çünkü ben uzman değilim. Sadece bunu deneyimlediğim için sürecimden bana kalan izi yeri gelmişken anlatıyorum. Ancak elbette yeme bozukluğu yaşayan kişilerin geçmişlerinde yüksek ihtimalle bedenlerine yönelik eleştiri alma durumu (belki kıyaslanma veya değerinin buna indirgenmesi, görüntüsüne dair korku temalı fikirlerin verilmesi... gibi süreçler) vardır...
O günlerde aşırı zayıf olduğum zamanlarda kimsenin bana -ki çocuktum- ''nasılsın'' diye bile sormadığını bugün bile unutamam. Öğretmenlerim, ''arkadaşlarım''... Hatta ailem. Derin bir bir başınalıktı. Kimse benimle dalga geçmedi. Ne öncesinde, ne sonrasında. Zaten hep diyorum, ben saygı duyulan biri oldum hep. En olmadı tepkisinden çekinilen biri (buna tam olarak ''saygı'' denir mi bilmem tabii :). Bana öyle densizce gelemez herhangi birisi. Ancak kendimi hep çok hırpaladım... Ne bekliyordum, ne istiyordum bilmem. Mükemmellik falan değil. Var oluşumla ilgiliydi denilebilir. Bir yerden sonra ne yaşadığımı anlamama rağmen diretmemin sebebi şuydu: Bir insan olsun keşke bana nasılsın dese(ydi)... Denmedi. Bana nasılsın ne o zaman, ne öncesinde, ne sonrasında hiç denmedi.
Lisede de zayıftım ama böyle bir sorunum olduğunu kimse anlamamıştı. Hem yemek yiyordum, hem de kendi ilgi alanları olan biriydim. İnsanlara falan laf atıyorum ya, ben hiç asosyal olmadım. Sosyalliğin dibine vurduğum yıllar da olmasa da... -insan seçiyorum çünkü malesef yüzeysellik algım hep fazla keskindi, haddinden fazla keskin belki de- Ben sahteliğe çocukken de, ergenken de, gençken de hiçbir zaman katlanamadım. İnsanlarda bir tek, evet bir tek bunu eleştiririm: SAHTELİK.
Ne diyordum... Kendimde beğenmediğim özelliklerim olabilir. Ancak bu, beni ilgilendirir. Günümüzde özelikle de pek çok genç kadın dış görünüş ve imajla ilgili alenen veya örtülü zorbalık yaşıyor. Bakın hayatımın o erken evrelerinde yaşadığım zor zamanlar bana bunu kattı. Ben medyanın ikiyüzlülüğünü de net görüyorum. İnsanları güzel manipüle ederler. Sanki onların söylediklerini sen istiyormuşsun gibi hissettirirler. Ama sakın, ne medyadaki kusursuz algı (ki insanlar artık şükür ki bunun saçmalığına biraz uyandı), ne hayatınızdaki partneriniz (size değer vermeyen ve manipülatif birine ihtiyacınız yok!), ne arkadaş görünümlü çevreniz, hatta aileniz, ne de size yabancı alelade sokaktan geçen biri... kimsenin, hiçkimsenin, sizin bedeniniz, benliğiniz ve sizi siz yapan şeylere laf söylemeye de, sizi yargılamaya da hakkı yok. Değeriniz başkalarının bakış açısına bağlı değil.
Bu yazımı ihtiyaç duyan biri okur mu bilmiyorum ancak yazmak istedim. Ben bu nedenle, en çok ve en başta bu nedenle, kendi gözlerimizle olayları durumları benliğimizi dünyayı insanları anlamlandırmamızın her şeyden daha önemli olduğunu düşünüyorum. Size söylenenleri değil, kendinizi takip edin ama bunu kendinizi ve bakış açınızı geliştirerek yapın. Gerçek kendine güven, kendini kabul de bence bununla ilgili. Çünkü bu tip bir sağlamlığı hiç kimse ve hiçbir şey bozamaz.
Bir şeyleri kafamda büyütmemeye karar verdim. Açıkçası ben hayata bile güvenmem. Yine de... Bunu özel olarak düşünmem gerekmiyor. Bu kabulümün bu zamana kadar bana yarar sağladığını da söyleyemeyiz... (Söyleyemem. Gördüm mü bilmem ama söyleyemem.)
Keşke yıllar önce korkmasaydım. Üniversite bölümümü seçerken, üniversite yıllarımda... Belki hatta sonrasında... Biliyorum yapabileceğim bir şey yoktu. Hem o yıllarda pısırıktım (belki hala biraz çekincelerim var...). Yine aynı kapıya gelmek zorunda kalırdım. Her şey insanın kendisiyle ilgilidir. Sen kimsen, kim olduğuna inanıyorsan, onu deneyimlersin. Deneyimlerimden de pişman değilim. Onlarda bir sorun yok. Ben, korktuğum, cesaret edemediğim şeylere yönelik sızı duyuyorum. Çünkü kendime olan sorumluğumu yerine getirmedim. Kolay olanı seçtim. Kendimi seçmedim ya da hiçbir şeyi seçmedim ve kaçtım. Tabii ki hayatta tek bir yol yoktur. Ancak her neyi seçersem seçeyim, her neyi yaparsam yapayım, kendime olan sorumluluğumu unutmamalıydım (unutmamalıyım).
Ben, artık kendimim. Dilerim, kendimi deneyimlerim.

.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)