Burası sana ait...

 

Eski yazılarımı fazlasıyla dramatik buluyorum. Tabii Allah vergisi bir çene, aman anlatma yeteneği, ile her gün (gece) bıkmadan usanmadan yazma pratiği yapmam da okuyanı alıp götüren (her zaman için olumlu mudur, yoksa(m) olumsuz mu bilmem) yazılar yazmamda etkiliydi, hala etkili; biliyorum. Öhömmm. 

Yazmayı seviyorum. Yazmak büyü yapmak gibi bir his. İçimdeki cadı uyanmıyor, sadece görünür oluyor. Kalbime görünür oluyor, bunu hissediyorum. Yazarken hissettiğim o kuş seslerini başka hiçbir eylemde bu kadar yüksek perdeden hissedemem. Bunun adı... evet belki özgüven. Yazmak benim alanım. İyi veya kötü, kesinlikle geliştirilebilir (çünkü buna açığım), ancak her ne olursa olsun benim alanım. Buna eminim, buna o kadar eminim ki, buna herkes de çok emin olabilir. Şüphe bile edemezler, benim eminliğim buna izin vermez.

Bu yıl, içimdeki ürkek genç kızla yüzleştim. Yıldız ziyaretlerimde o hep yanımdaydı. Birlikte yıldız ışıkları arasında kah gözlerimiz dolarak, kah hayal kurarak (ki bu kısım çok önemliydi) uzun ışık yolları katettik. Nasıl hayallerdi bunlar bilmem. Belki de görüntü değillerdi de, bir çeşit hikaye anlatma sanatıydı. Aaaaa bak hatırladım, bu yaz sana bunu da anlatmıştım. Yazdığım ilk öyküyü. Yıldızlara (sesimle) yazdığım ilk öyküyü.

Sesim kullanılmayı hak ediyor. Ne zaman onu duysam bunu düşünürüm. Belki podcast, ne dersin? Ancak bunun için var etmeliyim. Biliyor musun ben var eden biriyim. Var eden bir kadın. Evet, şu kelime, içimdeki kız çocuğuyla -ve genç kızla- buluşma nedenimdi. Benim bir toprak kadını olmam. Bu noktada lafı astrolojiye bağlarsam beni ciddiye almazsın diye korkuyorum. Belki ilerleyen paragraflarda bir yıldız diyaloğunun arasına bu konuyu da sıkıştırıveririm veya veya bunu yapmam ve ucu açık kalır: Ben bir toprak kadınıyım. Bunu bilsek yeterli mi; hayır (açıklamalıyım).

Dört element var biliyorsun. Benim ana elementim (çünkü güneş ve yükselen burcum) toprak. Buna bağlamıyorum. Şu, her şeyi göklerde çizilmiş kararlara bağlayan tiplerden değilim. Ancak bunu küçümsemiyorum, çünkü astrolojik etki gerçektir. Her neyse, ben toprak grubuna mensubum. İnsanlar doğum haritalarını da iyi yorumlayamıyorlar bence. Ben kahve yaparken, çoraplarımı giyerken veya kruvasan yerken bu konuyu düşünebiliyorum. Kendi doğum haritamı.

Sen beni duygusal biri sanırsın. Çünkü Neptünlüyüm. Neptün benim ifade alanım. Mars burcum oradan. Yani kendimi dış dünyaya pazarlama, aman dış dünyaya yönelik hareketlerim, tepkilerim su elementinin nahif, duygusal özelliklerini taşıyor. Bu nedenle sanatı, inceliği içimdeki devasa volkan patlamalarını, kasırgaları ve kıtaların parçalanmasını açıklamak için kullanıyorum. Benim benliğimin suyla ilişkisi bununla ilgili: İfade etmek.

Toprak kadınları (somut olarak katı düzlemde) var edenlerdir. Toprak, son elementtir. Somut dünyada gözle görülür, elle tutulur şeyler ürettiğimiz alan. Ben bununla ilgilenirim. Var etmekle. Üretmekle. Tabii bu noktada başka gezegen ve ev yerleşimlerime de bakmalıyız ancak niyetim kendi doğum haritamın analizini okurlarıma sunmak değil. Ben işin gırgırında, diğer bir ifadeyle, felsefesindeyim.

Benim venüs burcum ise en bayıldığım konumlardan birini taşıyor: Ateş. Ama rüzgarla karışmış bir ateş. Yay burcu. Bu konuma bayılıyorum. Bu konumun özelliklerini taşıyan diğer kadınları da hep ilham almışımdır. Bana ilham veren konumlardan biri venüs burcum. Yaratım burcum. Vizyoner, genişleyen bir enerji, özgür ruhlu, çocuksu bir oyunbazlıkta. Bana hayatta eğlenmem gerektiğini anımsatan yönüm. Tek başına böyle kalsaydı bu kadar derin hissetmezdim belki. Plüton ile venüs burcumun açıları yayda tam kavuşum yapıyor. Bu da beni, evet, tutkulu biri yapıyor. Tipik anlamda bir yanıp sönen tutku değil; iliğimi sömüren, bazen beni bir yerde takılı bırakan ve dönüştüren bir tutku bu.

Niyetim doğum haritamı tek tek açıklamak değil. Yine de nasıl bir kadın olduğumu algılamaya çalışsam, bu gezegenlerin diline başvururum. Üzerine düşünmek için. Kendimi görmek için. Yıldızlarda görmeye çalıştığım bu değildi ancak yıldızlara anlattığım öyküler hep bununla ilgili. Benimle ilgili.

Geçtiğimiz yaz Venüsle Jüpiter'in kavuşumunu izlemiştim. İçimdeki genç kızı bir yıldıza yolcu etmeden önce. Bu bir benlik. İçimizde çözümleyemediğimiz anları, sevdiğimiz anları, acısını taşıdığımız anları taşırız: Benliklerimizi. O genç kız... kırgındı. Bu yaz çok ağladı sana itiraf etmeliyim. İddia ediyorum, tanıdığım kimse benim gibi ağlayamaz. Bu konuda oldukça yetenekliyimdir. Neden ağlamıştım... Ben değil, o ağlamıştı bunu anımsıyorum. Belki de beni bırakmak istemediği için ağlamıştır. Evet öyle, genç kız yanım beni bırakacağı için çok üzgündü. Bu nedenle içli içli ağladı. Ben de saçlarını okşadım, kollarını sıvazladım ve... onun kalbimdeki evini temizledim. Kalbimdeki odasını. 

Burası senin evin. Hadi gir. Rahat ol. Burası sana ait...

Artık üzgün değil. Hiç değil mi bilmem. O, yeni evinde. Orası hep onun eviydi ama oraya girmeyi hep erteledi. Neden -bunu da- bilmem... Belki de çekinmiştir. Benden çekinmiştir. Olabilir. Ne dersin?

Kendimi seviyorum. Bu beni rahatlatıyor. Yıldız seyahatlerimin birinden getirdiğim bir hediye vardı. Bir mesaj şişesi. Neptün kıyılarına vurmuştu. O şişeyi bir heves açtığımı anımsıyorum. İçinden bir cümle çıktı: Sevgiyi keşfettiğinde yüreğin ferahlayacak (şşşşşş bu bir sır, kimseye söyleme sakın sevgili okur). Bu çok önceydi. Bu cümleyi çok erken buldum. Ya da belki de, erken değildi de, ben sadece okudum. İç sesimle okudum. Görmedim bu sesleri. İçimde bildim ama görmedim.

Şimdi duyuyorum, kendi sesimle duyuyorum. Kalbim ferahladı mı? Bu, bildiğimiz anlamda bir ferahlama değil. Bu bir, algı. Algı değişimi. İçimdeki kırgın genç kızla olan acılı vedam, bana bunu hediye etti.

Not: Diğer elementlerden olan okurlarım 'ben de var ediyorum!' diye kızmasın. Tabi ki ediyorsun canımcım okurcum benim. Ama her elementin doğası farklıdır, ben bu yazımda mecazlaştırma yaparak kendimi anlattım yaaa, bu da bir algı - bakış açısı. Topraklar biraz şeydir bilirsin, hah, katı. Tutmak ister, içindekini dışarı görerek göstererek çıkarırlar; böyle var ederler. Ateş, hava ve su daha farklı bir doğada.

Geçici izler.

 

Çocukların hızlı hızlı konuşmalarına kulak misafiri olmayı seviyorum. Kendi aralarında yaptıkları gündem dedikodularına kulak misafiri olmayı. Son günlerde örneğin, dünya kupası muhabbeti gündemlerindeydi. Bu işin kitabını yazmış yorumları beni biraz etkiledi kabul ediyorum. Sanırım en çok da, o muhabbet anında tüm dünyayı küçük gruplarına indirgemelerinden etkilendim. Sanırım, içimdeki bir yan, aynı taşlara basarak yürümek için yolun bir ucundan diğer ucuna büyük adımlar atan zamanlarıma, özlem olmasa bile, sevgi dolu bir iç çekiş duyuyor.

Küçükken çoğu zamanım anneannemlerde geçti. O yıllarda bundan hiç hoşlanmasam bile, bakkala hep ben giderdim. Bir amca ile karısı bakkalı işletirdi. İsmini de hatırlıyorum. Onlar olmadığında çalışan bir abi de vardı. İlginçtir, veya değildir, o sokak üzerinde art arda tam üç bakkal vardı. Buna karşın bence çoğu kişi ortadaki benim de gittiğim o bakkalı tercih ediyordu. Bunu tabi tam olarak bilemem ancak belki de benim çocuk zihnim ''mutlaka ikinci bakkaldan alışveriş yapmama'' tembihlendiği için, o bakkalın asıl bakkal olduğunu düşünüyordu.

Hala orada üç bakkal da duruyor mu bilmiyorum. En son haberdar olduğum şey, ikinci bakkalın el değiştirdiğiydi. Bunu direkt olarak görmediğim için mutluyum. Çünkü o bakkal ve hatta gitmediğim diğer bakkallar da, benim çocukluğumun arka planındaki motiflerdenmiş gibi görünüyor. İnsan büyüdüğü yıllarda gözlemledikleriyle aslında dünyayı ilk önce kendi içinde kuruyor. Bir bakkal, sadece bir bakkal olmayabilir sözgelimi.

Örneğin o üç bakkalın yan yana sıralanışı benim için ikinci bakkaldan alışveriş yapma tercihim demek. İkinci bakkalın bizzat kendisi ise, oraya gitmeden evvel oflayıp poflayışım, sabah aldığım börek veya poğaça (evet satılıyordu ve fiyatı uygundu), akşam aldığım yoğurt ve ekmek (ama en çok yoğurt, çünkü onu taşımak da gözümde büyürdü). O zamanlar ofladığım bu göreve bugün sevgiyle bakmıyorum hayır. Bu daha çok, anımsamanın verdiği hüzün olabilir. Yumuşak bir hüzün. Çünkü zamanla, özellikle de dış dünya dekorlarımız değiştikçe, içimizdeki dünya da çatırdar. Bunun gibi.

Küçükken özellikle de yazları hep tayt ve tunik giyerdim. Bunu gerçekten sevmezdim. Neden söylemediysem... Aslında güzel giysilerdi. Değişik, tam seveceğim. Ancak ben 'tam' sevmezdim. Kardeşim mesela elbiseler giyerdi. Uçuş uçuş elbiseler. Benim de elbiselerim olduğunu fotoğraflarımızdan görüyorum ama... Onlar da seçilmiş elbiselerdi. Belki annemin, belki teyzelerimin bana seçtiği elbiseler. Ben de sesimi çıkarmazdım tabi. Hatta üstüne düşünmezdim bile. Sonuçta, evet renkli ve farklılardı. Galiba güzellerdi de. Yine de sesimi çıkarsaydım, ki o zamanlar neyi sevdiğimi kendime itiraf etmemiştim, başka giysiler giymek istediğimi söylerdim biliyorum. Hayır uçuş uçuş elbiseler de değil. Ne isterdim bilmiyorum, bildiğim tek şey... neyi istemediğim.

Tüm hayatım neyi istemediğimi görmekle geçti. Belki de tam da bu nedenle istemediğim şeylerin tam göbeğinden ilerledim. Benim sınıflarım bile bir tuhaftı. İyi sınıflarım da oldu kabul ama çoğu iletişim bağı zayıf sınıflardı. Sınıf deyince benim aklıma yıllar evvel ortaokulda gittiğim dershanedeki sınıfım geliyor. Hayatım boyunca, bakın abartmıyorum tüm hayatım boyunca, istediğim arkadaş grubunu orada bulmuştum. 7. sınıfta gittiğim dershanemdeki sınıfımda. Sonra sınıflarımız değişti, sonra bir daha değişti (sınavlardaki başarı derecesine göre ilk beş ve son beşe girenler sınıf düşüyor ve çıkıyorlardı) ama o arkadaş grubuyla geçirdiğim zaman dilimi (ve hatta elimde kalmış olan beş kişilik grup fotoğrafımız bile) hep içimde bir sıcaklık olarak kaldı. O zamanlar anlamamıştım. Tüm o yıllar boyunca bile, büyürken ve hatta büyüdükten sonra bile anlamamıştım, ama ben en çok da o beş kişilik fotoğrafımızdaki anda mutluydum.

Neyi seviyorsak onlar hakkında konuşurduk. Çoğunlukla müzik. Ben zaten ilgi alanı kontenjanıyla hep kolayca arkadaş edinmişimdir. :) Ergenlik yıllarında bunu yapmak ise çok çok çok kolaydır. Birlikte müzik dinlersiniz, izledikleriniz okuduklarınız dinledikleriniz hakkında konuşursunuz... sonra baktınız anlaşıyorsunuz, her şey hakkında konuşabilirsiniz. Çocukken genelde o aşamaya daha sonraları geçilir ama yine de bağ kurmak kolaydır. Kendin olarak kabul görmek, kolaydır. Bir de aynı başarı sıralamasında olduğumuzdan da olabilir tabi, hayata bakışımız da benzerdi onu anımsıyorum. Bu nedenle birbirimizin yanında birbirimizdik. Ders çalışmaya bakışımız aynıydı, geleceğe bakışımız benzerdi ve en önemlisi, henüz çocuktuk.

İsimlerini de hatırlıyorum. Zaten bazılarıyla yıllar sonra bile hala takipleşiyorum. Hala aynılar. Hala o beş kişilik grubumuzdaki gibiler. Muhtemelen değiştiler, benim gibi ama yine de... Çocukluğumda tanıdığım herkesi tanıdığım yüzüyle anımsıyorum sanırım. Örneğin birinin yüzündeki şaşkın sırıtışıyla veya sevdiği bir şarkıcıya olan hayranlığının coşkusuyla. Bu nedenle de, eskiden tanımış olduğum kişiler aradan kaç yıl geçerse geçsin içimdeki kişisel zaman dilimimde hep en güzel yüzleriyle yaşıyor olmalılar. Ne şanslılar, değil mi? Bazen böyle düşünüyorum. Acaba ben de onlar gibi birinin içindeki şahsi zaman diliminde en güzel yüzümle yaşıyor muyum diye düşünüyorum. (Hayır, gibi geliyor.)

Sanırım artık mezuniyet zamanı geldi. En çok da buna özendiğimi fark ettim. İlk iki mezuniyetim pek sayılmaz sanırım. İlkokul mezuniyetimi anımsamıyorum bile, sadece bir fotoğrafa bakabiliyorum. Ortaokul mezuniyetim ise benim için pek güzel değildi. Yine tüm fotoğraflarımda kocaman gülümsemiş ve önüme çıkan herkesle anı olsun diye fotoğraf çekilmişim :) ama yine de... O yıllarda iyi değildim. Lise mezuniyetime gitmeyi istemiştim ama benimle annem veya babam gel(e)meyeceği için istemiyorum demiştim. Mezuniyetime halamla gitmek istememiştim. Mezuniyet akşamı hava yağmura kayacak gibiydi de -bir itiraf- iyi ki gitmemişim işte diye kendimi avutmuştum. Yine de kepim ve cübbemle fotoğraflarım var. Hatta bir fotoğrafım anneannemin misafir odasında asılı da o fotoğrafı her görüşümde vay be diyorum. Aslında ilginçtir yüzüm pek değişmemiş gibi görünüyor. Oysa değiştiğini biliyorum ama fotoğrafa bakınca çok ufak değişiklikler dışında aynı kızmışım gibi görünüyor. Sanki başka kimse aradaki benim gördüğüm o devasa farkı göremezmiş gibi. Bu nedenle de vay be diyorum, vay be.

O fotoğraf çekimine bir tık geç gitmiştim. O sıralar hoşlandığım bir çocuk vardı onu hatırlıyorum. Sanırım benden çekinen bir yanı vardı, sanki öcüydüm Allah Allah. Keşke çekinmeseydi, bunu düşünüyorum. Keşke ben de çekinmesine izin vermeseydim, bir de bunu. Sanırım bu yazımı okusa bile kendisi olduğunu anlayamaz. Zaten artık o bile onu tanıdığım hali gibi görünmüyor olmalı. Aslında kimse, onu tanıdığım haline benzemiyor (şşş).

Üniversite mezuniyetim tatlıydı. Hatta en çok içime sinen mezuniyetim oydu. Mezuniyetten önceki günlerde sınıfta önüme gelene bir defter doldurtmuştum. Benim ve üniversite yıllarımız hakkında ne not almak istiyorsan yaz, demiştim, bir de bana bir şarkı öner. Keşke daha çok kişiye yazdırsaydım ama defter doldurma işini geç akıl etmiştim. Aynısını orta sonda da yapmıştım. Bir defteri önüme gelene doldurtmuştum. :) Ben böyle şeylere hep değer verdim. İzlere. Hep de güzel izler bıraktığımı gördüm. Ama geçici izler. Bu biraz kalbimi hüzünlendirse de, bilmiyorum, belki de önemli bile değildir.

Aslında üniversite mezuniyetimden önce de üzgündüm. Hatta ağlamıştım. Yine lise mezuniyetim gibi olacak sanmıştım. Çok üzülmüştüm biliyor musun, artık biliyorsun. Ama sonra mutlu olmuştum. Mezuniyet elbisemle çok güzel görünmüş ve en sevdiğim hocamdan geçici bir mezuniyet kağıdı almış, fotoğraflar çekilmiş ve çok mutlu olmuştum. Hatta üniversite yıllarımın en mutlu günü, en içimde hissettiğim gün o gündü: Mezuniyetim.

Bazen başka kararlar alsaydım bugünüm nasıl olurdu diye düşündüğüm oluyor. Başka bir bölüm okusaydım, okulu ilk yılın ardından bırakıp başka bir bölüme geçseydim... yüksek lisansa o yıl pattadanak başlamasaydım... Birini beğendiğimde ve onun da beni beğendiğini bildiğimde onun hayatımın aşkı olmasını beklemeseydim. Arkadaşlarıma çok değer verirken, korkmasaydım. Keşke korkmadan bir şeyi olsun yapsaydım mı yoksa? Hayır. Ama benzer. Belki de farklı yapmam gereken bir şey yoktu bilmiyorum. Sadece aklıma gelince aklımdan geçiririm. Daha mutlu olabildiğim bir versiyonumu.

Beni bu zamana getiren şeyler için yapabileceğim hiçbir şey yok. Çoğunu hatırlamıyorum bile. Hatırladığım tek şey, izler. Bundan sonra farklı olabilir tabii. O sadece yoldu, ben değildim; bunu unutmamalıyım biliyorum.

(11.06.26)

Yaşam Lekesi.

 

Annemle aramızda aşılamayacak duvarların olması beni üzüyor. Bunu o dahil kimseye itiraf etmem. Belki de bu nedenle suçlu benim, değil mi? Hem genelde evlat tarafı suçludur. Anlıyorum, kolay değil içinde bir canlıyı büyütmek, onu doğurmak, onunla ciyak ciyak zamanlarından itibaren ilgilenmek, palazlandırmak, yürütmek, büyütmek... Anlıyorum. Yine de, tüm çabalarımın boşa gitmesi, beni bu konuda suskun biri yaptı.

Annem hakkında yazmak iyi olduğum bir alan değil. Sanırım gelecek olası bir yorumdan çekiniyorum. Lütfen yorum yapma mı demeliyim; o halde yazmamalıyım. Hayatta en çok kalbimi kıran kişinin hep annem olacağını sanırdım. Ancak zamanla ona ve onunla olan ilişkimize alıştım. Bu ilişkinin iyi olmadığı kesin, kötü de denemez. Artık denemez (benim çabam ve özverimle - bence). Yine de hep, çok küçüklüğümden beri hep, uzak.

Bu canımı yakmazdı, eğer annem gerçekten uzak bir kadın olsaydı. Soğuk, duvar gibi soğuk ifadesiz biri olsaydı. Cevap alamadığım, ellerimi bomboş bırakan bir duvar gibi bir kadın olsaydı... Sesinin tınısı bu kadar nameli olmasaydı. Bu kadar kolay gülümsemeseydi, konuşmayı bu kadar çok sevmeseydi :), bu kadar... bu kadar... diğerlerine bu kadar... Bir bana uzaktı. Hep. Bu benim suçum değil, bunu anlayalı çok olsa da... Bunu kabulleneli, annemi, tavrını, uzaklığını, buna bakış açımı, her şeyi, kabullensem de... onu ve bizi böyle kabul etsem de... boşluk bile bitse de... Bu benden çok şey götürmenin ötesinde, bana götürülebilecek bir şey bile vermedi. Bu, bir çocuk, hele de bir kız çocuğu için zor bir şeydi. Hala öyle, zor.

Küçükken onun yanaklarını okşardım. Bunu ben de hayal meyal hatırlıyorum. Çok küçükken, çok çok küçükken... bir evim olduğunu bilirken. Sonra bitti. O yumuşak ev hissi, bitti.

Bu aslında biraz zorlama bir yazı. Ama bloğumda annem hakkında bir yazı olmasını isteyen bir yanım var. Hazır artık nihayet kalbim sakin, anlatmak istiyorum. 

Benim bileğimde bir doğum lekesi var. Ben çok çok çoook küçükken anneme ''bu ne'' diye sormuşum da, annem de bana ''ben'' demiş. Sonra bana kim bileğimdeki o doğum lekesini gösterse ben de herkese kendimden emin bir şekilde ''annem'' demişim. Bu beni güldürüyor. Bunu daha evvel birkaç kez laf arasında anlatmıştım. Doğum lekesi üzerine konuşmuştum. Ne demiştim... Bir kere bir şeyi anlatınca o şey bayatlıyor. Yine de bu bayatlamış anlatımı yazıma ufalamak istiyorum.

Ne dediğimi ben bile unutmuşum bak sen şu işe ahahhahah... Ciddiyim, oturdum düşündüm; yok. Doğum lekemizin annemizin karnında geçirdiğimiz günlerden bize bir hediye olduğunu bu nedenle de ne zaman bileğime baksam bu izin bir dönem karabasanlarımı dağıttığına benzer bir durumu anlatmıştım.

Bir adım atsaydı, tek bir adım... ben ona koşardım. Kucak kucak kucak yapmış mıydı bana hiç acaba? Bilmiyorum. Belki de o, öyle bir kadındı. Kardeşimin çocukluğu için benden gelen bir antremana sahipti bunu biliyorum. Bu nedenle kız kardeşim, bana hiç kucak kucak kucak yapılmadığını hiç anlayamaz.

Anneme kırgın değilim. Bu nedenle kızgın da değilim. Anneye kızılmaz değil mi? Ama kırılabilirsin. Ben kırgın değilim. O kırgınsa da bilemem. Bence evlatların da bazı hakları olmalı...

Bu, kalbimde iyileşmeyecek bir yara. Bir iz. Belki yaşam lekesi. Bunun telafisi yok. Bunu böyle kabul ettim. Bunu çözmek için çok çabaladım. Kendi içimde büyük oranda çözdüğümü gururla söyleyebilirim. Bence bu, gerçekten gururlanmaya değer bir şey. Çünkü beni yerden göğe, gökten yerin dibine vurdu (her seferinde). Ben asıl... babama kırgın kaldım. Anneme değil, hep en çok en yakın arkadaşım olduğuna inandığım babama (belki de bu nedenle) kırgın kaldım. Güzel gülümsemelere kolayca aşık olmamı sağlayan babama... Çünkü anlamadı, onu ne çok sevdiğimi hiç anlamamıştır. Defalarca söylesem de... Artık anlatmayı bıraktım.

Anlatmayı bırakmak güzel bir karar. Artık sorunlarımız bitmiş olmalı. Zaten yoktu, değil mi? Sadece ben kırıldım. Defalarca kırıldım ama sorunlarımız yoktu. Ben arada bunları çözmek istedim ama sorunlarımız hep benim sorun çıkarmamdı. Hep, buydu. Bu nedenle artık bıraktım.

Baksana bloğumun her yanında kıpkırmızı bayraklar dalgalanıyor. Bunların rengini açmaya çalışmıyorum. Ben buyum. Kendimi her halimle görüyorum. Görmediğim hallerimi de kabul ediyorum. Ben, uzun bir yoldan geldim. Çok yorucu bir yol. Aç susuz... Kimseden su isteyemedim, kimse de bana su vermedi. Hatta... yolda yükler bile edindim (herkes gibi). Çok yoruldum. Sonra bitti. Bu muydu? Buydu. Bırakınca her şey kolaydır.

Beklentisizlik.

 

Kimseden hiçbir şey beklememenin özgürlüğü, böyle bir şey var. Evet, birileri sana bir şeyler 'verebilir', profesyonel veya samimi bir ilişkilenme biçimi ve düzlemi kurulabilir ve hatta bağ bile oluşabilir. İş bağı, aile bağı, arkadaşlık bağı, romantizm bağı. Bağ. Bu kelimeyi severim ama ona bağlanmıyorum.

''Çünkü bana bunun için izin verilmedi.'' Böyle diyebilirdim, hala diyebilirim. Buna hakkım var. Bu cümleyi hep başım dik kurabilecek biriydim. Bir cadı!, böyle biridir. Başı dik biri. Bu yüzden de pek çok kez taşlanmışımdır. Sonra yine bağra basılmış, yine taşlanma olasılığıyla baş başa bırakılmış ve...

Bağ kelimesini severim ama bu kelime benden, kendim dışındaki tüm beklentilerimi çaldı.

Buna çok öfkeli olduğum zamanlar oldu, hala olabilir. Yapabileceğim ve aslında biliyor musun (bu yazının tek itirafı bu olacak) yapmak istediğim (belki de artık) hiçbir şey yok. Belki de, kalmadı.

Beklentin kalmayınca böyle olur. Heves de kalmaz, istek de. Gözlerin parlayarak bakmazsın. 

Kendime bayılıyorum. Bunun hakkında bir yazı yazmak istesem de çok dillendirmek iyi mi bilmem. Bir küçük altyazı geçsem, yine de bunu yapabilir miyim? Kendime bayılıyorum. Bu benim, buna gerek var mıydı bilmem, beklentisizlik karşısında aldığım şey gibi görünüyor.

Bu yolla olmak zorunda mıydı; bunu düşünüyorum. Keşke bu yolla olmasa mıydı, bilmiyorum.

Birini sevmek içinde beklenti barındırır mı? Barındırır. İnsan olmak bunu mu gerektirir? Başka bir şey olsaydık da barındırır mıydı? Evet. Sözgelimi bir kedi, bir yunus, bir ağaçkakan olsaydık da birini sevmemiz halinde beklenti beslerdik.

Ben kimseyi veya bir şeyi sevmiyor muyum? Seviyorum ama beklemiyorum. Hayat benden bunu gerçekten aldı ya, vallahi durumu dramatikleştirmeyim dedim ama ne yapabilirim... Artık üzüntümü de geride bıraktım. Çünkü beklemediğim bir şey var. Sanırım insan hayatta her şeyin olabileceğini kabul ettiğinde böyle oluyor. Beklemiyor.

Beklemiyorum. Neyi bilmiyorum. Bir karşılık, hayır. Kalmak. Bunu beklemiyorum. Kalmayı, beklemiyorum. Oysa ben hep, hayatta bunu istedim belki bilirsin. Kalmayı istedim. Elimde olsa ruhumu içimden çıkaracak kadar büyük bir tutkuyla bunu istedim. Bir şeyde, tüm varlığımla kalmak.

Bu, tehlikeli. Kimse bunu hak etmez. Bir şey bunu hak eder ama o da tehlikeli. Evet, çünkü kalamazsın. Tehlike bu. Kalamazsın. Belki de hayat böyle bir yer değil. Dünya böyle bir yer değil.

Bunu fark etmek büyümek, olgunlaşmak ve türevi bir kavram olmasa da, afili bir kelimeyle ifade edilebilir. Oysa sadece üzücüydü. Benim için. Bunlar benim için olanlar. Kalanları gördüm. İçim gitmedi, kıskanmadım, imrenmedim. Arada isyan ettim ama kendi kalmama izin verilmeyişlere isyan ettim; diğerlerine değil. Kendime değil. Kalmama izin verilmeyişlere.

İnsan değişiyor; öte yanı bu. Belki de artık eskiden düşündüğüm anlamda bir ''kalma'' halini deneyimlemek istemiyorum. Son günlerde bundan kaçamıyorum. Oturup da düşünmüyorum, bu fikirde de kalmıyorum. Belki de ben kalamayan biri miyim? Hayır, ben bu hayatta en çok kalabilecek kişilerden biriydim. O büyüüüükkk potansiyel bende hep vardı ve en acısı bunu hep bildim. Çok gençsin bla bla. Eskisi kadar değil. Bu da beni üzdü, çok üzdü. Yapılabilecek bir şey yoksa burada da kalma.

Keşke kalabilseydim. Geçecek olsaydı bile, kalabilseydim. Kalamadım. Bu beni üzdü. Çok üzdü. Çünkü artık kalamam.

Kimse de kalmadı zaten. Kimse, hiçbir şey. Kalmadı. Kalmak istemedi. Bu beni yaraladı, çok yaraladı. Değersiz hissettirmedi. Aksine, bu yolla kendime bayılmak dışında açık kapım kalmadı. Kalmadı.

Özgürlük bu mu? Hep biraz ''korkutucu'' biri olmuşumdur. Belki de insanlar bende bu kalmama, kalınmama halini içten içe seziyorlardır. Bir cadı olmak bunu gerektirmez ama... 

Ben bir cadı değilim. Olsa mıydım? Bir cadı. Bunu severdim. Ama bir cadı olmak için bile bir şeyin kalması gerekir. Bendeyse, evet, hiçbir şey kalmadı. Kalan benim.

Sözü burada kesmeli miyim? Yoksa umut verici bir son mu yazmalıyım? Umut nedir; devamlılık mı? Kalan benim, bu bir son mu? Bir kapanış. GÜM.

Beklenti bana sadece gözyaşı verdi. Derin gözyaşları. Bir sürü gözyaşı. Yalnızlık. Fiziksel acı. Yargılanma. Beklenti beni bir cadı yaptı. Oysa ben, artık beklemiyorum.

Kendi değerini kendin belirlersin, cart curt. Bu, değer belirlemek değil. Bu, kalınması. Kalmak. Bu, bu kelimedir. Kalmak. Kalmak... Belki de adaletsizce, belki de karşılığı var ama göremedim. Bilmiyorum. Bilmek isterdim ama malesef artık kalamam. Beklentisizlik insanı özgürleştirir. Başka biri yapar. Belki de, kendisi yapar. Bilmiyorum.

Bunu kabul etmek zor, belki de zordu.

Midori.

 

Midori benim yeni günlüğümdeki ilk yol arkadaşım. Nedendir bilmiyorum, onu bloğumda da tanıtmak istedim. O, Haruki Murakami'nin İmkansızın Şarkısı isimli kitabının karakterlerinden birisi. Aslına bakarsanız kitaptaki ana karakter bile değil ama benim kitaba dair en çok, hatta dürüst olmak gerekirse tek, sevdiğim detay. Bu kitabın filmini izlemedim (açıkçası beni de pek çekmedi) ama filmde Midori'ye hayat veren Kiko Mizuhara'yı da pek severim. Hatta kendisi geçen yıl saçlarımı kestirdiğimdeki ilk günlerimi atlatmamda bana yardımcı olmuştu sağ olsun ahahhahaha. Ah neyse, boşver. (Ama buna rağmen yeniden saçımı çok kısa kestirmek istediğim bir zaman dilimi yaşadım, akıllanmamışım.)

Anlayacağın Midoriyle evvelden de bazı paylaşımlarımız olmuştu. Hatta kendisini kitabı okuduğum ilk dönemde birkaç seferliğine iki lafın belini doğrultma arkadaşım da yapmıştım. Ancak nedendir bilinmez sonra yine canım Aomame'ye dönmüşüm. Yalnız fark ettim de ben Murakami'nin kadın karakterlerini baya seviyorum. Ciddili seviyorum hem de. Kanlı canlı insan olsalar kankam falan olsunlar isterdim o derece seviyorum hani. Buna rağmen Murakami Bey, bence, kadın karakterlerine yeterli önemi göstermiyor. Yani tamam, Aomame bir keresinde bir kitabının ana karakteri (ilginçtir) oluvermişti. Ancak onda da Aomame'nin kodumu oturtturan eril yanını vurgulamadan duramamıştı yazarımız. Şöyle gerçekten agresif veya pasif agresif olmayan güçlü bir kadın karakteri ana karakter hiç yapmamış Murakami (baya da kitabını okumuş olmama rağmen ben hiç rastlamadım). Belki de her ana karakterinde kendini yaşamak istediği içindir, kim bilir... (Bundan çok fazla şüpheleniyorum ama konumuz Murakami değil tabii ki).

Günlük yazarken ''sevgili günlük'' ve türevi bir ifade biçimi kullanmak yerine, kendi seçtiğim bir karaktere (bir yazar, ünlü, sanatçı veya karakter, hatta evcil hayvan, her şey olabilir) yazmayı tercih ediyor ve bunu inanılmaz çok seviyorum. Ben de bunu yapmaya üniversiteye geçtiğim yaz başlamıştım. Sanırım cansız bir nesneye düşünce ve hislerimi aktarmak beni kesmemeye başlamış ki, ben de devreye hayal gücümü sokarak kanlı canlı bir insana anlatırmışçasına yazmışım içimden geçenleri. Bunun benim üstümde birden çok faydası oldu tabi. İlki dediğim gibi canlı bir varlığa anlattığımı düşünmem cansız bir deftere anlatmaktan daha rahatlatıcıydı. Orada biri var hissini falan da hissettiğim yoktu bu arada. Ama yine de ''birine'' anlatmak, ''bir şeye'' anlatmaktan daha hoş geliyordu bana. Evet doğru kelime, hoş. Hoşuma gidiyordu. :)

İkinci ve benim için daha önemli olan sebep ise, ilginçtir, bir yerden sonra sanki anlattığım kişinin bakış açısını benimseyerek veya benimsediğimi düşünerek düşüncelerimi farklı bir bakış açısıyla görebiliyordum. Örneğin, ''Midori benim şimdi bu anlattığım olayda nasıl bir tepki verirdi, bu olay hakkında ne düşünürdü,'' gibi. Açıkçası bu soruları da hiçbir zaman açık açık düşünmedim. (Ki açık açık düşünmek ve hatta bunu düşünüp bir yazı yazmak da verimli olabilir.) Ancak ben daha çok bunları sezgisel olarak farkındalık boyutunda algılıyordum. Bu konu üzerinde İlkay olarak uzun uzun düşünmüyor, adeta bir anda Midori gibi düşünüyordum (Midori'yi temsili olarak kullandım, yoksa onun ne düşüneceğini şu anda tam olarak bilemiyorum :). Sanırım bu da beni bir şekilde pratik biri yapmış. Empatik doğru ifade olmayabilir ancak başkalarının bir konu hakkındaki izlenimlerini algılama yetim bu pratiklerimle hız kazanmış gibi görünüyor.

Midori'ye doğum günümde yazmak istedim. Aslına bakarsanız defterin hiç dokunulmamış sayfası bana öylece bakarken, hatta tarihi yazdıktan sonra bile, Midori'yi seçtiğimden bihaberdim. Aklımda birkaç olası isim olsa da, Midori bunlardan biri değildi. Sonra sanki elim benim bilincimin algılayamayacağı bir hızda bilinçaltımı okudu ve ''Sevgili Midori''sine seslendi. Böylece ilk yol arkadaşım beni boş satırlarda beklemeye başladı. Başlangıçta tutuktum. En son düzenli günlük yazmamın üstünden baya zaman geçti. Yine aralıklı olarak bir şeyler yazdığım olmuştu ama o aralıklar arasındaki zaman dilimleri o denli uzaktı ki, kendimi günlük yazıyor gibi bile hissetmiyordum. Hatta biliyor musun, bazen günlük yazıyor, sonra tıpkı blogdaki sildiğim yazılar gibi sayfaları koparıp atıyordum. O sayfa o defterde kalsın istemiyordum sanırım. O sayfa benimle birlikte zamanda ilerlesin istemiyordum. Nitekim öyle de oldu. Ne yazmıştım hatırlamıyorum.

Her günlüğümün ilk sayfasını günlüğümle tanışmak, son sayfasını vedalaşmak için kullanırım. Ciddiyim, defterim sanki canlı bir varlıkmışçasına ona önce kendini tanıtırım. Evet önce yazarı olan kendimi değil, yazdığım deftere kendini tanıtırım. :) ''Sevgili bilmem ne, sen benim bilmem kaçıncı günlüğümsün,'' gibi. Böylesi dediğim gibi biriyle sohbet etmişim gibi hissettiriyordu. Şimdi de benzer bir şey yaptım ama daha çok o andaki karşılaşmamızı yazdım Midori'ye. Nereden geldiğimi, nereye gitmeyi umduğumu değil; neden orada onunla olduğumu yazdım. O anki his ve düşüncelerimi yazdım. Günlük yazma amacı da aslında budur ancak ben, sanırım :), bir şeyleri inciğine cinciğine açıklayan birisiyim. Günlüğüme bile, ahhhh. :)

Sanırım neden Midori'yi seçtiğimi anladım. Çünkü ondan öğrenmek istediğim bazı şeyler var. Onunla ben benziyoruz biliyor musun sevgili okur. Yani Midori ile ben. Sanırım kendime yol arkadaşı seçerken buna dikkat ediyorum. Kendimde geliştirmek istediğim özelliğe sahip bir karaktere anlatmaya özen gösteriyorum. Bu özellik bende de oluyor, çünkü bende hiç olmazsa ortada gelişecek bir şey de olmaz; ancak öte yandan o karakter o özelliği daha güzel kullanabiliyor. Onun bakış açısına ihtiyaç duyuyorum bu nedenle. Ona yazmak bizi birbirimize yaklaştırıyor. Bir noktada tüm yol arkadaşlarımdan ayrılma nedenimiz de bu oluyor olmalı.

Günlük yazmadığım dönemde blog yazdım. Ama oradaki sesli veya sessiz okurlarıma anlatmak ile, kendi seçtiğim bir imgeye anlatmak arasında da fark var tabii ki. Blog dilimi kullanmam defterlerimde. Daha çok İlkay olurum. Daha şeffaf. Sanırım bugünlerde buna biraz ihtiyaç duyuyorum. Kendimi farklı bir gözle görmek, günlük yazmaya dair sanırım en sevdiğim durum.

Genel Kültür Bilgisi (Boş Beleş) Notuuu: Ayrıca Midori Japonca ''yeşil'' anlamına geliyormuş. Google amca şöyle diyor: ''Midori , sürgünlerin, genç yaprakların veya bütün bitkilerin rengini ifade eden Japonca bir kelimedir. Ayrıca ormanları, doğayı veya çevreyi temsil etmek için de kullanılır.'' Aomame de Japonca ''yeşil bezelye'' demek idi. Murakami yeşil rengini seviyorduysa demek. Neyse Midori ismini beğendim.

(09.01.26)

La vie est un voyage.

İçim, yıldızlarla dolu rüzgarlı bir yaz gecesi gibi sevgili okur.

Böyle gecelerde gökyüzü açık, yıldızlar ışıl ışıldır. Gündüzün sıcağı ve bunaltıcılığı yerini serin havaya bırakmıştır. Serin ve şiddetli bir rüzgara. Bu nedenle yıldızları uzun uzun izlemek için bir gece daha bekleyeyim dersin. Yine de içinde tanımlayamadığın bir genişlik vardır. Ferahlık olmasa da... içinde uzay zaman bükülmüş bükülmüş bükülmüş ve nihayet genişlemiş gibi hissedersin.

Uzayın büyük bir kısmı karanlık maddeden oluşuyormuş. Onun nasıl bir yapı olduğu bilinmiyor. Ben de kendi içimdeki karanlık maddeleri anlıyorum. Kendimi sorguladığım falan yok. Sanırım sorgulama olayı direkt benim kişiliğim. Yani oturup da bu niye böyle demem, şak diye farkındalık gelir bana. Neden sonuçludur pek tabii ama ben sabırsız biriyim. Üstüne uzun uzun düşünemem vallaa.

Bazı geceler hala hüzünlü olduğum oldu. Ama eskisi gibi değil. Hüznümün sebebi korkum aslında. Bir şeylerin olmayacağına inanmak, bir şeylerden vazgeçmek; onu deneyimleyebileceğini bilmekten çok daha kolay. Oysa bir şeyler için emek vermek kadar insana yaşadığını hissettiren bir şey yok bence.

Sana aynadaki yansımamı değil, direkt aynayı anlatıyorum değil mi? Bunun çok daha değerli olduğunu düşünüyorum. Yaniii, düşünüyordum. Sanırım bu nedenle yansımamdan çok, aynamı yazdım. Sanki ayna değiştikçe, yansımamı da farklı görür oldum. Yansıma gerçeğin kendisi değildir, oysa ayna yansımayı gerçekten görebilen tek şeydir. Bu nedenle sana yolumu anlatmak bana hep daha güzel geldi. Beni görebil diye sanırım. Veya ben kendimi görebileyim diye bilmiyorum. İkisi arasında gerçekten bir fark var mı ki?

Sanırım önceden, mutluluğu bir ideal olarak ele almışım. Yaşım daha küçüktü ondan mı acaba? Yoksa fazla olgunluk yanılgısına mı kapılmıştım? Benim için pek çok şey bir idealdi. Bu nedenle onları tam olarak yaşayamadım. Ben bir ayna değilim. Bir şeyi kusursuz görmeme gerek yok. Hisler kusurludur. Evet öyle. Seni yanıltır. Yine de bizi canlı kılan budur. Yanılmak.

Belki de yanılgı da diye bir şey yoktur. Ama içimde daha o derse gelmedim. Bunun da korkuyla bir ilgisi olabilir mi sence? Boşver, hepsi zaman kaybı.

Sana bir söz yazmıştım hatırlıyor musun? Bir dersimde bir hocam laf arasında söylemişti, ben de o sözün sonuna bir cümle eklemiştim. ''Hayat bir yolculuktur (la vie est un voyage), ama kendi etrafında dönüp durduğun.'' Saçmalık. :) Yani benim eklediğim kısım. ''Hayat bir yolculuktur.'' Bu kadar.

Sanırım sadece kendi parçalarımı bulmaya çalıştım. Bir yapbozun dağılan parçaları gibi. Bir yerde hoşuma giden bir şey görünce, onun benim bir parçam olabileceğini düşündüm. Oysa bu da saçmalık.

Ben canlı bir varlığım. Ben insanım. İnsanlar parçalandığı yanılgısına sahip bütün- Bu kadar bilmişlik yeter!

Sevdiğim parçaları enstrümantal olarak dinlemeyi seviyorum. Şarkı başka bir şarkıya dönüşüyor. Bir dönem keman coverlarını severdim. Şimdilerde piyano dinliyorum.

(16.06.25)

Mutluluk, mutluluktur.

 

İnsanın hayal kurabilmesini sağlayan şey, bilgi. Ne o, şaşırdın mı sevgili okur? Pişştt. Evet, haklıyım. Bunu denedim ve onaylıyorum. Bir şeyi istemek için bir şeyi hayal etmelisin, bir şeyi hayal edebilmek için ise hayal edebileceğin şeyin olmasa bile, hayal edebileceğin şeyin parçaları hakkında bilgi sahibi olmalısın. Öyle bir şeyin mümkün olabileceği bilgisine, sahip olmalısın.

İnanca.

Ben, isteyemeyen biriydim. Kalbimin kırılmasından o kadar korkmuşum ki, içimden kendime bir söz vermişim: Hiçbir şey istememelisin... Buna o kadar çok inanmışım ki, bir şey isterken bile, bir şey istememe direncimi ''olmuyor işte'' mızıklanmamla gölgelemişim. 

Hayal bile kuramayan biri haline gelmişim.

Çünkü bilgiye sahip değilmişim.

Bir şeyi isteyebileceğim bilgisine mi... Evet temelde o ama...

İnsanlar çok şey isterler görünürde değil mi? Çok şey isteriz, keşke olsa deriz. Oysa acaba gerçekten ister miyiz ki?

Ben gerçekten istememeye karar vermiştim. Çok korktuğum için. 

Oysa insan, korkabilir.

Mutlulukların içinde kalp kırıklıkları vardır. Bir cam, aslında içerisinde kırıklık ihtimalini barındırır. Evet kırılmayabilir ama bir cam için, hep, kırılma ihtimali vardır. Buna karşın, cam camdır.

Mutluluk, mutluluktur.

(22.05.26)

Kahve Molası #1

Genç kadını oraya çeken bir şey vardı. Her gün öğle aralarını yayınevinin arka caddesindeki küçük kafede geçiriyordu. Oraya ilk gidişinde bu kendi halindeki mekanın sakinliği hoşuna gitmişti. İş yerine bu kadar yakın bir yeri bunca zaman keşfetmemiş olmasına şaşırmıştı.

O gün ne sıkıcı bir gündü diye düşündü genç kadın masasındaki çerçeveyi inceleyerek. Omuzları tutulmuş, gözleri bilgisayara bakmaktan acımıştı. Bir de üstüne kızlar öğle arasında kavşak tarafındaki restorana gidelim demişlerdi. Genç kadının kıpırdayacak hali yoktu ama o hafta için zaten tüm itiraz haklarını kullandığından bir kez daha oyunbozan olmaktan çekinip kızlara ''tamam,'' demişti, ''az bir işim kaldı, siz gidin ben de geleceğim.'' 

Dışarıda gök gürlerken yağmur yavaşça atıştırmaya başlamıştı. Genç kadın kızlara kısa bir mesaj atarak yağmura yakalanacağını, yemeğe gelemeyeceğini yazmıştı. Ne çok itiraz edeceklerdi. Ancak genç kadın önlemini çabucak alıp sessize aldığı telefonunu çantasının kalabalıklığına atıvermişti. Zaten canı o gün en başından beri ne sosyalleşmeyi, ne de bir şeyler yemeği istiyordu. Dışarı çıkmışken ofise geri dönmeyi de canı hiç istemedi. Şakaklarını ovarak göğü kaplayan gri bulutları inceledi. Ne sıkıcı bir gün...

Bacaklarında hissettiği yumuşaklıkla dikkatini ayaklarına çevirdiğinde dudakları kendiliğinden yavaşça kıvrıldı. Bacaklarında bir tam tur atan beyaz gri alacalı kedi, geriye yandan son bir bakış atarak az ilerideki kapının kedi girişinde kayboldu. Hafifçe atıştıran yağmurdan göz makyajını korumaya çalışarak kedinin izlediği yolu takip eden genç kadın, kendini sonrasında gizli mekanı olacak şirin kafede buluvermişti.

Mekan küçük olsa da, geniş tavanı ve açık tonlardaki duvarlarıyla ferah bir havası vardı. Loş aydınlatmalar ise özellikle de yağmurlu günlerde içeriye melankolik bir hava katıyordu. Krem rengine boyanmış duvarlardaki panolarda basit çizim karalamaları ile not kağıtları dikkat çekiyordu. Açık renk duvarların köşelerine çizilmiş desenler ilk bakışta gelişigüzel fırça darbelerini andırıyordu. Ancak uzaktan bakıldığında bu çizgilerin farklı figürlerin hareketlerini simgelediği anlaşılıyor, duvarlar bir araya geldiğinde ise adeta sessiz bir öykü anlatıyordu. Bu küçük mekan, ahşap masaların üzerindeki oyun ve sinema figürleri ile küçük sukulentlerin varlığı sayesinde daha da sempatik bir tavır kazanmıştı.

Genç kadın sipariş vereceği tezgaha doğru ilerledi. Tek başına seçim yapmak konusunda hiçbir zaman iyi olmamıştı. En iyisi kahve, diye düşündü hafifçe esneyerek, hem midemin bir şey alacağı da yok. Hangi kahveyi içsem... poooff!

Tezgahın önünde sipariş verecek kendisinden başkası bulunmuyordu. Acaba menü mü getiriyorlar diye düşündü etrafına göz atarak. Bugün neden aklım durdu benim böyle! Sonra tezgahın arkasındaki fiyat listesinde gözlerini dolaştırdı. Yok canım, işte buraya gelip siparişini...

''Latte.''

''Efendim?''

''Latte diyorum, vanilyalı latte iyi gelir. Üstüne yapacağımız çizim için seçeneklerimiz de var: Yaprak, kalp, kedi, gülen veya tercihe göre somurtuk yüz... belki ay, güneş de deneyebiliriz, ya da kar tanesine ne dersin?''

''Kedi mi?'' dedi genç kadın. Aklına ayaklarına dolanan kedi gelmişti. Sahi, o nerede acaba diye düşündü. Sonra sessizliğin garip kaçtığını düşünerek hafifçe gülümsedi. Gülümsemek gerginliğini azaltmıştı. ''Tamam o zaman,'' dedi sonra, ''vanilyalı latte alayım, üstüne de...''

''Kedi çiziyoruz!'' Tezgaha doğru hafifçe eğilmiş genç adam, sweatshirtünün kollarını biraz daha sıvayarak kahve kaplarını tezgaha çıkarmaya başladı. 

''Evet tamam öyle olsun,'' dedi genç kadın. Sonra da kafede kendisinden başka müşterinin olmadığını şaşkınlıkla fark etti. ''Bugün burası fazla sakin sanırım,'' dedi bakışlarını loş ışığın aydınlattığı duvarlarda gezdirerek. Dışarının puslu havası içerideki sakinliği ağırlaştırmak yerine yumuşatmış gibiydi. Aydınlatma duvarlardaki çizimlerin arasından dolanıyor, onları adeta hareket ettiriyordu.

''Aslında yağmurlu havalarda da rağbet görüyoruz ama bugün gerçekten sinek avladık. Sen üçüncü müşterisin.''

''En azından ilk değil'' dedi genç kadın hafifçe gülümseyerek. Gözlerinin kenarlarındaki koyu halkalar yüzünü hissettiğinden daha ciddi gösteriyordu. Buna karşın genç adam genç kadına yamuk gülümsemesiyle bakışlar atıp yaptığı kahvenin adımlarını açıklamaktan geri durmadı.

''Önce espressomuzu hazırlıyoruz. Bu kısım çokomelli, çünkü kahvenin aromasını bu veriyor.''

Genç kadın anladım dercesine hafifçe başını sallayarak genç adamı onayladı. ''Daha sonra,'' dedi genç adam genç kadına kısa bakışlar atmayı sürdürerek, ''sonra sütü köpürtüyoruz. Bu kısım da...''

''Çok önemli.'' Genç kadın cümleyi ciddiyetle tamamlayarak başını bir kez daha salladı. Gerçekten de dışarıda içtiği kahvenin yapılışını ilk kez izlemek onu biraz heyecanlandırmıştı.

''Evet öyle! Bu kısımda köpüğün yoğunluğu önemli. Kremsi, yumuşak bir dokusu olmalı.'' Genç adam elindeki metal sürahideki sütü çalkalayarak kremamsı köpüğü oluşturuyordu. ''Sonra...'' diyerek kahve makinesine uzandı, ''espressonun içine biraz vanilya şurubu ekliyoruz ki aroma katsın. Ve işte...'' diyerek metal sürahideki köpüğü kahvenin üzerine ekledi. 

Kahvesine uzanan genç kadını genç adam iki yana salladığı bakışlarıyla engelleyerek ''ama daha bitmedi!'' diye karşı koydu. Kahvesi genç kadının ellerinden uzaklaşırken genç kadın yorgunluğunu unutmaya başladığını fark etti. 

''Eeeennn eğlenceli kısmı kaçıramazsın: Latte art. Çizim yapacağız.''

Genç kadın hafifçe başını salladı. ''Evet, keyifli görünüyor.''

''Ne çizelim demiştin?'' Genç adam parıltıların dans ettiği gözlerini genç kadına çevirerek başını hafifçe yana eğdi. Gözleri kahverengiden yeşile uzanan bir ışık tayfına benziyordu. Gözlerinin rengini çözmek zor, diye aklından geçirdi genç kadın dudaklarının kıvrılışına engel olamadan. ''Kedi,'' dedi sonra gülümsemesini durdurmadan, ''kedi olsun.''

''Evet...'' Genç adam abartılı bir dikkatle ''köpürttüğümüz sütü... dikkatlice döküyoruz ve'' elindeki metal çubuğu köpüğün üzerinde usulca hareket ettirerek kahvenin üzerinde kedi silüeti oluşturdu, ''ve işte bıyıkları da...'' diyerek kahveyi genç kadına uzattı. ''İşte şimdi hazır... Nasıl buldun?''

''Ne tatlı!'' Genç kadının sesinin tınısında artık yorgunluğundan iz yoktu. Gerçekten de karşısındaki basit ama sevimli bir çizimdi. ''Kahve yapmanın bir sanat olduğunu bilmiyordum doğrusu,'' dedi sonra kahvesine uzanırken.

''E ama önce bir iç bakalım,'' dedi genç adam. Genç kadın, genç adamın dikkatli bakışları eşliğinde kahvesinden önce küçük, sonra şaşkınlıkla büyük bir yudum aldı. ''Bu işte gerçekten yeteneklisin!'' Bakışları genç adamın önlüğündeki kartı buldu, ''Cenker?''

Genç adamın genişleyen gülümsemesi ikili arasındaki çekingen havanın son adımı oldu. 

Yağmur, diye düşündü genç kadın, o gün ne çok yağmur yağmıştı. Sonra masasının kenarındaki çerçeveyi ellerinin arasında önce usulca sonra sıkı sıkı tuttu. Az kalsın işe geç kalıyordum, diye düşündü artık soğumuş şekersiz kahvesinden bir yudum alarak. Onun kahvesi ne hoştu. O ilk kahve... Tadı nasıl bu kadar canlı kalabilir hafızamda... Sonra tadını hiç beğenmediği soğumuş kahvesini kendinden uzağa ittirdi ve gri bulutların ardından belli belirsiz seçilen gökkuşağını izledi.

(02.03.26)

Ne yazdığım, yazmış olduğum... (önceden)

 

Ne yazdığımı merak ediyorum. Ne yazdığımı o kadar merak ediyorum ki bu, kitap okumamın bile önüne geçiyor. Başka birinin satırlarının beni ulaştırabileceği noktadansa kendi satırlarımın beni ulaştırdığı noktadan geriye bakmak... Bu da nedir? Bazısı olduğu yerde kalmak, dönüp durmak olarak mı tanımlar? Bazısı vay be nerelerden geçtim olayını sorgulamak olarak mı? Ya da, du' bakalım bu yol nereye bağlanmıştı kafa karışıklığını çözme telaşı mı?

Bense... sadece merak ediyorum. Ben ne yazmıştım, bunu çok merak ediyorum.

Ve duramıyorum!

Hepsini paylaşma kaygım yok. Çünkü hepsini okuma kaygım yok. Çoğu paylaşım. Çoğu yazım sadece paylaşım. Duygu ve bunun ötesinde -çünkü bunu oluşturan- (okurumla) an paylaşımından öteye gitmez. Ama ben, ben'in parçalarını yeniden paylaşmak derdindeyim. Ben, beni bu yolla yeniden okumak derdindeyim. 

Ben'i. Buna çok kızardım! BEN BUNDAN MI İBARETİM!? derdim. Hala derim. Kendime derim, kimseye değil. Ama ben, ben'in algılarını biraz da bu yolla paylaşmışım. Paylaşmak, kendini var etmenin bir yolu. Tam olarak değil, ancak mevcut gerçekliğini görünür kılıyor. Kendine, sana, ona buna.

Görünür olmak. Olay hiçbir zaman sadece bu olmaz. Çoğu insan buna bayılır, ben de. Yine de... Olay sadece bir tek nedenle, BENCE, bu olmaz. Nedir görünür olmak; paylaşmak mı? Neyi? (bu kişiden kişiye değişir ama en çok; kendini).

Kimse okumayacak olsa bile, merak edecek miyim kendimi (yazılarımı)? YAZILARIM 'KENDİM'' DEĞİLİM. Bak bunu düşündüm: Bir kurmaca oluştururken kullandığımız malzemeleri. Kendimizi kullanır mıyız? Alenen veya gizil; kendimizi.

Ben gerçeği yazdım; yalan dolan yok. Yine de bu bir kurmaca. Çünkü sadece bir parça, çünkü sadece bir PARÇAM. Tek bir parça diğer parçalara eklemlenince...

Kurmacanın dinamikleri gerçek olandan çok daha farklı. Yine de ben, şimdi geldiğim noktadan geçtiğim yolu sorguladığımda, buna ''yabancılaşma'' diyemesem de... buna değişim dönüşüm başkalaşma bile diyemesem de... Buna ne desem bunu çözmek için kendi yazılarımı okumuyorum. Belki de paylaşmak için okuyorum. Bir bahane. 

O zaman kendi kendime okuyayım? Hayır canım ne mana ahahahahha. Paylaşmak için okuyorum. Bu kadar.

Ama neden? Bilmiyorum. Belki de görmek, görünür kılmak, göstermek kaygısı değil; var etmek kaygısı belki. Eski beni var etmek kaygısı. İçimde değil, dışımda var etmek kaygısı. Tam olarak bu kelimeleri kullanmazdı sezilerim; ancak bilinç düzeyimde ben bu durumu ancak bu kelimelerle 'görünür kılabiliyorum.'

Görmek istiyorum. Gerçek olduğunu görmek, bu var. Yeniden yazmak istiyorum, farklı bir şekilde yazmak; bu var. Konuşmak istiyorum, bir ses kaydını dinler gibi konuşmak ve bu nedenle paylaşmak; bu var. Merak ediyorum, birlikte okusak nasıl olur bunu merak ediyorum; bu var. 

Yok olmasını istemiyorum! Sadece ben okursam yok olur... (bu var.)

Yvaine ile gece oturmalarımız arasındaki benzerlik.

Yıldızları ne zaman çok ve bir arada görsem, her seferinde hayrete düşerim. Bunu dün akşam yaşadığımda da öylece kalakalmıştım. Ancak yanımda başkaları varken ve yürürken, belki de doğal olarak :), uzun süre kafamı kaldırıp da onları izleyemem. Tabii, beni tanıyan birisi için yıldızlara olan düşkünlüğüm yeni bir şey değildir ancak öte yandan, insanın büyülenmek için bile durmaya ihtiyacı vardır (yoksa evet başı döner, şşşş).

En son okuduğum kitaptan bir önce okuduğum kitap olan Yıldız Tozu'nun finalinde Yvaine, sarayının en yüksek katından tüm rüzgara inat yıldız kardeşlerini izliyordu. Yazar bu noktada Yvaine'nin düşüncelerini uzun uzun betimlememişti. Hislerini ise ancak dış bir gözlemci gözün görebileceği kadarıyla açıklamıştı: Özlemden gelen derin bir hüzün. Bu beni etkiledi, çünkü muhtemelen, Yvaine'nin bundan çok daha basit ama çok daha derin hissettiğini düşündüm. Kendimi onun yerine koydum belki de. Ne zamandır yıldızları uzun uzun izlemedim, diye düşündüm. Benimkisi nasıl bir özlem acaba... Onları şimdi izlesem, şimdi uzun uzun izlesem, tüm rüzgara ve olası gözlemci gözlere inat, özlemsiz bir hüzünle izlesem... Acaba ne hissederdim diye düşündüm.

Bu düşünce içime işlemiş. Daha yarım hafta geçtikten sonra, bahsettiğim yıldızlı akşamın da etkisiyle, eve gelince ikinci işim (ilk işim üstümü değiştirmekti), bir sarayın olmasa da, evin en yüksek katına çıkıp bir sandalye çekip telefonumu kendimden uzağa koyup ve evet müzik bile açmadan, akşamın geceye döndüğü zamanın rüzgarsızlığından da güç alarak, yıldızları izlemek oldu. Merak ettim; görüş alanımdaki bu yıldızlardan biri, benim kahve bekleyişlerime mektup arkadaşlığı eden kış yıldızım... nerede, hangisi acaba diye merak ettim. Hemen karşımdaydı aslında, biliyordum bunu ama yine de, belki ilginç belki değil, kış yıldızımı bulamadım. Çok sevdiğim o yıldız, diğerlerinin arasında kaybolmuştu.

Uzaklardan gelen bazı sesleri duydum. Bir anlam veremedim, rüzgara karışan seslerdi. Yıldızları izlemeyen insanların sesleri. Bazı geceler, yeryüzü ışıklarını izlerken böyle düşünürdüm. Daha küçükken, çok daha küçükken ve büyürken, hep bunu düşündüm. Bunu o kadar çok düşündüm ki, pek çok satırıma bile bu yansıdı. Yeryüzünün ışıkları yerine gökyüzünün ışıklarını izlemeyi tercih etmek... İşte bu. Bunu düşündüm, bunu tercih eden insanları. Sonra, bir ara, yeryüzünün ışıklarının da yeterince güzel olduğunu itiraf etmek zorunda kaldım. Galiba büyüyorum, diye düşünmüştüm, yoksa alışıyorum mu demeliydim. Bilmiyorum, ikisi de bayat farkındalıklardı ama insan, yolculuğunda böyle bayat farkındalıkları içinde büyütebiliyor tabi.

Şimdiyse benim için ikisi arasında pek bir ayrım yok. Yeryüzünün de, gökyüzünün de ışıkları, onları görebilenler için durup izlenilesidir. Bunu biliyorum, çünkü bunları defalarca yaşadım. Fark ettiğim yeni şeyse şu: Yvaine'de gördüğüm şey. Belki yazarının bile göremediği, evet bu konuda iddialıyım, o şey. Ben yıldızları hep özlem duyarken izledim. Sığınacak kollar aradığımda. Yıldızları izlerken hiç gülmemişim, bunu fark ettim. Hatta ağladım, yıldızları izlerken genelde ağlarım. Bazen çok güzel oldukları için ağlamışımdır. Bazen onlara içimden mektuplar yazıp ağlamışımdır. Bazense, ağlamışımdır. Bu son ağlayışım, ilkti. Çünkü bu sefer yıldızların bana sarılmadıklarını hissettim. Öylece parladıklarını parladıklarını ama bana sarılmadıklarını. Bu beni ağlattı çünkü bunu ilk kez yaşadım.

Bu aslında geçen yaz başlamıştı. Ama çok üzgünüm diye böyle oldu herhalde diye düşünmüştüm. Benden kaynaklı, bu anımdan kaynaklı, bu anımdaki benden kaynaklı. Ondan oldu, kesin ondan; geçince yine sarılacağız ki biz. Sonra araya kış girdi. Şimdi de bahar. İlkbahar ve yıldız dostlarım beni gördüklerine dair bir göz kırpışta bile bulunmadılar. Yüreğime dolmadılar. Bu sefer onlara bir mektup yazmadım. Biliyor musun artık biri bana ''nasılsın'' diye sorduğunda bile anlatacak bir şeyim kalmadığını fark ettim. Ondan mı böyle oldu acaba, ondan mı yıldızlarımla artık sarılamıyoruz ki?

Bence Yvaine de böyle hissetmişti. Zamanla yıldızlarına sarılamadığını. Zamanla, geçtiğini fark etmişti. Yine de yıldızları izlemekten vazgeçememişti. Belki de dış gözlerin onu hüzünlü olarak algılamalarının bile sebebi buydu. Yvaine'nin kabullenmesi. Evet, hoşlansa da hoşlanmasa da ve bazen bu roller değişse de... yeryüzünün ışıkları arasında (bir yıldız) olduğunu kabullenmesi.

(13.04.26)