Korkular.

 

Bazen beş yıl sonra bir yazımı okusam acaba ne hissederim diye düşünüyorum. Muhtemelen ne yazdığımı pek hatırlıyor olmam. Yazımın nasıl hisler verdiğini hatırlasam da, düşünceleri unutabilirim. Yoksa tam tersi mi? Belki de nasıl düşündürdüğünü hatırlarım da hangi hisleri hissettiğimi unuturum. Ya da hisler dönüşüme uğrar. Bu da olabilir. 

Örneğin eski yazılarımı yeniden yayınlarken blogda yer verdiğim en eski yazım Oz Büyücüsü isimli yazımdı. O yazımı birkaç kez daha blogda yayınlamaya yeltendiğim için ne yazdığını hatırlıyordum ama yazının özellikle de son paragrafında anlatmaya çalıştığım ve muhtemelen kendim için geleceğe bıraktığım minik zaman kapsülü notu bana çok ham gelmişti. Ne demek istediğimi anladım veya anladığımı sandım ancak o satırları yazarkenki bakış açımla şu an durduğum nokta çok başkaydı. Şu an o satırların çok ilerisindeyim, diye düşündüm. Şu an, çok daha somut ve gerçek bir noktadayım; bu satırları ne kadar hayalperest bir tonda kaleme almışım diye aklımdan geçti.

Aslında o paragrafı ilk okuma anında bugünümü anlatıyor gibi, öyle olsa da olmasa da anlamlı, hatta çok anlamlı bir durumdan bahsediyorum gibi görünüyor. Ancak ben o satırları muhtemelen ''çok anlamlı'' bulduğum için değil, çok anlamlı olacağını sezdiğim için yazmıştım. Ne düşünerek yazdığımı hatırlamıyorum! Öte yandan bugün o paragrafı okurken düşündüğüm art anlamların yıllar evvel aklıma geldiğini düşünmüyorum.

Ben muhtemelen dümdüz bir anlamla ''sabretmeli ve ilerlemelisin'' ve ''istediğin sana verilecek\ alacaksın'' tarzında bir bakış açısına sahiptim. Toy bir bakış açısına. Bu nedenle o paragrafı okumak beni sinir etmişti, gerçek anlamda sinir! Hatta o yayını devasa bir ''2026 Notu'' ile sonlandıracaktım az kalsın. Çünkü kendi çocuksuluğuma, kendi çocuksu bakış açıma tahammül edememiştim. Aradan geçen beş yılda edindiğim bakış açısının gerçeklerinin o kadar basit olmadığını, bana o kadar basit gelmediğini düşünmüş ve geçmişteki kendime gıcık kapmıştım. Çok biliyorsun sen, diye düşünmüştüm hatta. :)

Yine de o yazıyı olduğu gibi yayınladım. Pek çok yazıyı olduğu gibi yayınladım. Çünkü yazıların sonuna eklenecek devasa açıklamalar o yazıları yazmış olan bana ulaşmayacaktı. Hem ne önemi vardı? Yazılmış bir yazı, yazıldığı zamanın çizgisinden doğar; bir yazıyı bir yazar yeniden yazamaz belki de. Bir yazıyı ancak bir okur yeniden yazabilir. Ben de aradan geçen onca zamandan sonra artık o metnin yazarı değil, okuru oluvermiştim işte. O yazıyı yakinen tanıyan bir okur. Benim diğer okurlardan farkım buydu. Bu nedenle diğer olası okurlar belki o yazıyı ve bahsettiğim paragrafını anlamlı bulacakken, ben sinir bozucu buldum. Çünkü diğer okurlar o paragrafı okurlarken, ben o paragrafı yazmış olan beni okumaya çalıştım.

Şimdi aynı durumu bir yazıyı yazıp, özellikle de uyuyup uyandıktan sonra, hissediyorum. Ben neden bunu yazdım ki, diye düşünüyorum. Yazıyı başarısız veya kötü bulduğum veya beni yansıtmadığına inandığım için değil; artık o yazının okuru konumuna düştüğüm için. 

Tabi ki bir yazıyı yazdıktan sonra; sonraki gün, sonraki hafta, sonraki ay, yıl, beş yıl sonra; yazarı o yazıyı yeniden ve hatta yeniden ve hatta yeniden... düzenleyebilir ve böylesi yazının kalitesini artırmak açısından da önemlidir. Öte yandan benim şu an blog yazılarımla yaptığım şey, andaki beni kaydetmek gibi görünüyor. Bu konuda net değilim; düpedüz bilmiyorum. Ancak yaptığım bu. 

Eskiden yazdığım bir öyküyü okuduğumda önce şok, sonra sinir, sonra baş sallama anı yaşıyorum. Diyorum ki, ben bu kadar bammmbasit bir dil kullanımına mı sahipmişim! Oysa o öyküyü ilk yazmaya başladığımda kendimi nasıl müthiş iyi yazıyor, hatta havalı yazıyor hissediyordum. Nasıl da hisliydim... Her şeyi geçtim, kelime kullanımının başarısını zaten baştan geçtim, o öyküleri yazarken hissetmiş olabileceğim olası hisler bile bana geçmiyor! O kadar ham, o kadar ruhtan yoksunlar ki. Onları adam etmek için en baştan yazmalıyım. Hatta belki sonra tekrar en baştan...

Böyle olmalı, evet böyle olmalı biliyorum. Yazmak budur biliyorum. Şekil vermek. Şekle bile şekil vermek. O şekil nereye kadar düzeltilebilir? Hangi noktada içime sinecek? En baştan kaçarak değil bu belli; öte yandan...

Eskiden günlük yazarken yazdığım şeyi asla okumazdım. Hatta düpedüz, yazıp kaçardım ahahahah. Sanki zile basıp kaçmak gibi bir durumdu. Amacım kapıyı açmak değildi. Amacım kendimle yüzleşmek değildi. Amacım, belki de, bir noktadaki kendime zil sesi bırakmaktı. Ben buradaydım...

Bu neyi değiştirecekti? Bana ne getirebilirdi? Ben sadece yazıyorum diye düşünürdüm. Önce başkasına anlatmayım diye günlüğüme anlatıyorum... Gerçekten de böyleydi. Günlüğüme anlatmadığım bir şeyi başkasına anlatırdım. Olaylar adeta öyle gelişirdi. Bloğuma ne anlatırdım emin değilim. Fazlasıyla ketum muydum? Ketumdum. Böylesi daha mı iyiydi? Kendini kandırma. Olay buydu aslında. Ucundan bir bilmiş çıtlatmalar ama ardı yok. Ne yazdığımı zamanla ben bile anlamazdım. Sadece bir yazı görürdüm. Doğrusu da bu muydu? Objektif olmak, kendini yazarken bile kimliksiz olmak.

Belki de doğrusu buydu. Belki de ben yıllar öncesinde bile bu konuda daha bilinçli bir bakış açısına sahiptim.

Yine de! Yıllar içerisinde bakış açım değişmiş olamaz mı? Yazmaya bakış açım, kendime bakış açım, yazdıklarıma ve belki de en önemlisi okur konumuna düşen kendime bakış açım... Bu, değişmiş olamaz mıydı?

Peki sana bakış açım? Sen bu denklemde neredesin sevgili okur?

Aslında asıl karın ağrım bu değil mi? Bu, çift yönlü bir durum tabii. Okur olarak sen ve okur konumuna düşmüş olan benim çatışmam. Okunmayan bir bloğun bir yazısından bile gerilirken, okunan bir mecradaki bir yazım hakkında fikrim ne olacak? Aslında daha evvel bir dergiye bir yazı göndermiştim ve yayınlanmıştı (hayır yazımı paylaşmayacağım, özenti bir yazıydı :). Yine de o yazıyı, belki derginin de pek okunmadığını düşündüğümden, göndermiştim ve yayınlandığında az biraz heyecan duyup sonra unutmuştum. Okundu mu okunmadı mı, okuyanlar ne düşündü; pek üstünde durmamıştım.

Bu her zaman böyle olmaz tabi. Okunan bir dergideki bir yazım için aynı şeyi düşünmezdim. Yine de şimdi olduğu gibi okunmayan bloğumdaki bir yazıma duyduğum kaygıdan çok daha az kaygı duyacağımı seziyorum. Belki de bloğumu fazla kişisel buluyorum. Baş okur konumuna kendimi koyuyorum; bundan mı ki?

Tüm bunları geçip yazarları ve hatta çok okunan yazarları düşündüğümde onlara ayrıca bir saygı duyuyorum. Bence yazmanın en zor aşaması okunmak! Bu beni gerçekten geren bir durum. Kimin ne düşündüğünü ve düşüneceğini kontrol edemezsin ve insanlar yazdığın şeyden bambaşka şeyler de düşünebilirler. Bunda tabi ki sorun yok, asıl sorun, belki de, okurun o satırları yazan yazar senin kendi aklında kurduğu bambaşka bu anlam dünyasını düşündüğünü düşünmesi olabilir. Hadi ama ben bunu kastetmemiştim, bu senin fikrin! 

Aslında buna da pek takıldığımı düşünmüyorum. Tabii, özentisiz okuma yapıp katı sonuçlara ulaşan okurlar sinirimi bozar o ayrı... Çünkü ben, başkalarının metinlerini okurken özentisiz okuma yapmadığıma inanıyorum ve yazarın aklını okuduğum yanılgısına kapılmıyorum! Ben yalnızca o metni okuyorum, yazarın zihnini değil. Ben bunun bilincindeyim ancak her okur bu titizlikle durumu ele almaz, alamaz da.

Bireysel konularda yazan yazarlar bu konuda daha özgür bir alana sahip olabilirler belki. Daha toplumda yer etmiş fikirleri ifade edenleri aforoz etmeye kadar işi götürenler çıkabiliyor. O kadar ateşli oluyor ki bu okurlar, aman aman... modern cadı yakımı.

Bireysel bir yazıda da aynısını yapabilirler mi? Temelde bir yazar ortadaki konuyu alır ve yalnızca kendi gördüğü kadarını ifade edebilir. Ancak bazen bunu o kadar etkili ifade eder ki, bu, sanki o yazarın genel kabulüymüş ve hep öyle kalmalıymış gibi kabul edilebilir. Sanırım ben değişim alanımın kalmamasından korkuyorum. Bu benim her konudaki temel korkumdur. Beni bir şey olarak konumlandırmak ve böylece Ben'i öldürmek.

Tabi ki bir blog yazısının bunu yapma gücü pek olmaz. Özellikle de benim gibi rüzgar gibi geçen yazılardan oluşmuş bir bloğun yazılarının. Belki de böyle bir durum olacak olsaydı bile, okur buna yanaşmaz yanaşamaz, düpedüz çekinirdi. Bu bloğun yazarı bir değişik, aman ha...

Böyle değil biliyorsun. Ama bunun gibi bir durumun sezgisi. Belki de açık olmaktan mı kor- Hayır. Bundan çekinsem dürüst olmam. O zaman ne?

Bilmiyorum. Evet, biraz durup düşünecektim ki cevap geldi: Bilmiyorum.

Belki de, evet yine ''belki de'', ben bir metni yazıyorum ancak sonra sanki başka bir metin yazmalıymışım gibi hissediyorum. Yazmak istediğim metin aslında oydu ve yazdım bitti, yine de... Belki de ben yazdığım bir metni çoğu durumda -her zaman olmasa da- yaşantı olarak kabul etme eğiliminde olduğum için bu kadar gereksiz bir yazma-silme, varlığını kabul etme- metni imha etme\ görünmez kılma ikilemine düşüyorum.

Aslında kimsenin umurunda değil.

Benim umurumda mı? Öyle olmasa neden... Benim umurumda olan şey ne? Kendimi açıklama ihtiyacı mı? Böylece sonsuz bir metinler döngüsü! 

Belki de, evet yine!, bir metnin tam olarak bitmesini kabullenemiyorum. Sanki yarımmış gibi hissediyorum. Yooo, son yazdığım Sorumluluk başlıklı metnimde bunu düşünmedim aslında.

Yargılanmak. Karın ağrım bu. Bu cevabı vermekten kaçmak için bu metnimi de sonsuzluğa uzatabilir, paragraflarımı evirip çevirebilirim. Ancak yanıtım değişmeyecek: Yar-gı-lan-mak.

Bu konuda söyleyebileceğim çok fazla alt başlık var. Özellikle de yazı ve yazmak özeline söyleyebileceğim pek çok ''belki de'' senaryosunu yukarıda yazdım. Ancak yazmak eylemine, ki kendimi var ve ifade etme aracı olarak seçtiğim temel yol budur, karşı bakış açımı daraltan ve\ veya bana geri adım atmalıymışım gibi hissettiren bu korku, çekince değil basbaya korku, tüm hayatımın temel dinamiti bile olabilir.

Ben yargılanmaktan çok korkuyorum. Hatta çocukluk yıllarımın bile en temel kabusu bu korkumla şekillenmişti. Ciddiyim, benim birkaç değişmez rüyam vardı. Ne zaman az biraz hasta olacak olsam, ateşim çıksa, uyur uyanık haldeyken bilinçaltım bu rüyalara sarılırdı. Sanıyorum ki bunlar benim üç temel korkumu merkeze alıyor. Zamanla solgunlaştığına inandığım ama temelde hiç de öyle olmayan, her an hortlayabilecek olan, çünkü ancak ''burada böyle bir korkum var haberin olsun ha'' diyerek bilincimin kapı ziline basıp basıp kaçtığım o korkular...

Bahsettiğim rüyamda bir otobüsteyim. Otobüse çok yakınım olan biriyle biniyoruz, bu hiç değişmiyor hep o. Sonra bir şey oluyor ve insanlar beni yapmadığım bir şey için suçluyorlar. Ama nasıl suçlamak! Üstüme yürüyorlar, beni tartaklıyorlar, yakışıksız sıfatlar söylüyorlar... Yanımdaki kişi onlara inanmıyor ama bana yardımcı da olmuyor. Beni korumuyor, savunmuyor. Sadece izliyor. İnsanlar ne kadar ileri giderlerse gitsinler, beni izliyor. Ben o rüyamda bir suçluya, bir cadıya dönüşüyorum. İnsanlar zamanla beni suçladıkları konuyu bile unutuyorlar ve sadece beni tartaklamak için yarışıyorlar. Evet bir çocuk için gerçekten korkunç bir rüya... Müthiş tetikleyici ve aslında üzücü.

Bu rüyanın alt metnindeki anlamı biliyorum. Ancak şu ''yargılanma'' kısmını hala çözemedim. Ben hep yanımdaki kişinin tepkisizliği üzerinden bu rüyayı okudum. Oysa bence bu rüyada iki korku var. İkincisi ne?..

Yapmadığım bir şeyi yaptığımın söylenmesi mi? Olmadığım biri gibi görülmem ve hatta bana iftira atılması mı? Yoksa yalnız başıma kendimi savunmaya çalışırken zamanla pes etmem mi?

İkinci korkum kaybolmakla ilgiliydi. Bu rüyam da travmatik denebilir ancak bu, en azından başlangıçta örtülü (!) bir travmatiklikti. İlki kadar alenen bir saldırı-savunma ikiliğiyle başlamıyordu veya ben henüz anlamlandıramıyor da olabilirim. Çocuğum ve yine tanıdığım (yakınlarımla) pazardayım. Bir anda kayboluyorum. Ailem çok yakında olmalarına karşın onları kaybediyorum. Köşeyi dönsem oradalar biliyorum ama yine de... Onları kaybettiğimi sanıyorum. Onları görüyorum, onlar beni görüyorlar mı? Kayıp olduğum bilgisi bilincimde. Belki de ailemi rüyadaki gözümle değil, iç gözümle görüyorum. Onlar geride kaldı bilinciyle.

Onlar kaybolduğumu anlamıyor; bense onları bulmak için koşmaya başlıyorum. Daha da çok kayboluyorum. Birilerinden yardım istemiyorum ama bundan da çekinmiyorum. Sonra o geliyor... İftira. Bir kadın bağırmaya ve beni suçlamaya başlıyor. Yine o otobüs rüyamın bizzat aynısı: Beni hırsızlıkla suçluyor. Ben suçsuz olduğumu anlatmaya çalıştıkça... Daha da dibe çekiliyorum. Tıpkı kameranın zoom yapması gibi diğerlerinin yüzleri yakınlaşıyor yakınlaşıyor yakınlaşıyor... Beni ben bir cadıymışım gibi parçalayacaklar! Bunlar olurken ailem yakında; ama uzakta.

Üçüncü rüyam hoş görünüyor. Oysa değil. Bu rüyayı gördüğüm her seferinde adeta fiziksel olarak nefes alamazdım. Bedenim tepki verirdi ve görüntüde diğer iki rüyama göre hiçbir ''korkunç'' olay olmamasına rağmen gerçekten korkardım. Bir kütüphaneye girerdim. Zeminden tavana uzanan devasa kitaplıkların art arda dizildiği kahverengi renksiz bir kitaplık. Kendimden emin bir şekilde o ara koridorda yürürdüm. O yer sanki bildiğim bir yermiş gibi. Ama şurası diye de düşünmez, hiçbir kitabı karıştırmaz; dosdoğru koridorda yürürdüm. Tam en sona ulaşırdım ki o da ne... Kitaplıklar tıpkı domino taşlarının art arda devrilmesi gibi üstüme devrilirlerdi. Ben yalnız olurdum ve ellerimi başımın üstünde tutarak beklerdim. O devasa kitaplıkların üstüme devrilmemesini beklerdim. Belki de o yükten korkardım. Tam son ana kadar yürümüşken taşıyamayacağım kadar çok yükün altında kalmaktan. Bana ait olmayan tüm o bilgileri taşıyan ansiklopedi ve kitapların yüklerinin, ağırlıklarının adeta fiziksel olarak altında kalmaktan...

Üç rüyam da korkunçtu. Üçüne de anlam veriyorum. Üçü de ben büyüdükçe beni terk etti. Değişmeyen tek şey, korkularımın aklımı bulandırması oldu. Yargılanmak, kendini savunmak zorunda kalmak ve... İşte bu üçüncüsünü bulamıyorum.

Kaybolmak sanmıştım. Kaybolmaktan korktuğumu. Belki öyleydi. Bu rüyayı (ikincisi) gördüğüm ve düşündüğüm uzun yıllarda öyle olmuş olabilir. Ama artık değil. Yine de bir şey daha var. Saklı bir korkum. Onu bulamıyorum. Bunu deştiğim olmasa da... Bunun yazdığım şeylerden kaçmak istememle bir bağlantısı olduğuna eminim.

Rahatladım. Bir şeyi silmek, onu içimde yok etmez. İçimde yok olmayan bir şeyin görünmesinden de korkmamalıyım. Görünüp görünmemesi benim seçimim olabilir ancak korku, bu asla olmamalı. Korktuğum için asla geri adım atmamalıyım. Görülmekten korktuğum için... 

Belki de son korkum, asıl yargılanacak kişilerin yerine geçmeyi bırakmamla ilgiliydi. Fedakarlığı veya taşımamam gereken yükleri bırakmakla ilgili. Tüm bu kendini savunma toplarına girmememle ilgili. Birinin zihninde kötü veya hatalı veya tuhaf veya kusurlu kalmak pahasına... bırakmakla ilgili bir korku olabilir.

Aslında biliyor musun, benim temel zihin hapishanem... bana ait olmayan bir hayatı boş yere emeklerle inşa etmem, bunu bile isteye yapmam ve bunu yaparken bile kendimi savunmak zorunda kalmam ve en sonunda asıl istediğim şeye gitmek için gücümün bitmesi ya da ne kadar korkak olduğumu keşfetmem ama bu sefer de ne yapacağımı bilememem. Ben bunu hayatımın çeşitli evrelerinde ''küçük çaplı'' yaşadım. ''İyi kız sendromu'' diye bir şey var hani, hah işte o bende var. Kimseye yaranmak için bir şey yaptığım yok ama o ''iyi kız'' kalıbına resmen hapsoldum. Çıkamıyorum ve kapı açık da olsa ne yöne gitmek istediğimi hatırlamıyorum.

Sadece akışta kalmam gerektiğini ve bunu yaparken kendime sahip çıkmam gerektiğini biliyorum ve artık buna direnmiyorum. İçimdeki ''haksızlığa uğradım'' ya da ''haksızlığa uğrar mıyım'' ateşini yönetmeyi öğrendiğimi düşünüyorum. Ama bu bana yardımcı olmuyor. 

Son yazımda, bu yazımı doğuran son yazımda, hani yok etmek istemediğim ama yok etsem başım rahat eder dediğim kafamda büyüttüğüm son yazımda dediğim gibi (aslında uzun uzun düşünmedim ama temelde bana bu hissi veren bir yazım oldu); ben, belki de benim için sağlıklı olan bir bilişi kabul ettiğim için çok ama çok ama çok kırgın hissediyorum ve belki şu anlık böyle hissediyorum ama... bu his geçmeyecek gibi geliyor. Geçecek, hep geçer... Yine de, belki de hayat gerçekten yalnız yürünen bir yoldur.

Sorumluluk.

 

Bugün benim için hüzünlü başladı. Neden biliyorum ama yine de buna anlam veremiyorum. Aslında artık yolumu kaybetmiş de hissetmiyorum. Geçmişe ve geçmiş kabullerime takılı kalmıyorum. İyi, hatta çok iyi hissediyorum. Daha önce bana böyle hissedebileceğimi söyleselerdi anlayamazdım bile. Zihnimde oluşan imge, asla şu anki ruh durumuma beni götüren hal olmazdı. Zihnimde görüntü bile oluşmazdı. Sadece kelimeler, kelimeler... Kolaylıkla reddedebileceğim, göremediğim için yok sayacağım o kelimeler. Güzel günleri yaşayacağımın da ötesinde, güzel günlere ilerleyebileceğime dair yoğun kuşku.

Bu nedenle korkardım. İyi hissetmekten bile korkardım. Sanki o şey benden alınacakmış gibi. Bir şey olacakmış ve bitecekmiş, bu nedenle ben çok derin bir boşluğa düşecekmişim ve bunu kaldıramayacağım için güzel bir şeye asla sahip olmayım gibi baştan, en baştan bir istemekten kaçma hali. Bunun bittiğini gördüm. Yine de, buna rağmen ve bu nedenle, hüzünlüydüm. Çünkü bu aydınlığa çıkış bana benim umduğum yolla gelmedi.

Beni tutan bazı inançlarımı, sanki tutmazsam düşecekmişim gibi hissettiğim inanç, beklenti, kabul ve isteklerimi yok etmişim. Zamanla erimiş ve benliğime karışmışlar. Bunu görmek bana biraz buruk hissettirdi sandım. Ama hissettiğim şey tam olarak bu bile değildi. His yoktu. Tutunabildiğim o tek his... yoktu. Bundan olacak, özgürlük ve kendine yetme kabulünü yabancıladığımı fark ettim. Bunun sanki benim bir düşmanımmış gibi bana sokulduğunu, beni yalnızlığa iteceğini düşünürdüm. İçsel kabulüm hep buydu. Ama fark ettim ki ben artık yalnızlıktan da korkmuyorum. 

Mevzu yalnız olmak olmamak, yalnız kalmak kalmamak, yalnız ilerlemek ilerlememek değil. Mevzu, korkmak; yalnızlıktan çok korkmak. Öyle olsan da olmasan da, ileride olacak olsan da olmasan da; en baştan ve daimaya yayılacak bir kabulle ve ''zaten''lerle korkmak.

Sevdiğim şeyleri baştan sona okumadım. Ne yazdım biliyorum. Hep dış dünya dış dünya. Benim dışımdaki her şey. O satırlarda o ''her şeyi'' algılayan beni görsek de, aslında algılayan kişiyi, beni, görmüyoruz. Ben bana dair, benden olan, benim deneyimlediğim neyi seviyorum? Bu konuda hiç yazmadım. Sana neyi sevdiğimi, neyi düşündüğümü, neyi hissettiğimi ve neyi yaptığımı hiç ama hiç yazmadım. Sana hep kendim dışındaki dünyayı gören beni yazdım. Peki ben, ben o dünyada var mıyım; nasıl varım, ne konumda varım?

Benim temel blokajım varlık bilincimle ilgiliydi, var olmakla ilgili. Blokaj dediğimiz şey aslında takıldığımız noktalar oluyor. Zihnimizde ilerlememek için yarattığımız alternatif evren ve senaryoları oluşturan, zatenlerle örülü ve bizi kendi dünyamıza zincirleyen kabuller zinciri. Öğretiler; ancak bunlar öyle öğretiler oluyor ki, bilincimizin altında koca bir dünya oluşturuyorlar ve biz de o yeraltı sığınağımızda ömrümüzü geçiriyoruz. O sığınaktaki alana göre hayatı deneyimliyor, ilişkiler yaşıyor ve parayla bağımızı kuruyoruz. O oranda özgür oluyor, kendimiz oluyor ve bizim dışımızdaki dünyada kendimizi o oranda konumlandırıyoruz.

Ben yerüstünde yoktum. Bu eski bir gerçek. Sonra bu defalarca değişse de, temel içsel (bilinçaltı) kabulüm hep aynı kaldı: Ben yok olmalıyım! Bu konuda uzun uzun yazacağımı düşünmüyorum. Sadece, bugün gülümseyen yüzümün dağılan kaslarının aldığı şekli gördüğümde, sana bile defalarca bozuk plak gibi söylediğim ''benim ışığım yeterince parlak değil'' cümlesinin ana nedeni zihnime dikildi. Benim burada kastettiğim, dış dünyada parlak bir etken, kendi nedenimi, bir türlü bulamamış olmamın verdiği hayal kırıklığıydı. Ben hep kendi ışığımın titrek parlaklığıyla yolumu bulmaya çalıştığım için, karşı tarafta bir yansıma göremediğim için (genelde), kendi parlaklığıma bile sırt dönmüş, çünkü -bunu keyfimden yapmamış- çok kırılmış ve kırılmaktan deli gibi korkmuş biriy(d)im.

Çocuk benliğimin (içimdeki çocuğun\ çocukluğumun) beni bir türlü bırakmak istemediğini (yazılarımda da) görüyorum. Onun beni koruduğu, her şeyden ve herkesten kendi bildiği gibi koruduğu açık. O beni herkese karşı ''savunur.'' Kimse ama hiç kimse bana zarar vermeye cüret bile edemez. Ne haddine! Çünkü küçük Ben, hep tetiktedir. Ben onu değil, o beni koruyor. İnsanın iç çocuğuyla ilişkisini keşfi ilginç bir süreç. Bu benim için el yordamıyla gelişen ve çok yavaş ilerleyen bir süreçti. Yine de bana fazlasıyla katkısı oldu diyebilirim. Tabi bunu bir psikolog\ psikiyatrist eşliğinde yürütmelisiniz; ben şu anda sadece kendimi yazıyorum. Deneyimimi bile değil, direkt olarak kendimi yazıyorum.

İç çocuğumun en büyük korkusu benim zarar görmem. Ne terk edilmek, ne yalnızlık, ne kalp kırıklığı. Onun benim zarar görmemden daha büyük ikinci bir korkusu olduğunu bile sanmıyorum. Belki sevilmemek olabilir mi... Hayır, belki kabul görmemek olabilir. Onun beni koruduğunu görmememden, beni sevdiğini görmememden de korkuyor. İç çocuğumun en büyük yarası görülmemek değil, duygularının kabul edilmemesi. Böyle olduğunda kendini bir çeşit kabuk gibi hissediyor olmalı. Yok gibi. Var olmamalı gibi. Sanki... kendini saklamalı, yok olmalı gibi.

Oysa o yok olamaz. Olamaz. Bu dünyaya var olmaya geldi. Herkes için bu böyle evet ama benim iç çocuğum... benim çocuğum işte. Benim. Ben, o benim.

Bir insan bilinçaltının en derin katmanlarında aslında yok olması gerektiğine inanıyorsa, kendi için bir şeylerin var olabileceğine inanamaz. Benimkisi bu denli köklü ve derin bir blokajdı. Öz değersizlik algısının bile ötesinde, özünü yok saymaktı. Bu kadar karanlık bir yerdeydim ben. Buna şaşırmıyorum çünkü oradan çıkışım çok yavaş oldu. Kağnı hızında. Sindire sindire, delire delire.

Bunu neden yazdım... Bir şey yazasım geldi, bir şey anlatmak; beni anlatmak. En çok da gülümseyen yüzümdeki aydınlığı gördüğümü anlatmak. Ciddi dururken o kadar parlak mı görünüyordum acaba? Düşünceliyken ve kendi yolumu düşünürken... Sonra bir anda fikirler bulup irkilirken, belli belirsiz irkilirken ve işte nihayet gözlerimin parlaklığını saklamazken. Belki de yaşam yolunda sadece hatırlıyoruzdur. Böylece saklı parlaklıklar açığa çıkıyordur.

Sana güncel bir sevdiğim şeyler yazısı yazmak istemiştim. Ama sana hep kendimden bahsetmek istedim. Örneğin sesimi sevdiğimden bahsetmek istedim ve bundan bahsetmenin tuhaf karşılanmayacak bir yolu yoktu sanki. Sesimi gerçekten seviyorum. Yüz hatlarımı da ve gülümsediğimde değişen yüzümü de. Bakışlarımın canlanmasını da ve gözlerimin kenarında hafif hafif ince çizgilerin oluşmasını da. Başka birinde anında vurulacağım her şeyi kendimde görüyorum. Bu yeni değil ama... işte şimdi yazıyorum. Şimdi önemsiyorum. 

Bunca zaman bana verilmiş olan ve benim var ettiğim hiçbir şeyin değerini gerçek anlamda bir dürüstlükle bilmedim. Belki de bunu doğal sandım. Bende olanları, benim varoluşumda olan şeyleri (erdemler bile olabilir bu) doğal şeyler sandım. Hatta küçümsedim. Bana dış dünyadan verilenleri veya bana verilenleri kullanarak benim aldıklarımı, var ettiklerimi, hep küçük gördüm asla kıymet bilmedim. Kendime defalarca haksızlık yaptım. Artık haksızlık yapmıyorum derken bile sayısız kez kendime hakkımı teslim etmedim.

Bu konuda üzgün değilim. Kendime kızmıyorum da. İçimdeki küçük Ben o kadar baskın kabullerle yaşıyordu ki, aksi mümkün bile olamazdı. Artık yetişkin benliğime geçiş yaptığımı, büyüdüğümü, öğrendiğimi ve gördüğümü, hatırladığımı, kendimi hatırladığımı, bu dünyadaki varlığımı kabul ettiğimi, varlığımı sevdiğimi, yaşadığımı, yaşayacağımı ve bu gibi belki de ve iyi ki anla(ya)mayacağın temel şeyleri sevgili okur, bilinçli bir zihinle görüyor, biliyor ve kabul ediyorum.

Artık böyle yazılar yazmak istemediğimi söylüyorum. Nasıl yazılar açıklamak zor, en iyisi ''böyle'' demek. :) Daha ciddi görünmek istiyorum belki de, ''birileri'' gibi ahahahahah. :) Bu yazıyı yazan kız yeterince ciddi değil mi sence? Birisi değil mi? 

Kafamda bana öğretilmiş bir ''somut yarar'' algısı var. Bu nedenle hep bir ileri iki geri veya iki ileri bir geri gidiyorum. Kendi zihnimde yapıyorum bunu. Oysa hepsi saçmalık çünkü başkalarının kabulleri. Bu satırları yazan ben, varım ki yazıyorum ve bu satırlar en azından bana, somut yarar sağlamışlar ki kelimelere dönüştürebiliyorum.

Sanırım şimdi de korkmamaktan korkuyorum, çünkü bu, sorumluluk demek.

"Greed #2 (toys)", Alex Prager, 2007.

Sakura Fırtınası #5: Neyi Sevdiğimi Hatırlıyoruz.

 

Bu serideki yazılarımın hepsine bayıldım. Hatta blog tarihimde en çok içime sinen yazı dizilerimden biri oldu. Ancak öte yandan yine onları yok etme dürtüsüyle karşı karşıya kaldım. Bu sefer hadi silmeyim de kuliste kalsın öylece beklesinler diye de düşündüm. Sorun acaba yazılarım değil de, mektupvari yorum yanıtlarım mı diye de düşünmüyor değilim ama hayır... Sorun, çok da okunmayan gariban bloğumu okuyan azınlığın benim duygusal biri olduğuma inanacağına dair kök inancım. Ay aman bence kimse de üstünde o kadar düşünmeyecek ama bilmiyorum. Öyle düşünüyorsan söyleyim sevgili okurcuğum, duygusal biri değilim. Duygusal olmak yerine... zeki falan olmayı tercih ederim! Gerçi... zeki biri de duygusal olamaz mı? Sanırım bir şeyleri kategorize eden kişi, şey, aslında benim beynim. Bir şeyleri bütün olarak algılamaya dair öncelikle ben alıştırma yapmalıyım!

 

Gün doğumu mavisi: Gökyüzü tam aydınlanmadan, hala karanlıkken gökyüzünü izlemeye başlamayı çok severdim. Bir süredir yapmasam da kesin hala seviyorumdur. :) Yıldızlar teker teker kaybolurken, sesler yavaşça artar. İnsanlar uyanır, arabalar falan da ayaklanır (tekerleklenir ?? :)... Ve gökyüzü, siyah ile mavi arasındaki o ara tonuyla güneşi karşılar.

 

Ay: En çok dolunay dışındaki halleri. Dolunay'ı herkes sever, ben onun az ışıklı yanlarını bilene severim diyorum. O da bana arkadaşlık ediyor. Sevgili Ay, benim arkadaşım. Tamam Dolunay da uzun yıllar mektup arkadaşım oldu ama alınmasın. Dolunayla çok yakın değiliz, o nedenle ona kırgınlıklarımı yazdım Dolunay başlıklı yazılarımda hep. Bazen de zırvaladım. Diğer hallerini ise hep selamladım. Büyürkenki küçülürkenki hallerini... kimsenin özellikle dikkat etmediği gezgin Ay'ı hep selamladım.

 

Yıldızlar: Yıldızları başlı başına seviyorum, farklı yıldız takımlarını bulmayı da seviyorum. Çok da bildiğimden değil de... bazılarını tanırım. Görünce parmağımla resmini çizerim. Zaten biliyorsun :P, yıldızları çok severim. Küçük bir kızken bile çok severmişim. Gerçekten yanında cırcır böceği olabildiğim büyüklerimi çekiştirir, bak dermişim, yıldızlar orada.

 

Hayvanlar: Hayvanlar kendi halinde takılırken izlemeyi severim. Tabi ki evcil hayvanları. Mesela bir leopar veya orangutan yanımda dursa pek de hoşlanamam herhalde ahahhaha.

 

Sanat: Özgünlük içeren her şeye bayılırım. Ama modern sanata ısınamadım :)

 

Sohbet etmek: Eğer karşımdaki kişi açık fikirli ve üç beş konuya ilgili bir insansa, benimle saatlerce sohbet edebilir.

 

Çikolata ve kek ve kurabiye ve pişmaniye ve öyle şeyler ahahhaha: Tatlı severim ama nedense son yıllarda içecekte pek sevmiyorum ahahah (kendimi kandırma çabam değil gerçekten).

 

Kahve: Kıymetlimiissss.

 

Yazmak: Yazmasaydım bu kız olamazdım bak ciddiyim. İyi mi olurdu kötü mü bunu bile düşünmeyen biri olurdum. İyi mi olurdu bilmesem de, belki mutlu olurdum bilemiyorum :) Bu da iyi olurdu mu demek mi ki :)

 

Okumak, İzlemek\ Dinlemek, Konuşmak, (Yazmak x2'leyelim): Dört temel beceride de iyiyimdir üzerinize afiyet :))) ajahahahhahah. Şaka tabi ki. Dört temel beceride kendimi geliştirecek aktiviteleri pek severim.

 

Gökyüzü, Deniz, Doğa falan: Bak doğada yaşayamam ama severim. Başım boynum tutulurcasına hep göğe dönük olmuştur ve bu dünyaya dair en favori parçam denizdir.

 

Gülmek ve Güldürmek: Bayılırım. Ben bebeyken biri bana senin gülümsemen güzel dedi bence, kendimde de hep gülümsememe aşıktım ahahahah. Hep 32 diş sırıtmışımdır fotoğraflarda belli bir yaşıma kadar. Sonra baktım herhalde başka sırıtan yok kestim :) Ve insanlarda gülümsemeye tikkat tikkat kesilirim. Gülün canımmmm. Hatta bizde peynirrr yoktur, kiraaazz vardır. 32 diş güldürme garantili.

 

Yürümek: Özellikle müzik dinleyerek.

 

Mp3'üm: Ruhum 2008'de yaşayacak dersem de inanma, nostaljik hisleri sevsem de geçmişe tutunmayı sevmem. Ben asıl bu aletin bende uyandırdığı hissi seviyorum ve hangi parçanın denk geleceğini bilemeyişimi, yıllar boyunca biriktirdiğim şarkıları yeniden keşfedişimi ve böyle şeyleri işte. Teknoloji ve uygulamalar ne kadar gelişirse gelişsin ben müzik dinlemeyi en çok mp3'ümle seveceğim. Ki aslında sık da dinlemiyorum artık. Arada.

 

Yollardaki kavisler: Hatta araba\ otobüs oralardan geçerken içimden''vuuu'' demek gibi eski bir alışkanlığım vardır. Sanki bir lunapark oyuncağında gibi hissederim.

 

Dua etmek: Yaratıcı'yla\ Yaradan'la konuşmayı hep çok sevmişimdir.

 

Yıldızlarla Konuşmak: Bunu artık yapmıyorum ama bu zamana kadar içimden az yapmadım hani. İçimden konuşurdum dediğim gibi. Kalbimden. Onlara sorular sorardım. Bilmek istediğim, kalbimin bilmek istediği soruları. Sonra oturur, bekler beklerdim. Belki bu arada birkaç meteor da kayardı. Sonra... bir yanıt yükselirdi, pek tabii içimden :) Cevap, kalbimden gelirdi. Bazen sana da laf arasında söylerdim. Anladıysan bravo :)

 

Keşfetmek: Öğrenmek de denebilir belki ama ben keşfetmeyi seviyorum. Keşfedemediğimde mutsuz olurum. Artık çoğunlukla kalbim mutsuz. Bunun nedeni bu sanırım.

 

Yazdığım bir yazıyı bitirince baştan sona okumak: Blog yazısı olur, başka bir yazı olur... hatta derslerim için yazdığım makalelerde bile en çok bunu severdim :)))

 

Fotoğraf çekmek: Ayyy bayılırımmm. Hatta önceden takıntılıydım. Mesela güzel bulduğum bir şey mi keşfettim, tak tak fotoğraflamalıydım. Yoksa aklımı kemirirdi onun, o yerin neyse artık fotoğrafını çekene kadar... Hatta yerlere bile eğilirdim gocunmadaaannn :) Gerçekten manyaktım. Yetenekliydim de bence. Çünkü bir şeyin doğru açı ve belki efektle, olduğundan daha farklı ve güzel çıkabileceğini düşünüyor, kendi beynimi\ gözümü çıkarıp herkese gördüğümü gösteremeyeceğim için de, fotoğrafa (ve yazıya) sığınıyordum.

 

Bloğuma gelen yorumları ilk okuma an'ım: Her seferinde ilk blog yazıma gelen yorumlar kadar heyecanlandırıyor beni <3 Bir kişi bile yorum bıraksa heyecanlanırım. Çünkü bu benim için kıymetli, hep de kıymetli olmuştur.

 

Ağaçlar: Doğa dedik ama özellikle de ağaçlar için ayrı bir başlık açmalıydım! Ağaçların gökyüzüyle bütünleşen dallarındaki yapraklarını izlemeyi çooook severim. Özellikle de ilkbaharda yeşeren ağaçların yeşilliğinin göğün mavisiyle buluşması içimi ferahlatır. Hatta üniversitede insanlar sohbet ederkene cins olan ben kafamı kaldırıp bunu izlerdim ahahahhah :) Bir sürü de bu bahsettiğim görüntüyü fotoğraflamışımdır. Yapraklarla dolu bir gökyüzü. Bak böyle bir anım var. Ayrı yazı yazmayacağım, şimdi yazayım da aradan çıksın. Küçükken (ben pek hatırlamıyorum) yine gökyüzünü boynum tutulurcasına izlermişim de bir gün gözüme çöp kaçmış. Hatta annemgil beni (babama da duyurmadan çünkü hasta olmamızdan nefret ederdi :) doktora götürmüş. İlginçtir doktor da anneme kızmış bu çocuğa bakmıyor musunuz diye. Aaaaa ama insanlık hali olur öyle doktur beyyy (kesin beydir bu, hanım olsa anlardı herhal bir anneyi). Neyse sonra gözümden çıkmış herhalde o şey neyse. İşte benim gökyüzü sevdam şaka değil. :)))

 

Yapraklar: Sanırım farklı tarzdaki yaprakları da seviyorum.

 

Gün ışığının bir yerlerden sızması: Yani bir yerlerden derken... elimi gün ışığına doğrultup romantik sahne yaratmayı severim hahahahah, işte parmaklarımın arasından gelen ışık gibi. Veya yaprakların arasından süzülen ışık huzmeleri gibi. Hafif nostaljik efektli gün ışığının odaya yansımasını da severim.

 

Eski aile albümleri: Çooook severim.

 

Hafif yağmurda yürümek: Önceden sevmezdim ama artık seviyorum mu acaba... Ama bak mesela yine çok değil ama biraz yağdığında yağmuru izlemeyi severim. Camdan süzülmesini ve aslında camın buğu olmasını ve ona kalp, gülen yüz vs çizmeyi. :)

 

Sarılmak: Çok küçükken dokunmatiktim. Annemin yanağını severek uyurdum. Hayal meyal aklımda. Sonra arada soğuk nevale oldum. Sonra yine sarılmayla hafiften dokunmatik oldum. Tabi ki sevdiğim, gerçekten sevdiğim birilerine sarılmayı kastediyorum. En sevdiğim sıcaklık, sarılma sıcaklığıdır. En sevdiğim derece. :)

 

Yolları izlemek: Keşke bolca seyahat ettiğim, ama çok güzel yerlere seyahat ettiğim, bir hayatım olsa. Bunu tüm ruhumla isterdim. İsterim!

 

Mandalina kokusu: Geçen demiştik, listeye eklemezsek ardımızdan ağlar.

 

Eski yerli dizileri izlemek: Sadece sihirlileri değil, genel olarak eski dizileri arada rastgele bir yerden açıp atlaya atlaya izler ve hunharca yorum bırakırım ahahahahha öhöm tamam. O kadar da hunharca değil ama izlerken bir şeyleri tespit edip yazmayı severim şindi.

 

Güzel defterler almak: Onlara yazmayı da severim tabii. Günlüklerimi de severim ama... Bak çok ilginç, eskiden olsa ilk maddelere (ki aslında bu listede sıralama da yok da) günlük yazardım. Oysa şimdi... Son iki yıldır pek günlük yazmıyorum. Blog doyurdu beni herhalde. :) Gerçi günlüğe de ergenken olay yazardım. Sonra sonra düşünce yazar oldum. Arada eski günlüklerimi yok etmek istiyorum ama çok defterim var. Okunma endişem yok aslında ama tabi iznim olmadan okunmak hoş olmaz. Öte yandan zaten her şeyi her zaman herkese açıkça söyleyip gösteririm (bence ?? :). Böyle ekşınlara gerek kalmaz ve pek merak uyandıran bir yaşamım da yok. :) Yine de ne diyordum işte onları yok edesim de gelmiyor değil. Zaten artık günlük yazmak istemiyorum. Günlüklerim kendimi tanımamı sağladı o ayrı... Başta hep negatif şeyler yazardım kendim hakkında. Ne üzücü.

 

Eski romantik şarkılar: Dans şarkıları ahhahaha :) Hiiççç... tatlı. Tatlı değil mi? Hayal falan kurmam bu arada. Ben müzik dinlerken, sadece onu dinlerim. Genelde yani. Çünkü hayal kurarsam, o şarkıyı o hayale ve insana bırakmış olurum. Sonra o şarkı bana değil, ona veya o hayale ait olur. Bunu istemem. Bu nedenle çoook nadiren yapmaya özen gösteririm. Yaaa. :)

 

Okuma kitaplarındaki illüstrasyonlar: Özellikle de sanatçısının kendine has bir tarzı varsa, bayılırım.

 

Yaz sonunda ipe biber, patlıcan vs dizilmesi: Balkon ipinde duran bu dizili sebzeler beni hep gülümsetir. Aklıma önce anneannem, sonra da bizim karşı komşumuz gelir.

 

Kitapların birilerine ithaf edilmesi: Okuma kitaplarında ilk önce buna, sonra yazar biyografisine bakarım ve öylece kitaba başlayabilirim. Bir kitap yazsan, kime ithaf ederdin? :) Bence insanın kitap ithaf edeceği kadar sevdiği biri olması çooook kıymetli.

 

Kelime oyunu yapmak: Şahsen çok eğleniyorum :)

 

Yeşil Erik: Sevmeyen mi var :)

 

Sebze yemekleri: En sevdiği yemeklerden biri kereviz olan birini tanıdın mı? İşte ben ahahhahah. Çocukken de yemek seçmezdim. Belki de öyle alıştığımdan, sebze yemekleriyle aram hep çok iyiydi.

 

Şiir Falı: Bir şey düşünüp veya soru sorup bir şiir kitabından rastgele şiir okumayı ve soruma dair çıkarım yapmayı severim :)

 

Tarot kartlarımı karıştırmak: Bazen karıştırma sesi de çıkar, onu bile severim :) Kartların kendi kendilerini atmalarını da severim.

 

Kütüphaneyi dolaşmak: Hem istediğim kitabı bedavaya alabilirim :))

 

Pinterest: Panolar oluşturup düzenlemeye bayılırım.

 

Çocuk kitapları: Her çocuk kitabını değil tabi, içimde yer edinenleri. O saf ama yaratıcı anlatımı severim.

 

Uzun zamandır dinlemediğim şarkıları yeniden dinlemek: Özellikle de çocukken veya ergenken dinlediklerime dönüş yapmaya bayılırım ahahahha :)

 

Diğer blogları okumak: Komşularımı ziyareti çok severim.

 

Bloğuma uzun yorum gelmesi: Eeeennnn sevdiğim uzun yorumlaşmalardır ki zaten ben kısa kesemiyorum genelde, karşı taraf da uzun tutunca hoşuma gidiyor :)

 

Monet gökyüzüsü: Bu tabiri ben buldum, açılın ahahahha :) Yani bir ressam var, Claude Monet. Empresyonistlerden. Bu nedenle gökyüzüleri hep buğulu buğuludur. Yağmurlu günlerde bazen bulutlar fırça darbeleri almış gibi görünür gözüme. İşte o gökyüzülerine Monet gökyüzüsü derim ve bu beni eğlendirir.

 

Bulutlardaki turunculuklar: Fotoğraflarını çekmek için elim kaşınır :) Turuncunun en sevdiğim tonu da, gün batımı turuncusudur (şiirseeell :).

 

Gün batımı: Aslında güneşin tamamen battığı anı izlemek bana hüzün verir ama genel olarak o kızıllık anını severim. Sesli bir veda gibi gelir. Gün doğumu sessizdir mesela, batımıysa öyle değil.

 

Sevdiğim şeyleri anlatmak: Sanırım bunu da seviyorum :)

 

Düşünce özgürlüğü: Asıl sevdiğim bu.

 

Özgürlük: Kendin olmaktan kastım da budur. Bu derin bir konu şimdi uzatmayım. Ama şunu biliyorum ki, özellikle de günümüzde çoğu kişi özgürlüğe hapsolmuş durumda. Çünkü özgürlük üzerine yeterince düşünmüyoruz. Ben düşünüyorum gerçi, seni bilmem ahahhaahh :) Yani aslında çoğu kişi özgür iradelerine göre hareket ettiklerini sansalar da ben öyle olduğunu düşünmüyorum. Dış bir yönlendirmeyle, başkaları için kararlar alınıyor en basit örnek bu olabilir. Veya bahsi geçen özgürlük içten dışa yayılmıyor, bu nedenle dışta da kalıcı olmayabiliyor. Anladın mı? Tarih boyunca böyleydi. Şimdi sosyal medya var, daha çok böyle. Yargılayıcı ve fazla genelleştirici mi oldu? E yani bilimsel yazı yazmıyorum neticede, gördüğüm bu (malesef). Keşke olmasa tabi. Keşke herkes özgünlüğüne sahip çıksa, haklarına kendine sahip çıksa. Bedenine, ruhuna... Bilincini tanısa, keşke. Gerçi bu iyi bir şey mi emin değilim. İnsanı bocalatan bir şey. Özgüven olayı hakkında da düşünüyorum mesela. Özüne güven olayıyla ilgili... Özünü tanımadan ona güvenemeyeceğini düşünmüştüm, yanılmışım. Çok yanılmışım. Bu nedenle bana bakma. :)

(02.12.25)

Not: Bunları evet seviyorum ama sanırım bu yazıları yazdığım dönem eski bir benliğimi, eski bir kendimi kabul biçimimi bırakmamakta direndiğim ve bu nedenle de kendimi kabul edemediğim dönemlerimden biriydi. Şimdi bu kadar büyük büyük bakmıyorum olaya; sanırım kendimi sindirdim. Yani, kendimi içselleştirdim ve bundan da farklı olarak, kendimi sindirdim işte. Sindirim sistemi anlamında. :) Ay neyse. Bunu yapmak için birine ihtiyaç duymuştum. İkinci, belki üçüncü, belki beşinci... her neyse, diğer bir kişiye. Çünkü insan kendini tek başına göremez, bunun gibi. Yine de yayında durmasını istiyorum. Uzun uzun, tatlı tatlı anlatmışım. Neden saklayım ki, amacı ne? Paylaşmak hoş bir his. Böylece belki sen de sevgili okurum, kendi sevdiğin bir şeyi düşünüp iyi veya ferah hissedebilirsin (07.07.26).

Sakura Fırtınası #4: Kalbimdeki İzler.

Eskiden benim odam kardeşimle ikimizindi. Daha da eskiden ise salondu. Şu anki salonumuz o zamanlar küçük Ben için fazlasıyla gizemli bir bölgeydi. Öyle ki, sanki o odaya girince fantastik bir evrene giriş yapıyormuşum gibi hissederdim. Orası sadece temizlik zamanlarında veya anne babam o odadan bir şeyler almak istediklerinde açılırdı. Bir de tabii... misafir geldiğinde. Çünkü orası, misafir odasıydı.

O odaya girmiş küçük Ben'i hayal meyal hatırlıyorum. En çok da babamla birlikte o odaya girmeyi severdim. Çünkü babam benim en favori oyun arkadaşımdı. Bugün beni en çok kıran, bunu ona defalarca belli etsem de, onun benim ve küçük Ben için olan rolünü asla kabul edememesi olabilir. Onunla oynadığım oyunları, yaptığım sohbetleri, gecenin bir yarısı bile olsa sadece küçücük bir böceği ortadan kaldırması için onu uyandırmamı mazur görmesini ve bana hep ışıl ışıl bakmasını ve tabii hayatımda gördüğüm en güzel gülümsemeye sahip olmasını, hayatım boyunca asla unutamayacağımı, ben unutsam küçük Ben'in bunu asla yapamayacağını kabul edememesi kalbimi binbir parçaya böldü diyebilirim. Birçok kez.

Bunu sana anlatıyorum sevgili okur, oradaki sana anlatıyorum çünkü senin dışında anlatmayı gerekli bulduğum biri yok. Belki de beni görmeyen sen, kalbimi bile görmeyen sen, kırık bir kalp resmini hayal edebilirsin. Kelimeler insanlara hayaller verir ya hani, işte, ben de sana kırık bir kalbin resmini çiziyorum şimdi. Merak etme canım acımıyor. Ama kırık bir kalp, kırılmamış bir kalp değildir. Hiçbir zaman da olamaz. Hem sen, kendinde beni suçlama hakkını bulmazsın. İnsanın bu özgürlüğe sahip olması kıymetli bir şey. Biri tarafından suçlanmamak. Bu nedenle hep en çok sana anlatmayı sevdim.

O odadan bahsettik madem, biraz daha içine girelim. Oradaki eşyaların çoğu bugün yok. Bir aynayı hatırlıyorum mesela, yoksa iki ayna mıydı, oradan kendimi izlediğimi... Camdan eşyalar, vitrin, koltuklar ve sanki doldurma başka eşyalar ve en sevdiğim olan yemek masası! O yemek masasını çok severdim çünkü o da benim oyun arkadaşımdı. Daha doğrusu yemek masası değil de, yemek masasını çevreleyen sandalyeler. Annem temizlik yaparken onları koridora çıkarır, sıra sıra dizerdi. Sanırım o bu işi yaparken ben de sandalyeleri taşımasında ona yardım ederdim. 

Sana daha evvel de anlatmıştım. Benim en favori hayali evrenimde (ki başka da yokmuş ahahhaha) her ev bir toplu taşıma aracıydı. Bizim evimiz uçak, anneannemlerinki gemiydi mesela. Buna neden böyle karar verdiğimi yıllar boyunca -üstünde pek düşünmedim kabul- anlayamadım. Sonra bunu bir arkadaşıma söylediğimde o bana çok gülmüştü. Yoksa kardeşime mi demiştim ya... Bilemedim bak ama o kişi beni aydınlatmıştı bu kesin (ve gülmüştü). Bizim ev biraz yokuştaydı. Bu nedenle yüksekte olduğumuzdan olacak bizim evi uçağa benzetmişim ahahhaha. Sıkı dur, anneannemlerin evine yaptığım benzetme de yaratıcı, bence. Onların evinin arkasında dere yolu adıyla bilinen bir yol vardı. Bir de anneannemlerin balkonundan o yola bakınca balkon biraz geride kaldığından kendimi güverteden ufka bakıyor gibi hissederdim ahahahah, yani oraya dere dedikleri için ben de evi gemiye, kendimi kaptana dönüştürmüşüm. Komikti bence. :)

Nedendir bilmem, küçükken kardeşime bu oyunu açmamıştım. Sadece kendi hayal dünyamda koridordaki o sandalyelerin de yardımıyla hem pilot, hem hostes (ki o zaman adını bilmezdim), hem de yolcu olurdum. O odaya dair sevdiğim bir diğer şey de babamın gençliğinden kalma kitaplarıydı. Böyle eski atlaslar. Ama içinde bir sürü dünya haritası ve açıklamalar vardı ve Bulgarcaydı. Yani onları okuyamazdım, okusam da malesef anlayamazdım çünkü babam o zamanlar iyi bildiği ama yıllar içinde kendinin bile unutacağı ikinci dilini bana da, kardeşime de asla öğretmedi.

Ben göçmenlere hiç benzemem biliyor musun? Artık biliyorsun ahahahhah. Baba tarafım genelde sarıdır. Kardeşim bile ufaktan sarıdır da ben annemgile çekmişim. Aslında eşit dağılım olmuş bence ama bana ve aileme bakış atan biri beni aslında fiziksel olarak anneme benzetir. Annemse babama ve onun tarafına. :) Babamı sevdiği için bunu olumlu bir şey olarak algılıyorum tabii. Ama geçen gün kulak misafiri olurken bir anda fark ettim. Anneme benzeyen bazı yanlarım var. Mesela bir şeyler anlatırken öyle neşeli oluyor ki bazen şaşırıyorum. Keyifli bir konuysa çok heyecanlanıyor ve arada ses tonu değişiyor falan. Ben zaten onu hep dışarıdan izlerken öyle gördüm; dışarıdan, en dışarıdan izlerken.

Ben de heyecanlı heyecanlı konuşurum. Bu yönümüz benziyormuş. Güzel bir özellik mi bilmiyorum tabi. Yeni cool dünyada zor bir özellik açıkçası. Hep ''tatlı'' bulunmaktan nefret etmişimdir. Gerçekten nefffet etmişimdir. Neden biliyorum. İnsanlar seni ''tatlı'' olarak damgaladıklarında salak falan da sanabiliyorlar veya öyle sanmasalar da, senin sınırlarını zorlayabiliyorlar. İlkay ses etmez zaten gibi. Hele de bende kredisi varsa. Ben zaten hep yanlış insanlara yanlış oranda kredi vermişim onu fark ettim. Taaaa ilkokulda başlamış bu ve yıllara yayılmış. Bir yerde ilmiği kaçırmışım da, sonra yanlış yanlış örmüşüm, anca baya ilerledikten sonra atladığım ilmeği (veya ilmekleri) fark etmişim gibi rahatsız edici bir his.

Neyse. ''Tatlı olmak'' ne demek tam olarak emin değilim aslında. Çünkü ben sadece kendimim -özellikle de birine veya bir ortama kredi vermişsem.- Ancak öte yandan bir şey olmaktan ölümüne korkan bir yanım varmış hep sanki. Sanki, bir şey olursam başka bir şey olmak için savaş vermem gerekiyormuş gibi bir his. Ben hepsiyim. Hepsi olamaz mıyım... Yani, hepsi derken... Tatlı olmak bile içinde farklı tatları barındırmaz mı? Bazen de mesela çok ciddi olurum. Yani ben, hepsiyim. Ben sadece kendim olamaz mıyım diye düşündüm uzun bir süre. Bence asıl coolluk böyle bir şey. Hayatta en çok ilgimi çeken insanları düşündüğümde onlarda hep ortak nokta görüyorum ve bu bende de olan bir şey. Ve bu, kıymetli bir şey. O zaman neden nefret ediyorum ki, diye düşündüm.

Sanırım uçlarda düşünmek yerine, her şey dediğim orta şekerli kıvama da şans vermeliyim. Sanırım, bazen ''biraz'' sivri oluyorum. En azından hissedişlerimde ve bazen de bir şeyleri değerlendirirken. Bu yorucu bir şey. 

(30.11.25)

Kim Bağışlayacak Beni, Birhan Keskin.

Sakura Fırtınası #3: Fotoğrafımın Hikayesinin Adı Heves.

Flash belleğimde eski fotoğraflarım var. Çocukluğumdan, ergenliğimden ve en son da -sanırım- bir 4-5 yıl öncesinden kalma fotoğraflar. Hatta bir flashımı sadece buna ayırmışım. :) Çünkü eski bilgisayarım gidiciydi ve ne zaman bozulacağını kestiremiyordum. İnternet veya teknolojik aletler üzerinden bir şeyleri, değer verdiğim bir şeyleri, depolamak da yaşlı ruhuma uzak kalıyordu. Ben de en ''güvenli'' görünen yol olan flash belleği seçmişim. :)

İnternette bir içerik gördüm aslında. Onu denemek için bu fotoğrafların bir kısmına göz attım. Çocukluk fotoğraflarıma. Birisi yapay zekaya çocukluk fotoğrafını atıp büyümüş halinin nasıl olabileceğini sormuş. Onu deneyecektim, sonra Mineciğim ile olan fotoğraflarımıza rastladım. Normalde M. derdim, sanki gizli saklı bir şeymiş gibi. Mine'nin haberi olmadan ondan bahsettiğimden sanırım (kim anlayacak ki), onun ''gizlilik'' hakkı korunsun diye adını bile vermiyordum. Ama ismi öyle güzel ki, yazmak bile beni keyiflendiriyor. Canım Mineciğim. 

Fotoğraflarımızda Mine'nin anneannesinin evindeyiz. Bir bayramda çekilmiş. Şeker bayramında! O zamanlar anneannesine yakın oturuyorlardı. İnsanlar salonda konuşurken onunla birlikte ikimizin misafir odasında zaman geçirmesini sevdiğimi hatırlıyorum. Minelerin evini de hayal meyal hatırlıyorum. Mine karateciydi. Hemi de siyah kuşak, yaaa. Bir sürü madalyası vardı (hala var). Ama sonra karateyi bırakmıştı. Onunla birlikte bir yerlere gitmek istediğimizde annemler ''iyi bari Mine varsa olur'' diye, karateci ya, takılırlardı. 

O fotoğrafta onların evinde değil, anneannesinin evindeyiz. O ve ben misafir odasında bir koltuğa oturmuş, birbirimize sarılmışız. Benim üstümde uğur böcekli çorabım, kot eteğim ve morumsu bir kazağım var. Mineciğime iyice yanaşmış, sırıtmışım. Mine daha ciddi, boncuk gözleriyle objektife bakıyor. O fotoğrafı sizlerle paylaşmayı öyle çok isterdim ki! - Ama Mine istemeyebilir :(.

Bazı fotoğraflar çok gerçektir ya, işte o da öyle bir fotoğraf. O anda kalmış bir hisse ait bir fotoğraf. En yakın arkadaşımla uzun zamandan sonra buluşmuş bir çocuğun sevinciyle gülümsemişim. Bu anın bir fotoğrafla ölümsüzleşmesi öyle kıymetli ki!

Eskiden, eski bloğumda, bir yazı dizim vardı. Yalnız benim çeşitliliğe gel. :) Bu konuda alçakgönüllü olamam, blog yazarken hep çok çeşitli konularda yazmışımdır. Belki yaratıcı, belki değil; ama kesinlikle çeşitli. Bu yazı dizim de, fotoğraflarla ilgiliydi. Başlığı neydi şu anda hatırlamıyorum. Bu seriyi çok çok önceden, belki de o yıllarda henüz liseye gidiyor bile olabilirim, yazmıştım. Fotoğraf karesi paylaşıp ''sizce bu anın hikayesi ne olabilir'' diye sorardım. Bu benim, şimdi bile, fotoğraflara ve fotoğraf çekmeye dair en sevdiğim durumdur. O anın hikayesini dondurmak.

Bu seriyi şimdi yapamam. O zamanlar telif melif asla düşünmeden pata küte güzel bulduğum fotoğraf ve resimleri yazılarıma eklerdim. Kendi çektiğim fotoğraflarla da bunu yapamam, çoğu dağ taş çiçek bayırla ilgili (bir hikayesi yok :). Yine de geçenlerde bu yazı dizim aklıma geldi. O ana dair bir şeyler uydurmak. Öykü uydurmayı seven yanım ile fotoğrafların yapısı birbiriyle fazlasıyla uyumlu.

Üniversiteye giderken de aslında fotoğrafçılığa eğilmeye karar vermiştim. Hatta yeterince cesur olsaydım, bunun uğruna okuduğum bölümü bile bırakıp bunu akademik olarak yapmak isteyen belli belirsiz bir fikrim vardı. Tamam biliyorum fotoğraf çekmek için bunun okulunu okumaya gerek yok ama belki de paralel bir evrendeki versiyonum bu belirsiz tasarısını uygulamaya koymuştur ve şimdi fotoğraf üzerine baya gelişmiştir diye öykü uyduran bir yanım da var.

Bunu okulum bittikten sonra da düşündüm. Bir sabah uyanmıştım, yatağımda hala uzanırken bunu düşündüğüm aklımda. Yeniden lisans bölümü okumak istediğim, bunu iş için değil sevdiğim için yapmak ve sadece gelişmek istediğim fikrini aklımdan geçirdiğim çok net aklımda. Sonra aman canım dedim. Çok geçmedi başka bir fırsatı yakaladım ve lisans bölümümün yüksek lisans sınavına girdim. Kazandım da. Kazanmayı hiç beklemezken kazanmıştım. Hiç hazırlıksız bir kazanç. Beni başarısız kılan da bu oldu sanırım.

Şimdi yeniden üniversite okuyacak mental güce sahip değilim. Maddi güce de, sanırım. Zaten bu gerekli de değil muhtemelen. Ama gereklilik veya somut sebeplerin ötesinde, ben aslında bu konudaki heyecanımı geçen yıllarıma yedirdim. Yaşımın hala genç olduğunu söyleyeceksin. Öyle, gerçekten çok genç bir yaş. Ama insan eskiden düşündüğü bir şeye karşı hevesini yitirdiğinde en azından o konu özelinde kendini çok yaşlı hissedebiliyor. Heves, çok küçümsenen bir şey. Ben en çok da onun yasını tuttum kendimde. Hayır dramatik değil. Yani öyleydi ama artık değil. Artık başka şeyler düşünmem gerektiğini kabul ettim. Yeni konular bulmak ve bu yolla yeni hevesler üretmek. İnsan, hevesi olmazsa yaşamından keyif alamıyor bence. En azından ben öyleyim.

O fotoğrafı, Mineyle olan fotoğrafımızı görmek beni mutlu ettiği gibi içimde biraz buruk bir his de bıraktı doğrusu. O kız. O resimdeki kız, yani ben, öyle parlak ki sevgili okur. Benim de kendimce bir parlaklığım var sanırım ama o kızın parlaklığı gibi değil. O kız büyüseydi bence ben olmazdı. Ben neden o kızdan bu kadar uzağım bilmiyorum. Bu da biraz kalp kırıcı.

Büyüdüğümüz halimizi yapay zeka güzel çizemedi çünkü ben yapay zekanın en kötü versiyonunu kullanıyorum. :) Bizi analiz etsen dedim, nasıl insanlarız sence... Doğru şeyler söyledi. En azından benim hakkımda. Ona göre de soldaki uğur böceği çoraplı kız fazlasıyla parlakmış.

(17.03.26)

Sakura Fırtınası #2: Büyük Anneanne.

Yazımda bahsettiğim ev, bu ev değil. Yazımdaki evin fotoğrafı yok bende.

Çocukluğuma dair hatırladığım en eski görüntüler anneannemin annesinin evinde olanlar. Bunlara anı demek doğru bir ifade olur mu emin değilim ancak o yıllarda çok küçük bir çocuk olmama rağmen gerçekten de hem o evi, hem büyük anneanneyi, hem de yaşadığım bazı anları tıpkı birer fotoğraf karesi gibi sahne sahne hatırlıyorum.

Kendimi bildim bileli o ev vardı. Anneannemi ve teyzelerimi ziyaret etmek istediğimizde oraya giderdik. Hatta öyle ki ben çok uzun bir süre anneannemin evinin orası olduğunu düşünmüştüm. Hatta orada gördüğüm herkesin evinin orası olduğunu sanıyormuşum. :) O evi unutamamamın asıl sebebi bahçemsi terasıydı diyebilirim. Orada nasıl oyunlar oynadığımı hatırlamasam da, bir koşturuşumu iki kedileri hatırlıyorum. Bir de büyük anneanneyi uzaktan gördüğüm bazı anları. 

Bir bayram günüydü sanırım, yoksa değil miydi, ancak kesinlikle normale göre şık giyinmiştim o kesin. Yağmurlu bir gündü ama çok soğuk olduğunu sanmıyorum çünkü etek veya elbise giydiğim hatırımda. Çok soğuk olsa annem asla giydirmezdi ahahhaha. Daha kardeşim bile yok meydanda. Hatta ailedeki tek küçük kız (sayılı sayıdaki küçük kız) benim. Bunun sefasını sürdüm mü bilmem. Bir de bir kuzenim (sayılan biri) daha var tabii. -o konuya geleceğim.-

Ne diyordum... elbise! Elbise giydiğim aklımda. Ayağımda yanları püsküllü çizmelerim vardı çünkü. O çizmeler olmalı, çünkü onları çok severdim ve onları giyince ayaklarımı izlerdim ahahahha. Bak bir de ışıklı spor ayakkabım vardı diye hatırlıyorum. Ah yoksa o benim değil miydi... Işıklı spor ayakkabı giyen kardeşim de olabilir, şimdi bilemedim ama benim kesinlikle püsküllü bir çizmem vardı buna eminim. Suların üstünden mi hopluyordum, içine mi... Ay yok canım ben asla suyun içine hoplamam, annem gözlerini bana dikmese, ben kendim yapmam öyle şeyler... Ama belki de suların üstünden hoplamış olabilirim mi acaba... evet öyle! Annem beni uyarıyordu, o sahneyi kısacık hatırlıyorum. Sonra büyük anneannelere giderdik. Biz hep oraya giderdik. Çünkü dedim ya, orada tanıdığım herkes vardı.

Benim hatırlayamadığım ama bana söylenenlere göre büyük anneanne numaradan ya topunu, ya mendilini düşürürmüş. Benimle barışmak için yaparmış bunu sanırım. Çünkü ben dudağımı büzüp otururken benden düşürdüğü şeyi ona geri vermemi istermiş. Ben de dudağımı daha da büzer, omuzlarımı silkermişim. O zaman da büyük anneanne ''bak M.'yi çağırırım, bana o getirir'' dermiş. Benim tepemin atması ve kapris modumun açılması için de bu yeterliymiş. ''Tamam o zaman!'' dermişim, ''mendilini sana M. getirsin...'' Yani bücürken bile kapr- hayır canım, işte, inatçı falandım. -şşş-

M. annemin kuzeninin kızıydı. Benimle yaşıttı. Bir keresinde ona özel bir yazı da yazmıştım hatta, bilmem hatırlar mısın... Onu çok severdim. Çünkü hiç benimle yaşıt bir akrabam, hatta arkadaşım yoktu çoook küçükken. Sonra arkadaşım oldu -pek tabii- ama akrabam yoktu işte. Düğünlerde, nişanlarda hep M. ile dolaşır, slow dans eder (ahahahahah :) ve göbek atardık. O zamanlar gerçekten göbek atabiliyordum. M. ile o dönemde popüler olan dizileri yeniden canlandırır, ansiklopedileri karıştırır, senaryolar uydurup oyunlar oynardık. M. benim kalbimde özel bir yeri olan çocukluk arkadaşım diyebilirim. Onu hep çok sevmişimdir. Sonra tabi büyüdük ve bağımız eskisi gibi olmadı. Ama şimdi bugün bile onu görsem mutlu olurum sanıyorum ki.

M. demişken... M. ile ilgili bazı anılarım var tabii ama şimdi uzun uzun anlatmak istemiyorum. Asıl anlatmak istediğim, yaşadığım ama benim edilgen olarak bildiğim bir anım. O nasıl oluyor değil mi? İşte şöyle... Ben küçükken gözüm aralık uyurmuşum. Ne? Hiç görmedin mi öyle uyuyan? Ben az buçuk kardeşimde gördüm bunu ama tam değil. Acaba ben nasıl uyuyordum bilemiyorum bu nedenle. Ama işte, gözüm aralık uyurmuşum. :) M. bir keresinde büyük anneannelere gelmiş. Benim yanımda bana seslenmiş seslenmiş ama ben ona cevap vermemişim, o da bana küsmüş mü nolmuş ahahhaha. Annemlere ''İlkay benimle konuşmuyor'' demiş. Oysa ben uyuyormuşum ahahahha. Bu anıyı M.'nin kendisi bile hatırlamaz herhalde ama komik. Sanırım beni güldürdüğü için ben hiç unutmadım.

Genelde beni güldüren anılarımı unutmuyorum biliyor musun? Ben bilmiyordum. Hatta şimdi fark ettim. İnsan, üzüldüğü zamanlara daha çok tutunuyor aslında ama yine de onları bırakmayı seçtiğinde aklına sadece güldüğü anlar doluşuyor. Kalbini açan anlar. Yirmi yıl sonra bile.

Büyük anneanne aklıma nasıl mı geldi... Bir dizi izliyordum. Çocukluğumdaki en en en favori dizim. Rastgele bir bölüm açtım ve izlemeye başladım. Merzuka perinin olduğu bölümler. Hatta az evvel Toprak peri büyükannesiyle telefonda konuşuyordu. Benim de aklıma, kendi büyük büyük annem geldi işte. İçinde üç tane anne taşıyan, büyük büyük annem. İsimleri açıkça yazmıyorum fark ettiğin üzere. Neden bilmem, aslında kimseye zararı yok ama... Bunlar benim zihnimden çıkan anlar ya hani... Belki bu anılardaki kişiler olayları böyle hatırlamaz diye veya burada yoklar diye... Ama yeri gelmişken şunu söylemek istiyorum; ben kendi anneannemin de, onun annesi olan büyük anneannenin de ismini çok seviyorum. Hep de çok sevdim. Başka kimsede duymadığım için seviyorum sanırım. Onlardan başka kimseyle bu isimleri eşleştiremediğim ve hep onları anımsadığım için. <3

Acaba büyük büyük anne beni bugün görse hakkımda ne düşünürdü? Onun eşi, büyük dede, beni çok severmiş. Yani bebekken. Gerçekten, bebekken beni çok severmiş. Zaten ben bebekken de vefat etti. Üzücü anıları anımsamıyorum dedim ama... Ben büyük anneannenin ölümünü anımsıyorum. Ölümü ilk kez gördüğüm andı. Çok anmak istemiyorum ama görmüştüm. O hastaydı ama ölürken, öleceğini herkes bilirken bile... yaşamdan bir şey istemişti. Su. Su istemişti. Umarım gittiği yer ismi gibi bir yerdir. Onu gerçekten hiç hatırlamasam da... sevdiğimi biliyorum. Onunla olan bütün fotoğraflarımda kıkır kıkır gülüyorum (yani çoğunda :). Acaba o da bana hiç gülmüş müydü, biraz merak ediyorum. Acaba beni tanısa sever miydi, yoksa o, zaten ben'i tanıyan sayılı kişilerden mi... Bilmiyorum.

Bir de ilk kardan adamımı onun terasında yapmıştım. Kocamandı. Sonra bir daha öyle büyük bir kardan adamım olmadı ne yazık ki. Kardan adamımla iki fotoğrafım vardı. Biri fotoğraf albümümde, diğeri zihnimde. Ama zihnimdekini uyduruyor muyum artık emin değilim. Zihnimdeki fotoğrafta ben kedileri hatırlıyorum. Cidden hatırlıyorum. Ama fotoğrafta yoklar, ne tuhaf. Acaba uyduruyor muyum, vallahi bilemiyorum. Ama bak kardan adam yapmıştım, hemi de kocamandı o kesin.

(28.11.25)

Sakura Fırtınası #1: Kardeşim ve Ben

Kardeşim ve Ben (Raina Telgemeier).

Bu sakura serisini çok sevmiştim. Bir hışımla yazmış, başka bir hışımla da silmiştim. Ah... neden böyleyim? Hiç oturup düşünüp sonra karar vermiyorum. Bir blog yazısının geleceği için bile. Az evvel blog yazısı taslaklarımda bu serinin ''Büyük Anneanne'' bölümünün blog yazılarımı silme fırtınamdan -hem de iki kez!- sağ kurtulmuş olduğunu gördüm. Bu gerçekten ilginç bir durumdu. Her nedense o yazı bir şekilde saklanmış, öylece beklemiş beni. Sanki, ''bak ben buradayım, bu serin de burada,'' deyip el kol eder, belki göz kırpar -yok hayır daha nazik ama uzak bir selamlayıştı bu- gibi. Ben de, ''o zaman tamam, seni yayınlayalım güzel yazı,'' dedim. Ama o bir ikinci yazıydı. Neredeydi bu serinin başlangıcı, ilk yazısı, ilk kıvılcımı!? Neredeydi bu serinin doğuş yazısı? İşte burada. Sakura Fırtınası'nın ilk yaprağını kardeşime adamıştım.

.

.

.

Çocukluk anılarımı net hatırlarım. Ben unutsam, elbet bana ben büyürken birisi hatırlatmıştır. İlkay çocukken böyle yapardı, şöyle derdili cümleler, çocukluğumla aramdaki güvenilmez köprünün en sağlam taşlarını oluşturuyorlar gibi geliyor bana. Bu nedenle (özellikle de yaşlandıkça, şşş) anılarımı ben mi hatırlıyorum yoksa bana hatırlatıldığı kadarını mı aklıma getiriyorum, emin olamıyorum (ve asla da olamayacağım).

Küçükken kardeş istemez(mişim)dim. Bunu ben de hayal meyal hatırlıyorum ama -dedim ya- bu hatırlamalarım kulak misafiri olduğum konuşmalardan mı ileri geliyor yoksa ben mi bizzat hatırlıyorum emin değilim. Her neyse! Günün sonunda ikisi de aynı şeydir. Ben de, işte, çocukken kardeş istemez, hatta kendimi yerlere atarmışım. İnan bana hiç de öyle bir çocuk değildim. Bence iftira :). ''Kimse benim anneme anne, babama baba diyemez,'' diye millete ayar çekermişim. İlginçtir, ailem çığıran bir veledi dinlerlermiş de. Gerçekten de ''ben kardeş istiyorum!'' diye çığırmaya başlamadan evvel bir kardeşim olmadı.

Olay şöyle gelişti... Anneannemlerin mahallesinden iki arkadaşımın peş peşe kardeşleri oldu. Ben zaten bu ikisine çok kuruluyordum. Benden bir yaş büyüktüler ve aynı yaşta oldukları için onları birbirine yaklaştıran ortak konuları vardı. Hele hele biz büyüdükçe bu konuların sayısı daha da arttı (çünkü benden bir sınıf üstteydiler). İşte şimdi de kardeşleri olmuştu! Benim de kardeşim olmalıydı. Herkesin oluyorsa benim niye olmasındı! Hemen annemlere koşup bir kardeş sipariş etmişim. Tabi bilmiyorum, kardeş öyle isteyince hemen eline gelecek bir şey sanıyorum. Bir de üstüne büyük haliyle geleceğini... (hadi yine bebek olsun ama ciyak ciyak ağlayan bir bebek olması... bu konuya da geleceğim).

Yine de bence çok beklememişim. Artık kaç zaman geçti bilinmez... Bir kız kardeşim olacağını öğrendim! Acaba ne hissetmiştim? Bak benim hafızam güçlüdür aslında. Yukarıda bir girizgah yaptım ettim ama kendi hafızam da noktaları iyi hatırlar. Sadece, boşlukları nerelerden doldurduğumu hatırlamıyorum. Kız kardeşim olacağı zaman verdiğim tepki neydi, ne hissetmiştim onu da hiç hatırlamıyorum doğrusu ama bir kız kardeşim olacağını annem dahil kimse öğrenmeden evvel bunu benim öğrendiğimi hatırlıyorum. Nasıl mı? Rüyamda :))).

Bu, benim hatırladığım eeeen eski rüyam. O da bölük pörçük. Biliyor musun rüyamı da sanki bir çocuğun pastel boyayla çizdiği bir resmin görüntüsü gibi hatırlıyorum. Rüyamda küçük bir kız çocuğu vardı. Bu çocuk sarışınımsıydı. Ben esmerken kardeşimi sarışınımsı görmüş olmam da... Bahçeli bir evde hayvanlarlaydı falan. Galiba onu Pamuk Prensesvari (biliyorum o sarışınımsı değil) bir şekilde hayal etmişim ahahahaha. Neyse böyle bir rüya görmüştüm ama rüyamı birilerine anlatmış mıydım, beni ciddiye almışlar mıydı; yoksa kız bebek isteyen büyüklerimden onay toplamış mıydım emin değilim.

Kardeşim uzun yolculuğundan aramıza katılmadan evvelki zamana (yani annemin hamileliğine) dair hatırladığım bir diğer şey de -ki zaten başka da yok- kardeşime isim seçtiğimiz zamandı. O zamanlar popüler olan dizilerden, isimler sözlüğünden ve yine -sıkı dur!- bir rüyadan ilham alınmış üç beş isim gündemimizdeydi. Anlaşılan, kardeşim gelmeden evvel bize bir çeşit telepatik mesajlar yollamış (tabii ki şaka yapıyorum). Annem rüyasında kardeşime İ. ismini vereceğini görmüş. (Evet o da İ.'li bir şey). Bu ismi bize açıkladığında ne düşündüğümden emin değilim ama benim favori ismim başkaydı. Yine de bana göre hava hoştu. Laf aramızda, o zamanki yani küçük Ben, kardeşimin isminin anlamını çok sevmişti. 

Gel zaman git zaman annem ve babam beni teyzemgile emanet edip ortadan kayboldular. Geri döndüklerinde yanlarında biri daha vardı: Ciyak ciyak... (kardeşim okur falan, şaka şaka) Su perisi kardeşim. Onun doğumundan sonrasına dair aslında belli belirsiz bir anım daha var ama bu o kadar sisli bir anı ki, gerçekliğinden şu an şüphe ediyorum. Sanırım annemler geri dönmeden evvel ben kardeşimi ziyarete gitmiştim. Tabi ki babam ve halamla birlikte. Anneme bir çiçek almak hakkındaki konuşmamız aklımda. Böyle bir şeyler. Ama sonrası yok. Kardeşimi ilk gördüğümde içime dolan his, yok. Eve döndüğümüzde zihnime dolan sorular, var.

Mesela: Kardeşim de çikolata sever mi? Ona da alabilir miyim? İki tane alsam olmaz mı? Hem İ. de sever bence... (o sırada İ. ağlamakla meşguldü).

İ. uzun bir dönem sadece ağladı. Bu beni biraz hayal kırıklığına uğratmıştı hatırlıyorum. Ben, birlikte oynayabileceğim bir arkadaşım olacağını düşünüp ''kardeşim nerrdeee!'' diye milleti darlıyordum oysa... Kardeşimle oyun oynayabileceğimiz kadar büyümesini beklerken, ben de büyümüştüm... :( Sonra da ona sinir oluyordum galiba. Eşyalarımız ortak olduğu için, meraklı olduğu için, bilgisayarda oynarken araya girdiği için... Aslında İ. çok uslu bir çocuktu. Düşünüyorum da... Ben çocukken hep çok daha şımarıktım. (Laf aramızda hala biraz öyle olduğumu düşünüyorum...)

İ.'nin çikolata yiyemeyeceği gerçeği (henüz bir haftalık falandı muhtemelen) beni üzmüştü. Bu, bir çocuk için gerçekten üzücü diye düşünmüştüm. Çikolata yiyememek! 

İ. gerçekten prenses gibi bir çocuktu. Tipi bile ahhahahah. Ben biraz daha serseri bir kızdım. Ama duuurrr... İ. çok bebekken erkek çocuğuna benzetilirdi ahahahhah. Ama tatlı diye diyorum ya. Hatta annem artık bu durumdan sıkılmıştı da, İ.'nin kız olduğunu vurgulayan şeyler ve renkler giydirirdi. Bir anı aklıma geldi bak şimdi. Ben, annem ve bebek arabasındaki elbise giymiş İ. yolda giderken iki genç İ.'yi sevmişti. İçlerinden biri ''kız mı erkek mi'' diye sorunca annem de ''ama yok artık''vari bir tepki vermişti ahahhahaha. Neyse. Ne diyordum... ben daha... daha... hah, marjinal bir tiptim. Yani çocukken.

Yani işte davranış olarak da değil de (tamam İ.'ye göre davranış olarak da)... İşte genel hava diyelim. Örneğin benim hiç düğünlerde giydiğim gelinliğim veya prenses elbisem olmamıştı. Kot ceket ve kovboy çizmem, ekose eteğim, cırt renkte badilerim... Çocukluk fotoğraflarımda böyleyim. Bir de şımarık şımarık pozlar verirdim. Prenses gibi değil de... Şımarık dediysem de... İşte, tatlı anlamında. O zamanlar tabi dijital kameralar yoktu. Fotoğrafın nasıl çıkacağını bilemediğinden öylece şansa çekiverirdin. Benim fotoğraflarım bu yüzden daha çok anı yansıtıyor. Bazısında yan tarafa seslenirken, bazısında bir şeylerle uğraşırken... İ. küçükken yine bu kadar gelişmiş değildi kameralar falan filan ama yine de dijital fotoğraf makineleri çıkmıştı ve fotoğrafta nasıl çıktığını (örneğin gözün kapalı mı ahahah) görebiliyordun.

İ. ile olan en eski fotoğrafımızda ben 6 yaşında falanım. Bücürüm yani. Kucağımda benim yarım kadar bir bebek (abarttım). Ama o yaşlarda küçüktüm takdir edersin ki ve bir bebek bile bir çocuk olan küçük Ben'in kucağına büyük gelmişti. 

Oyuncak bebeklerimle oynamayı çok severdim. Oyuncaklarıma hep özen göstermişimdir, sanki canlılarmış gibi. Bahsettiğim bebekler de Barbie falan değil (genelde) daha büyük bebekler. Düşünüyorum da, benim oyuncaklarım bile bir tuhaftı hahshah. Yani bebeklerim. Çok güzel değillerdi ama bu nedenle çoook güzellerdi. Biri Ö. teyzemin çocukluğundan kalmaydı; mavi bir elbisesi vardı ve adı -tabi ki- Maviş'ti (ama bu adla birlikte bana gelmişti, ona ben isim vermedim). Bir bebeğimi A. halam yapmıştı sanırım veya o da onun çocukluğundandı ve pembe saçları vardı. Ama böyle fosforlu falan pembe gibi pembe saçlar. Tabi ki, adı da: Pembe'ydi ahahhaah. Ama ona da bu ismi ben vermemiş olabilirim. Böyle böyle bebeklerim vardı işte. Çok güzel değillerdi ama çok güzellerdi ve benim arkadaşımdılar. (Sonra kardeşim onları... Onlarla kardeşim daha dolu dolu oynadı sanırım bilmiyorum ama benden daha özenli olmadığı kesindi).

İ. ile olan fotoğrafımızı anlatıyordum. İ. oyuncak bebek gibiydi, bu nedenle aklıma oyuncaklarım geldi. Küçük Ben de İ.'yi oyuncak bebek falan gibi görmüş müydü acaba? Hiç sanmıyorum. Çünkü oyuncaklar ağlamıyordu ama İ. ağlıyordu! O fotoğrafta da arkadaki kanepeye yaslanmışım. Elimdeki kardeşimi tutmaya çalışırken halterci gibi yüz kaslarım gerilmiş. Ama iyi ki o fotoğraf var. Bazen bazı fotoğraflarım ve yazılarım için iyi ki var diyorum. Zaten benim çocukluk fotoğraflarım çok komik (ve bu nedenle güzel).

Annem evi temizleyeceği zaman İ.'yi uyuturdu ama uyanmasın diye de ona ben bakardım. İşte ana kucağını sallayayım, onu eee eee'leyim diye falan. Ama bunu tabi ki beleşe yapmazdım. Annemle ''şu kadar cd izlememe izin verirsen, ben de İ.'ye o kadar bakarım'' diye pazarlığa girermişim (ki bunu ben de hatırlıyorum). Çizgi film cd'lerimi çok severdim. Ciddiyim, tv'de çıkan çizgi filmlerden daha çok severdim cd'den izlediklerimi. Böyle, masalların uyarlamalarına dair cd'lerim vardı onu hatırlıyorum. Sonra Red Kit vardı ki en sevdiklerimde baş sıradaydı. Ama en en en favorim (ki bunu daha evvel anlatmıştım) Karlar Kraliçesi idi. İ.'yi pışpışlama bahanesiyle onları art arda izlerdim. Zaman içinde hem dvd'imiz hem cd'ler bozuldu ne yazık ki. Ama çocukluğumu anımsadığımda beni en çok gülümseten şeylerin başında o cd'ler gelir.

İ. ile birbirimize hiç benzemeyiz. Hem de çok benzeriz. Hem aynı şeyi düşünür ve yaparız, hem de bunu farklı şekilde -kendi dilimizle- yaparız. İkimiz de inatçıyız sözgelimi. Ama İ.'nin inadı ile benim inadımın kendini gösterme şekli birbirinden çok farklıdır. İ. ile bu yaz küsmüştük. O beni, ben de onu kırmıştım. Sonra ne o yanaştı, ne ben. İ. evden gidene kadar evde soğuk savaş vardı. :) İ. evden gidince hem rahatlamış, hem buruk hissetmiştim. Laf aramızda... yine biraz kırılmıştım ama bu kırgınlığın İ. ile bir ilgisi yoktu. Hala bu kırgınlık geçmedi. Hani İ. ile ilgisi olmayan kırgınlık. Sanırım hiçbir zaman da geçmeyecek. Bu nedenle biri bana minicik soru sorunca alakasız yerden çıkıyor. Sakura yerine dolu yağdırıyorum. 

İ. ile barıştık. Çok salak olduğumu fark ettim. Hazır İ. de eve kısacık dönmüşken gittim sarıldım. O da sarıldı. Bu kadar.

Sarılmak istediğin biri varsa git sarıl sevgili okur. Zaman kıymetlidir. Her şey geri gelebilir ama salaklıklarımız bizden en çok zamanımızı alır. 

Ben de sana işte şimdi sarıldım sevgili okur. Bazen birine sarılmaya ihtiyaç duyarım. Sen de duyuyorsan, işte sana sarıldım.

Aslında bu kasım ayı benim için iyi geçti. Bir ölçüde? Alerjim geçti. Zaten çok mutsuzum diye oluyordu. Ama insan, mutsuzluğunu nasıl geçirebilirdi? Mutsuzluğum geçmedikçe alerjim olmadık yerde pırtlayacaktı... Ve ben ilaç falan içmek istemiyordum. Bir sabah uyandım ve hönkürerek ağladım. Tüm hayal kırıklıklarım tek bir noktada buluştu. Sonra odamı süpürge tutarken herkesle, kalbimle, gözyaşlarımla, belirsizliklerle ve durmadan ucu çıkan süpürgeyle kavga edip durdum. Sonra hocama yl'yi bıraktığımı söyledim. Sonra çok istediğim bir şeye başladım (ki bu bana iyi geldi). Sonra, kendime aşık olmaya başladığımı fark ettim.

Sana Kasım başlıklı yazımda bundan bahsetmiştim. Kendini sev, ''önerisi'' özellikle de sosyal medyanın yaygın kullanımıyla herkese reçetesiz verilir oldu. Önceden, ''seveyim seveyim de, gözünü seveyim bana bir de onu nasıl yapacağımı söyle,'' diye düşünürdüm. Sonra -ki uzun da bir süre- ''kendimi böyle sevebilirim!'' ile ''kendimi neden sevemiyorum!'' ikiliği arasında ayran oldum. Sonra, bunun ne kadar aptal (üzgünüm) bir söylem olduğunu fark ettim. Çünkü insan, zaten kendini sever. Bir bebek bile bir şeyleri sevme yetisiyle doğar, değil mi? Bebekler üzerinde yapılan çeşitli araştırmalar varmış. Yani ''insan iyi midir, kötü müdür'' olayı özelinde genelde. Tabi sevgi daha farklı bir şey ancak, sevgi beraberinde ve belki de öncesinde, bir şeylere sıcaklık duymayı gerektirir ve insan -bana kalırsa (ki zaten bu bilimsel bir yazı değil, dandirik bir yazı)- bu doğal sıcaklıkla doğar. İnsan, sevgiyi bilerek doğar. Hayatı severek doğar. İçgüdüleriyle doğar. Zamanla, isimleri öğrendikçe, diğerlerini de sever. Diğer insanları, canlıları, eşyaları, düşünceleri... Diğerlerinin diğerleri olduğunu, kendi benliğinden ayrı bir varlıkları olduğunu ayırt eden bebek, içinden gelen sıcaklığı (sevgiyi) diğerlerine yöneltir.

İnsan sevmeyi bilerek doğuyorsa, o zaman, neden kendini sevemediğini düşünür? Çünkü öyle düşündüğüne inandırılır. Diğerleri dediğimiz, benliğimizle yer değiştirince, biz kendimiz için ''diğeri'' oluruz ve belki de bu nedenle, sevgimizi bir kez daha (ve aslında illüzyonik olarak) kendimize yöneltmemiz gerektiğini düşünürüz. Bu sadece bir ''yanılsama''dır dediğim gibi, gerçeği yansıtmaz. Öte yandan, neye inanırsan, gerçek odur. Senin gerçeğin odur. Ancak sevgi, en temel bileşen (benim varsayımımda) zaten içindedir. İçinde olan bir şeyi dışarıda aramak ise, yaşlıca bir harekettir. Çünkü hiçbir çocuk, bu yanılgıya düşecek kadar sıkıcı olmaz. Bu nedenle de büyürken, kendimizi ''diğeri'' yapıp kendimizden uzağa koyarken, kendimizi sevmenin yollarını ararız.

Bu nedenle ben, zaten içimde olan sevgiyi gören ben, kendime yanlış soruyu sorduğumu fark ettim. Sevgi bende, kaynakta, kaynak bensem ve benden çıkıp bana dönecek bir sevginin peşindeysem, o zaman... soru şu olmalı! Benden çıkıp bana dönen sevginin ilerleyeceği yol, yani kendi sevgimi kendime gösterme biçimim, sevgi dilim, ne olmalı? Bu noktada imdadıma ''aşk'' imgesi yetişti. Aşk, bu dünyada yaratılan bir şey. Bu dünyanın dillerinde yaratılan. Sevgili Bezelyecik başlıklı öykümsü serimde bunu keşfetmiştim. Aşk, soyut bir şey gibi pazarlanır. Hayır. Aşk, görebileceğin en somut şeydir. Sadece, herkesin dili algılayış biçimi, kullanış biçimi, yani ''aşk'ı farklıdır. 

Kendime aşık olmaya karar verdikten sonra ilk önce görüntümden etkilendim. Vay be... ben de fena değilim, gibi (ki bu bana arada gelir - aşkın ilk kıvılcımı). Sonra kendim için iyi olduğunu düşündüğüm kararlar aldım ve adım attım (aşkın derinleşmesi). Çünkü sevdiğin birine ''somut'' olarak ilgini göstermek aşkın ifadesidir. Sonra kendimle kavga ettim (aşkın dipsiz kuyusu). Evet evet, aşkta bu da vardır ya hani, kendimle kavga ettim ve kendime zayıflıklarımı göstermekten bu sefer çekinmedim. Yetersiz noktalarımı, acabalarımı... Çekindiklerimi. Sonra da gittim İ.'ye sarıldım işte. ''İ...'' dedim, ''ben çok aptalım.'' İ. de duygulanmaya yer arıyormuş, beraberce duygulandık. Evin havası değişti vallahi. (İ. ile evde köşe kapmaca oynuyorduk, ilahi biz).

Bu yazı nereye bağlanacak... Bilmem. Sakura fırtınası bir rüzgarla başlar. Ve çiçekler uçar, uçar.

(21.11.25)

Kardeşim ve Ben (Raina Telgemeier).

Yıldızlar dünyayı hangi imgelerle ifade ederlerdi?

 

Neden ve neye göre bilmiyorum, bazı yazılarım daha çok okunuyor. Art arda çok yazmamın da bunda payı var mıdır emin olmamakla birlikte, bazı yakın tarihli yazılarımın okunma sayıları arasında gerçekten devasa farklar bile oluşabiliyor. Böyle olunca google çerezidir diyorum, belki de google'ın daha çok ilgisini çekecek kelime kombinasyonlarından oluşmuştur... Yine de neden öteki değil de berikisi daha çok okundu diye de sessiz ve kısa bir düşünme hali yaşıyorum. Oysa ben diğerini daha çok hissetmiştim...

Önceden daha yaratıcıydım, böyle düşünüyorum. Veya yüzümü döndüğüm mevcut imgeler dünyasını henüz tam keşfetmemiştim ve bu nedenle de ne yazsam, ne söylesem, nasıl söylesem, neresinden tutsam, ne yaparsam yapsam o imge hep yeni, hep yabancıydı. Zamanla onu tanıdım, ondan türettiğim bir başkasını ve başkalarını da. Hal böyle olunca imgeler dünyası benim bir uzantıma, onlar da benim tanıklığıma dönüştüler. Aramızda birbiriyle iç içe geçmiş bir hal oluştu. Hatta belki de beni okuyan senin zihninde bile bir yapboz gibi iç içe, olası bir boşluğu artık senin zihninin otomatik tamamlayacağı bir alışkanlık halini aldı.

Belki de bundan sıkıldım.

Yeni imgeler keşfetmek nasıl başarılan bir şey emin değilim. İnsan, yaşadığı yaşantı parçaları ekseninde ileri geri giderek görüntüler elde edebiliyor. Anlam dünyasının oluşumundaki sabit etken bu olmasa, hiç olmasa da, insanın anlam dünyasını ifade etmesinde bu durum temel bağlayıcı diye düşünüyorum. Örneğin, benim yıldızlarım gibi. Artık yıldızlar ve türevi kelimeler sana Neptünlü Cadı'nın yazılarını anımsatabilir. Aaaa bu kız böyle yazıyordu, diyebilirsin. Evet böyle yazıyorum ancak sadece böyle mi yazabiliyorum acaba? Bir yolu defalarca yürümek insana farklı şeyler gördüğünde bile yeni görüntüler görme hissini verebilir mi? Daha kaç yeni yıldız keşfedebilirim? Daha kaç yıldız takımını birlikte izleyebiliriz?

Üstelik ben tüm yıldızları yalnız izler ve hatta bazen izlememeyi seçerken.

Belki de bana bu sıkıntıyı veren benim bu omuz silken halim. Yıldızları hala aynı açlıkla izleseydim eminim gıkım çıkmazdı ve sana pek çok farklı fikri uzaktan aynı gibi görünen yıldızların içine tıkarak gösterebilirdim. Bu bana yetmiyor mu? Bu bana, yetmemenin ötesinde yalan söylüyormuşum gibi hissettiriyor. Çünkü artık anlam bağlama uymuyor gibi hissediyorum. Artık yıldızlar, benim anlam dünyamı tam olarak yansıtan imgeler olma işlevinden ufaktan emekli olmak istiyorlar. Hatta bana bazen, bizi salsan da artık rahatlasak, diyorlar.

Ama bunu nasıl yapabilirim?

İnsan yeni anlam kalıplarını nasıl bulur? Ha deyince hop diye içselleştiremez ki! İnsan belki de alıştığı bağlamlar ölçüsünde genişlemeyi daha güvenli bulur. Ancak ben bir anda geri dönülemez ölçüde hızla ilerlemek, genişlemek ve anlam düzleminin uzak noktalarına ve hatta belki de farklı bir boyutundaki noktalarına erişmek istiyorum. Bunu, alıştığım anlam kalıpları çerçevesinde algılayabilir miyim? Hiç sanmıyorum.

Yıldızlar dünyayı hangi imgelerle ifade ederlerdi? Gerçekten bunu düşünüyorum. Bir yıldızın anlam evrenini.

Bir yıldız, tanımadığı bilmediği bir dünyayı kendi dünyasına karşıt -örneğin yeryüzü terim ve imgeleri- ile ifade ederek mecazlar sunma ve anlam kurma yolunu tercih edebilir. Tıpkı benim gökyüzü kelimelerinden imgeler evreni yaratmam ve onun içinde kaybolmam, en azından belli bir zaman ve noktaya kadar bunu başarabilmem, gibi. Artık başaramıyorum. Belki de yıldız dünyası bana yabancılık sınırına çarptı. Gökyüzüne dair yeryüzü algımla görebildiğim her şeyin sınırı bu kadardı. Şimdilik bu kadardı, bu nedenle de farklı imgeleri bulmak, kullanmak ve anlamlandırmak zorundayım.

Yıldızlarımı bırakmayacağım.

Onları bırakmam söz konusu olabilir mi? Böyle radikal bir değişime gitmeyi kalbim ister mi? Önceden olsa buna katiyetle karşı çıkar ve 'hayır!' derdim. Ancak artık emin değilim. Yeni bir kavram dünyasına erişmek için neleri ardımda bırakabilirim?

Bazı eski blog yazılarımda kendime takındığım ikiyüzlü bir tutumla yine kendime haksızlık ettiğimi görüyorum. Aslında basbaya övdüğümün kendim olduğunu bilerek kendimi aşağı gösterip başka bir kişi veya şeyi zamanın nostaljisini illüzyon olarak kullanarak yücelttim (örneğin Sevmek başlıklı yazım) ve bu yolla içimdeki örtülü noktamı sevdim. Ne saçma bir değerli kılma yöntemi! Bu çocuksuluk, anlam evrenimin tekdüzeliğinden mi kaynaklanmıştı? Örneğin sevmek eylemini hep aynı noktaya bakarak anlattığımı görüyorum. Bu yılımın odak kelimesinin sevmek olması benim için gerçekten ilginç oldu. Geçen yılın sonunda yazdığım yazıma -ki korkup kırptığım ve bu yolla kaçtığım o yazım- baktığımda gördüğüm şey asla bu kelime değildi. Ancak belki de bilinen imgelerim beni bu yola soktu. Bu bildiğimi sandığım yolun sokaklarında yeni kavramlar görüp göremeyeceğimi mi merak etmiştim yani? Öyle olmalı; bilinçaltının kusursuz bir oyunu.

Eski yazılarımdan bu kadar sık bahsetmemin sebebi de bu mu? Onları yeni kavramlar üzerinden yansıtarak yeniden görmek istemem mi? Tam olarak böyle değil. Değil. Böylesi benim için fazla bayat ve fazla sıkıcı olurdu. Bir kere keşfedilmiş bir anlatım, onu istediğin kadar evir çevir özünde aynıdır. Ben yeni bir şeyler görmeyi mi umuyorum? Yeni kavramlar değil de, yeni anlamlar mı? Evet! Bana yeni kavramların yeni anlamlar getirmesini umuyorum.

Yeni kavramları geç, yeni bir kavramı bile bulmak çetrefilli bir süreç. İnsanın içinden bazı şeyleri, neyleri?, çıkarması gerekir. Bunu yapmaya muhtemelen değmez. Mevcut tarzının ve kabullerinin değiştiğini fark etme sürecine girmek, mevcut tarzının ve kabullerinin değişmesinden bile daha zorlayıcı.

Belki de algılayışım değişti. Sana bir keresinde, yine anında yok ettiğim bir keresinde, bir yazımda umudun benim için ''maviliğin etrafa saçılması''na dönüştüğünü ifade etmiştim. Benim için umut, karanlığın azalması veya yok olması değil de, maviliğin artması olarak kendini gösteriyor demiştim. Maviliğin etrafa saçılmasını aydınlanan gökte gördüğümde sana bu tamlamadan bir kez daha bahsetmek istedim. Ancak bunu yapmak demek, senin okuduğun ya da okumadığın (muhtemelen) o eski yazımdaki kelimeleri kullanmak demekti. Aradan geçen aylarda içimde hiç mi bir şey değişmemişti? Bu anlamı karşılayan başka kavramlarım yok muydu? Onları neden göremiyor, daha da ötesinde kullanamıyordum? 

Belki de gerçekten bunun daha da ötesi, kullanmaktı. Ben önce görmeyi sonra kullanmayı seçiyordum. Ancak beni bugüne getiren mevcut kavramlarımın oluşturduğu evreni de en başındayken görmemiştim. Sadece kullandım ve sonra büyük patlama oldu. Yavaş yavaş gerçekleşen büyük bir patlama.

Bu kavram evreninden çıkmaya çalışmıyorum. Yalnızca, bu evrenin başka bir yüzündeki anlam kümesinin bana ulaşmaya çalıştığını hissediyorum. 

Hissediyorum, göremiyorum. Bu nedenle onlara isim veremiyorum. İçimde bekletiyorum.

Yıldızlar dünyayı hangi imgelerle ifade ederlerdi; bu soruda yaratıcı bir yan gördüğümü fark ettim. Belki de kendine yakın olanın, kendine yabancı olanla ilişkisinden yola çıkmak da ilerlemek ve değişmek için bir yoldur.

Yürüme, Oruç Aruoba.

Bir iç sesin kalıntılarını yazmak.

 

Geçtiğimiz bir bir buçuk hafta uyku sorunu yaşadım. Üç farklı konu art arda zihnime dolandı ve sanki birbirlerini şifalandırarak uykusuzluğuma karıştılar. Aslında uykusuzluğumu hissetmedim bile; bu kısım tuhaftı. Belki de şifanın büyüsüne kapılmıştım. Şifam, meraktı; yani öyleymiş. İlerleme merakı. O noktada durmak istemememe. Tüm bu konuları benim düşündüğüm yoktu tabi; hatta sanki hiçbir şey düşünmedim de sadece ortada olan o durumları gördüm. Görmem için de gözlerimin açık olması gerekti ve uyuyamadım.

Sana İlk Dünya Mektubu'mdan sonra belki de yazmamalıydım sevgili okur. O noktada durmalı ve o yazının ruhunu yansıtan hisleri yakalayana, deneyimleri yaşayana kadar seninle bir yazıda buluşmamalıydım. Neydi bana sadece beş gün sonra ikinci bir yazıyı yazdıran... Göremediğim kelimeler. İşte buydu, ikinci çözemediğim konum. Çözemediğim mi, çözmek istemediğim mi? Çünkü onu çözersem, içimdeki o gevşek düğümü...

Ben ağlak biri değilim aslında. Bundan olacak, aslında bundan olmasaydı bile de bir şey olmazdı, sana ağladığım zamanları kolaylıkla söyleyebiliyorum. Benim ağlamalarım, açıklanamaz. Açıklanabilir olanların bile anlaşıldığını sanmıyorum. Ben ağlarken, sanki bedenim değil de ruhum ağlar. Aslında anlaşılmadığına emin olma sebebim budur. Ben x olayı oldu\ olmadı diye ağlamam. Ben... X olayını çok sevdim veya o olayla taban tabana birbirimizden upuzağız ama onunla bir aradayım diye yabancılık çekerek ağlarım. Evet, ben sadece iki sebeple ağlarım: 1. Ait, çok ait hissettiğim için, 2. Yabancı, çok yabancı, gurbetteki biri gibi yabancı olduğum için. Ağlarım, ağlamam rol yapmayı bırakmamdır.

Üç dört gün önce aniden ağlamaya başladım. Bunu beklemiyordum. Yıldızıma baktım, onunla konuştum ve içim daraldı. Aslında konuştuğum, yıldızım dışındaki her şeydi. İçimden konuştum tabi. O ses, sesim, içimde dolandı dolandı. Belki de bu nedenle sana o sesin yankılarını yazmadan duramıyorum. O sesin kalıntıları... bir iç sesin kalıntıları. Bunu sadece bloğumda yazabilirim. Belki de bu nedenle blog dışında yazarken zorlanıyorum. Çünkü o iç ses, o kadar baskın çıkamamış ve sıkışmış ki, bu onu güçlü yapıyor. O ses ancak bir ''cadı dilini'' oluşturabilir, böyle düşünüyor olmalıyım.

Artık böyle düşünmemeye başlıyorum. Cadı dilimi oluşturan diğer her şeyden utanmamaya başlıyorum. Evet, utanıyorum. Çok utanıyorum. Bu cadı dilini bana çözdüren kelimelerden... Başkalarını büyüleyebilir; ya çeker, ya iter. İnsanların ne düşündüğünü hep çok önemsemiş olmalıyım. Ana sebep bu mu? Cadı dilimden mi utanıyorum yani! Ben bu dünyaya bunun için gel- Bu, zamansız bir konu. Benim zamansız konum. Diğer tüm zamanlı, zaman aşımına uğramış ve çürümüş konuların uzay zamanını oluşturuyor: Ben bu dünyaya...

Bu sorunun bir anlamı yok. Soru anlamı, anlam soruyu bloke etti. Eski yazılarımı yayınlarken onların içinde kaybolmuştum. Başlangıçta ve bazılarının. Bu sefer onları kendim için yayınlarken. Hep içimdeki bir ses yayınla dedi, silemezsin. Sanki onlar sadece bana ait değillermiş gibi. Onları birilerinin okumaya hakkı var diye düşündüm; ilk düşüncem buydu, yazıların kendilerine yönelikti. Sonra sildim. Korktum, cadı dilimden korktum ve onlardan, yazılarımdan. O yazılar, kalbime şüphe verdi. İkinci yayınlamamda, onları kendim için yayınladım. Birileri görsün istedim; bu nedenle onları kaçarcasına art arda yayınladım. Yeniden düzenlerken devasa bir zaman harcamıyormuşum gibi, okunmasınlar diye hızla yayınladım. Beni göstermelerinden korktum. Bu ben değilim! Bunlar anlar, noktalar... böyle düşündüm. Ne yazdığıma bile dikkat etmeden, böyle düşündüm.

Son yayınlayışım içsel bir itkiyle oldu. Aslında hepsini silecektim. Flash belleğimden bile silecektim. Bir daha yazmamak, bir daha asla yazmamak; cadı dilimi... Cadı dilimi unutamasam da, bu dilin kavramlarını unutmak için. Yıldız ışığında, ay ışığında, bulut gölgesinde ve... Benim cadı dilim bana çok sığ geldi! İşte itiraf ettim. Sığ kelimesi, aslında belki anladığın anlamda değil ama... Gerçeğin sadece bir kısmı. Yıldız ışıklarının küçük bir kısmını yazıya aktarabiliyorsam o zaman ne önemi var... Kime ulaşacak ki bu... Hayır, bu bir noktada önemini yitirse de... 

Bu ışık artık beni aydınlatmıyor. İşte sorun, buydu.

Son ağlamam da bunun üzerineydi. Son yıldız ağlamam. Yıllar içinde ağlama nedenlerim değişse de, beni ağlatan sebep değişmedi. Mahrum kalmak, işte tek sebep bu. Yıldız ışığından mahrum kaldığımı düşünmem ve uzak hissetmem. Hayatım boyunca hep uzak hissetmem. Belki de bu nedenle yazmayı seviyorum. Yaklaşmak için, kendi içimdeki cadı kelimelerime yaklaşmak ve ışığın süzülüşünü izlemek için. Bazen de karanlığın süzülüşünü.

Yazmaya başlama yolculuğum nasıl başlamıştı bilmiyorum. Hatırlamıyorum değil, gerçekten bilmiyorum. Belki de içimdeki dünya yankısının beni sarsması nedeniyle bu yankıyı bir yere aktarmak istedim. Okunsun ya da okunmasın, görülsün ya da görülmesin; bu yankıyı dış dünyada duymak. Bunu istedim. Sonra bu yankının başkaları tarafından nasıl duyulduğunu görmek istedim. İçlerinde nasıl anlam bulduğunu. Bunu hala bilmiyorum. Korkak olmaya ve cadı dilimden kaçmaya devam edersem de asla öğrenemem. Buna idealizmle veya büyük bir hayalmiş gibi yaklaşmıyorum. Yaklaşadabilirdim tabi ama hayır, bu, daha doğal bir durum. Bir şey ürettiğinde o, artık çift taraflı olur. Bunun gibi olmalı. Beni etkileyen kelimelerimin etkilediği diğerlerinin de beni etkileyişi. Yoksa neden yazayım ki... Bu, eksik bir bakış açısı mı? Yine, cadı dilimi küçümsemek mi? Bu, kaçışlarıma bilet mi?

Aslında sadece uçmak ve süzülmek. Bunu uzun zamandır eskisi kadar baskın hissedemesem de, yazarken tüm bu kelimelerin adeta dans eder gibi veya çok çok hafif melodiler gibi bilgisayar ekranına karışmasını seviyorum. Çok düşünmüyorum, çünkü bu bir ses. Bir yankı. Belki de güçlü değil; işte korkum buydu. Belki de anlamı yok. Belki de, kendi yankımı değil diğerlerinin yankısını yazmalıy- Hayır, o zaman yazma yoluna attığım ilk adımıma uygun davranmam. Ben kendi yankımdan doğan ve senin\ sizin\ diğerlerinin yankılarına karışan kelimeler yazmalıyım. Bu benim, yazı sözleşmem. İç dünyamla, cadı dilimi kullanabilmem için yaptığım bağlayıcı bir anlaşma.

Artık görülmekten korkmuyorum. Bu korkumu yenmek zor olsa da... İşte beni uykusuz bırakan üçüncü ve son sebep buydu. Görülmekten korkmayı yenmem. Bir korkuyu bırakmak, bir zehri ve bir şifayı da bırakmaktır aslında. Bırakmak bana ikinci korkumu, ayrılık\ uzaklık acımı hatırlatıyor. Yine mi bir yabancı gibi hissedeceğim, böyle düşünüyorum. Yeniden başlamaya dayanamam, bir de böyle düşünüyorum. Ama her yaklaşma, uzak olduğun bir nedeni siler. Ben yıllar içinde, pek çok neden sildim. Neyden uzak... Sana nasıl açıklamalı? Belki de kimseye açıklamamalı. Çünkü bunun bir açıklaması, yalnızca cadı dilimle yapılabilir ve bunun da bir önemi yok.

Son yazılarım, bu zamana kadar en anlam veremediklerimdi. Sanırım sadece yazmak için yazdım. Yazmaya, eskisi gibi yazmaya devam etmek için. Bu nedenle güzelce yazdım. Güzel görünürlerse, kendimi kandırdığımı düşünmem sandım. Hep aynı noktada dolanamazsın öte yandan... Artık günlük yazmıyorum ve yazmayacağım. Bir arşive ihtiyacım var, bir yankı arşivine. Yoksa bunlar içimde mi patlar? Öyle olsa ne olur... Onları kabul eder ve serbest bırakırım. Oysa ben, tek başıma kabul etmek istemiyorum! Ben, bu sarsıntılara tek başıma katlanamam. Böyle düşünüyorum. Bir önemi olmayan ne çok şey düşünüyorum. Ama sana söyledim... Ben oturup da düşünmüyorum. Benim ruhum, benim üzerine düşünceler kazınmış ruhum... Sadece o yazıları mı cadı diline tercüme ediyorum?

Sadece değil. Bazen dünya, bazen yıldız yankılarını tercüme ediyorum. Bir anlamı olan, bir anlamı olmayan; bir anlamı olmadığı için bir anlamı olan pek çok şey. Belki de bazen sadece kendimi eylemek. Buna hakkım yok mu!? Pek çok kişinin pek çok şeye hakkı var değil mi!? Ben de işte sadece bir cadı dilinde konuşuyorum. O da çat pat. 

Artık buruk hissetmiyorum. Buruk hissettiğim günlere olmasa da, çok yakın bir zamana kadarki yazılarımda bile çok umutsuz olduğum gerçeğine çok şaşırıyorum. Bu kadar karanlığı neden bile isteye taşıdım anlamak güç. Belki de bir şeye yakın olmak istedim. Işığa uzaksam, tüm o yıldızlar bana uzaksa o zaman... İşte bunun gibi. Bunu dramatik anlama. Bu sadece bir metafor. Gerçek olan tek şey uzaklık. Belki hala gerçektir ama en azından bir yere tutunabiliyorum. En azından bunca yıllık yaşamımda öğrendiğim bir şey var. Bu cümlem bile bir kaçış, çocuksuluk. Burun kıvırma, küsme... Ama doğru. 

Bazen acaba hiç bir cadı dilini konuşmasaydım mı diyorum? Acaba, yıldız ışıklarıyla hiç ilgilenmeseydim mi? Acaba karanlığı bile bu kadar ilginç bulmasa mıydım? Acaba, farklı biri gibi mi davransaydım? Kendime sırt çevirseydim, yankılarıma kulak tıkasaydım? Kabul etseydim; susmayı, duymamayı, görmemeyi, sevmemeyi. Bunları yapsa mıydım? Böylece ağladığımda neden ağladığımı açıklayabilirdim. Böylece, ağlarken olsun yalnız hissetmezdim.

Sanırım yazacağım. Korksam da, bezsem de, ne anlamı var desem de, kaçsam da, saklansam da, kafa tutsam da, anlamı olsa da, olmasa da, bir yankı da olsa, bir müzik de, bir sessizlik de, bir sohbet de... benim yazmam gerekli. Çünkü benim, utanmamam gerekli.

Belki de, yeni bir dünya mektubu yazana kadar durmalıyım. Belki de içimdeki hareketin akmak istediği yer orasıdır. Öyle olmasına öyle olsa da... Önceden neden yazdığımı bilmeden yazma eğilimindeydim. Şimdiyse beni okuyanları da gözeterek yazmanın yazma eylemime amaç katacağına inanan bir yanım var. Böyle düşünmem, benim şu anda ve şu zamana kadar bu blog çerçevesinde yazdıklarıma haksızlık yapmam demek olmaz mı? Hayatta beni en çok sinirlendiren şeyi bu yolla ben kendime yapmıyor muyum? 

Beni en çok kıran şeylerden biri de, yaptığım, kalbimle yaptığım ve emek verdiğim bir şeyin değersiz görülmesi, hatta görülmemesidir. Bu kadar çalışkan halimle bir noktaya doğru dürüst erişememe nedenim bile buydu. İçim, isyan etti. Bedenimin yaptıkları yeterli onayı almadı. Üstüne üstlük ruhum doymadı... Bu beni silkelese de... İşte bahsettiğim yalnızlığın bir görünümü de bu oldu. Belki de bu yüzden yazmaktan da kopamıyorum. Bu yalnızlığın gerçekten yaşanmış, hissedilmiş, olduğunu kendime kanıtlamaya çalışıyorum. Alakasız konularda yazsam bile, değer verdiğim bir şeyi yapmak, kalbimle yazmak bana, hatalı olmadığımı, benim de bu dünyada yerim olduğunu (çünkü sevgi benim için dünyada yer kaplayan devasa şeylerden biridir) gösteriyor. İşte ben de bir şeyi seviyorum diyorum bu yolla. Ben de seviyorum... görüyor musun?

Neden benim sevgim görülmüyor acaba? Benim devasa tutkum, neden hiç görülmedi acaba? Bunu aslında artık düşünmüyorum ama bu benim canımı çok yakmıştı. Neden böyle boş şeyler canımı yakıyor? Neden sana ve diğerlerine yaranmak için şu anda bile çok değer verdiğim bir şeye, canımı gerçekten yakan bir şeye, ''boş'' diyorum? Boş değildi, gerçekti. Belki de görmeyen, görmek istemeyen en başta bendim. Benim için gerçekten değerli olan şeyleri.

Şu anda bir önemi kalmadığı konusunda ciddiyim. Hatta böyle şeylere üzülmüş olmama şaşırıyorum. Yine de yalnızlığın gerçek olduğunu bilmelisin. Bu beni yordu, çünkü zamana yayıldı. İnsan bir anda yalnız kalsa neyse, bir anda yalnız hissetse neyse. Benimkisi uzun uzun yavaş yavaş ve bu nedenle sivri sivri hissedildi. Biten bir şeyi neden anlatıyorum? Galiba bitmesinden cesaret alıyorum ama sana da, birine de, göstermek istiyorum. Bak, ben gerçeğim demek gibi. Belki de sadece kendime kanıtlamak gibi.

Sana dünya mektubu falan asla yazamam sevgili okur. Çünkü korkarım. O kadar güzel bir şeyi\ şeyleri elde edince, paylaşamam bile. Zaten insan paylaşmamalı muhtemelen. Gerçek şeyler, paylaşılmaz ki. Nasıl desem bilmiyorum, sadece hissediyorum. Belki korumak gibi, belki sadece o anın tadını yaşamak gibi. Belki yıllar sonra anı gibi paylaşırsın, bu bu olmuştu gibi. Belki de ben bile çoktan dünya mektupları yazmışımdır kim bilir...

Belki de içten içe çok önemsiyorum. Bu kadar önemsediğim ne, neden iç dünyamdaki yıkıntıları uzatıp duruyorum? Bir önemi yoksa, neden hayatı kaçırmaya devam etmeyi seçiyorum veya en olmadı eksik yaşamayı? Artık bunu istemiyorum, buna dur diyorum. İnsan ne düşüneceğini, ne hissedeceğini ve yapacağını seçebilir. İnsan, kendini seçebilir, deneyimlerini seçebilir. Her an, yeniden yeniden şekillendirebilir. Ben de bunu seçiyorum, deneyimlerimi en güzel haliyle şekillendirmeyi seçiyorum.

G.H.'ye Göre Çile, Clarice Lispector.