Zihin fotoğrafçılığını çok severim. Evet, zihin
fotoğrafçılığını. Gözlerimiz pek çok şeyi görür. Retinamız tıpkı bir... Bir...
Karanlık oda gibi çalışır. Sonra beynimiz de bu karanlık odadaki fotoğrafları
basar. Tıpkı eski fotoğraf makineleri gibi. Beynimiz biraz geleneksel sanırım.
Mesela, beynimizle bin tane aynı selfieden çekemeyiz; ama başka binlerce farklı
fotoğrafı çekebiliriz. Çoğu zaman bu fotoğrafları bile isteye, planlı olarak
çekeriz. Ah, şu manzarama bakayım... Ne de güzel. Bir günbatımı, bir deniz, bir
gökyüzü, bir aile, belki bir sevgili, evcil hayvan... Ayna? :) Bazense işler
böyle yürümez. Belki yine bazen, bilinçli olarak fotoğraf çekmek için bakarız o
manzaraya, ama bu sefer çıkan fotoğraflar arasında, eski bir fotoğraf makinesi
olan beynimizin bize sürprizleri yer alabilir.
Eski fotoğraf makinelerini severim. Çocukken pek
bir fikrim yoktu açıkçası. Sadece poz verirdim. Neyse ki ailem pek çok
fotoğrafımı çekmiş ve neyse ki en ifşalı fotoğraflarımda bile fotojenikmişim.
Ah! Sonradan neden bu özelliğim kayboldu ki... Pooofff. Neyse ve neyse ki,
başkalarının zihin albümündeki fotoğraflarımızı göremiyoruz. Acaba oralarda
gözümüzün kapalı ya da kırmızı çıktığı fotoğraflarımız da var mıdır? Saçımızı
düzeltirken çekildiğimiz anlar? Çıkıt çıkıt yapılan anları telefona bakarak
anlamak kolay da (kimi zaman?), birine bakarak bunu anlayamazsın ki. Acaba
fotoğrafımı hangi anda çekti? Ah, ne stresliymiş!
Ben zihin fotoğrafçılığını çok severim. Kaldı ki,
telefonuyla bile gerekli gereksiz her güzel bulduğu şeyin fotoğrafını çeken bir
insan olduğum bir dönem yaşadım. Aslında o dönem güzeldi biliyor musun; ne
kadar da heyecanlıydım, ne kadar da başka hiçbir şeyi görmezdim. Bir şeyi
gözüme kestirdiysem, onu veya ona benzeyen bir şeyin fotoğrafını çekene kadar
pes etmez ve galiba biraz da edemezdim. Sanırım bunu yazarken de yapıyorum.
Kimi zaman bazı kavram veya nesnelere kafayı taktığım olur. İstediğim pozu yakalayana
kadar yazar, yazarım.
Önceden zihnimde kocaman bir sergi vardı. Aslında
sanırım bu iyi bir şey değildi. Çünkü bazen kasma olabiliyordu. Sonra sanırım
bu sergi, bir fotoğraf albümüne dönüştü. Bu albümü istediğim zaman
karıştırabiliyordum. Sanırım bu da o kadar da iyi bir şey değildi. Çünkü çok
fazla fotoğraf vardı ve ben hangi fotoğrafa denk geleceğimi bilmiyordum. Sonra,
fotoğraflar silinmeye başladı.
Bazı insanların hafızası zayıftır. Bir arkadaşım
vardı; zihin fotoğraflarıyla pek ilgilenmezdi. Benim de buna özenen bir yanım
vardı sanırım. Hem, bu kadar çok fotoğrafı ne yapacaktım ki? Dedim ya, zaten
kasma da yapıyordu. Öte yandan bu gerekli ve sanırım bir şekilde herkesin
bir zihin albümü var. Gün batımlarıyla, gün doğumlarıyla, küçük çocuklar veya
kedilerle veya başka hayvanlarla, tanıdığı tanımadığı tanıyamadığı veya
tanıyamayacağı insanlarla dolu bir albüm.
Bu yazıyı yazarken bir yandan da kendi zihin
albümümü karıştırmak istedim ve pek çok sayfanın boş olduğunu fark ettim. Bir
fotoğrafçı için yeni fotoğraflar hep heyecan vericidir. Ben bir fotoğrafçı
değilim ama fotoğraf çekmeyi seven biriyim. Bu yüzden heyecanlandım.
Peki ya sen, zihin fotoğrafçılığını sever misin?
Albümündeki en güzel fotoğraf hangisi?
Güzel bir hafta dilerim.
(06.05.24)
.jpg)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder