Eski Mutluluk Yazıları #11

 

(30.04.22) 

Mutluluk hayatına gülümseyerek hatırlayacağın güzel bir gün kazandırmaktır. 

Sevgili okur; dürüst olacağım, son günlerde, hatta hadi daha da açık ola(y)lım, nisan ayı boyunca kendimi çok yalnız hissettim. Bu durum inan bana, bana kendimi yer yer çok kötü hissettirdi. Ama buna karşın hep eğlenceli şeyler yazdım. Yazdıklarım yalan veya abartı mıydı, hayır. Çünkü neşelenecek bir şeyler illa ki vardır, kelime oyunları yapmak beni neşelendirir mesela. İşte bu yüzden bir sürü kelime oyunu yaptım, küçük şeylerle eğlendim ve onların kocamaaann olmasını sağladım.

Bugün lise arkadaşlarımla buluştuk. Kendimi uzun zamandır bu kadar eğlenmiş hissetmemiştim. Bazen lise yıllarımı özlüyorum. Oysa o yılları yaşarken bu kadar kıymetli olduklarını bilmiyordum. 11. sınıfa geçtiğimizde alanlarımız belli olmuş, sınıflarımız belirlenmişti. 2 TM sınıfı vardı ve tanıdığım herkes benim olmadığım sınıftaydı. :) Sınıf değişimi yapmama izin verilmemişti, çünkü pek çok kişi sınıf değişimi yapmak istiyordu. Ben de sınıfıma alışmaya çalışmıştım. Arkadaşlar da edinmiştim öyle ya da böyle. Ama her tenefüste diğer sınıfa koşardım. :)

Sonra, okul çıkışlarında yakın bir arkadaşımla birlikte aynı dolmuşa binerdik. Son dakika binmekten vazgeçer, gezelim mi, derdik. :) Çoğu zaman öylece deniz kıyısında otururduk; falcı ablalar ve satıcı abiler dibimizden eksik olmazdı. :) Bazen zombi kıyameti olsa ne yapardık diye konuşurduk, bazen yaşadığımız gerçeklikteki hayattan. Şimdi de pek çok şey hakkında konuşuyoruz. Bence mutluluk bu; pek çok şey hakkında konuşabileceğin kişiyi\ kişileri bulmak. Ne kadar yalnız hissetsen de o kişi veya kişilerin bir telefon uzağında olması. Bence mutluluk günün sonuna geldiğinde o gün için teşekkür edebilecek bir şeyler bulabilmek. Sen ister buna şükür de, ister teşekkür, ister değerlendirme; ama bence bu gerçek mutluluk.

Bu etkinliğin varlığından haberdar olduğumda çok heyecanlanmıştım. Çünkü ortak etkinlikleri çok severim. Yazmaktan ziyade yazılanları okumak heyecanlandırmıştı doğrusu beni. Çok da güzel yazılar okudum. Aynı zamanda yazılarıma gelen çok güzel yorumları da okudum. Bu yorumlar beni gerçekten mutlu etti; çünkü mutluluk sebeplerimi tıpkı okul çıkışlarında deniz kenarında oturup konuşurken hissettiğim heyecan ve samimiyetle açıkladım. Bazen yazıya başlarken keyifsiz oldum ama sonra hareketli bir müzik açtım ve yazdım ve yazdım ve; işte artık keyifsiz değildim. Bu nedenle bu etkinliğe gerek kendi mutluluk yazılarıyla, gerekse yazılarıma bıraktıkları güzel yorumlarıyla katılım gösteren herkese çok teşekkür ederim. Nisanımın güzel detaylarından oldunuz. <3

Mayıs ayının her gününün sonunda teşekkür edecek bir şey bulmak, bulmayı istemek, dileğiyle.

Hoşça kal!

2026 Notu: Eski blog etkinliklerini özlüyorum gerçekten. Güzel toplu yazılar yazmıştık. Artık blog yazan kişi sayısı bile bir avuç kaldı sanıyorum ki, biraz buruk hissettiriyor bana. Öte yandan sanırım zaman içinde daha az umutlu biri olmakla birlikte, hissettiğim yalnızlık hissinden biraz bile sıyrılamamışım. :) Yalnız hissetmekle aslında barıştım ve sanırım bu barışma benden bir şeyleri götürmüş.