Eski Mutluluk Yazıları #15

 

Mayısın Mutlulukları | 4. Hafta (29.05.22)

Mutluluk içinde anlam aranmaması gereken bir şeymiş. Kabul edilmesi gereken bir şey. Belki de diğer tüm duygular gibi. Ancak onun varlığını kabul edersen var olabilirmiş.

İki ay boyunca bana kendimi iyi hissettiren an ve durumları paylaşıp bunlardan hareketle çeşitli mutluluk tanımları yaptım. Bunu yaparken çok da eğlendim. Bu yazıları yazdığım anlarda ruh halim çok iyi olmasa bile yazıları yazarken ve yazıp okuduktan sonra daha iyi hisseder hale geliyordum. Bazen yazmaya başlamadan evvel ''ben şimdi ne yazacağım ki'' dediğim de oldu. Ama içimdeki her şeyi ortaya döktükten sonra bir bakıyordum ki uzun bir yazı ortaya çıkmış ve aslında hissettiğim çok fazla his varmış.

Bence yaşamda hissedecek çok fazla his var. Bu hafta bana kendimi iyi hissettiren anlar yaşadım. Ama bahsettiğim sadece bundan ibaret değil; eylemlerden ibaret değil. Geçen gün okuldan eve dönen küçük bir çocuk bir kediyi seviyordu, kedi de ona kendini sevdiriyordu. Bu manzaranın güzelliğini hayal edebiliyor musun? Çünkü ben bazen yaşamda böyle güzel sahnelerle karşılaşınca öylece durup o anları izliyorum.

Yaşam bir film gibi. Her şey güzel gidiyor demiyorum. Hep mutlu olalım da. Bu imkansız. Ama hissedebiliriz. Hissetmeye izin verebiliriz. Birilerini gülümsetmeyi hissedebiliriz. Gün ışığını hissedebiliriz. Geceyi hissedebiliriz. Bir müziği hissedebiliriz. Bir cümleyi oluşturan kelimeleri hissede hissede okuyabiliriz. Hayattaki güzel sahneleri yakalayıp gözlerimizle fotoğraflayabiliriz.

Ama en önemlisi, kendimiz olmayı hissetmeliyiz. Hissetme biçimimizi hissetmeliyiz. Çünkü ben en çok da hissetmeme izin verdiğim anlarda iyi hissettiğimi hissettim.

:)

2026 Notu: Kendime sarılmak istedim.

Kim Bağışlayacak Beni, Birhan Keskin.